var olmayan ülke

BABA??

2012-02-02T08:26:00.000-08:00

masum değiliz.
öyle bi karardı içim.
nefret desem değil sevgi desem değil.
yaşamak istemeyiş var ya ondan işte.

bok gibi oldum birden.
böyle sert gibi de vıcık vıcık gibi de.
böyle bi tepkili inadına dik durmaya çalışır gibi de
yayılmış gibi de.
gerçek anlamda bok gibi. ishal ya da kabız olmayanından
son derece sağlıklı bi bok.

havadan belki
belki de hormonlardan
ayın belli zamanlarında üzülmeye daha bi meyilli oluyoruz biz dişiler malum.
yüce yaratıcının kadın düşmanlığının sonuçlarından biri.
bu kafayla bu sinirle antropolog olunur mu baba?
babam olsa kesin bi şey derdi.
ne derdi bilemiyorum şimdi ama öyle bi sakin sakin derdi ki daha çok sinirimi bozardı.

baba ben büluğ çağımdan çıktım mı sence?
bazen gerçekten şüpheleniyorum da.
sivilcelerim de var hala zaten.
illa çıkmam da gerekmiyor aslında, daha yaşım 24 nası olsa.

öyle değil işte baba büyümem gerek daha çalışıp kariyer yapıcam.
hem anneannem benim yaşımda kaçıncı çocuğu doğurmuştu.
aferin ona.
onun yüzünden ben böyle oldum belki de
antropoloji böyle bi şey değildir herhal.
onu da okuyunca sevmem mi ki acaba baba?

baba ben de bi gün kararlı bi insan olcam mı?
her sorunun cevabını sen bilmiyosun di mi artık.
gözümün yaşını silmek isteyince de ben izin vermiyorum di mi.

baba üzgünüm. çok üzgünüm.
biraz senin yüzünden biraz onun biraz bunun
benim hiç suçum yok.

öyle bi dünya yok.
biliyorum baba.

sen de böyle miydin benim yaşımda?
evet desen rahatlıcam belki
belki.
belki ben de 30 sene sonra senin gibi rahatlamış olucam.

rahatlamak için çocuğum mu olmalı baba? çocuğumu düşünürken çözümsüz sorunları görmem belki artık?
bu yüzden mi çocuk yapılır baba?
uyuşturucu niyetine?
niye iyi olan her şey uyuşturucu gibi geliyor bana artık?
artık değil, bazen.

kusasım var.
ölesim var daha çok.
nası bi şey biliyorum az çok.
var mısın iddiaya acısız ölürüm ben!
hayat güzel diyorsun bana.
ben de der miyim senin yaşına gelince?
ya da sen de bazen ölmek istiyor musun?
babalar da ölmek ister mi?

MÜBAREK GÜN-3

2012-01-23T02:59:00.000-08:00

"mübarek günler" diye bi liste mi yapsam acaba?

çünkü sabitfikir'den okuduğum habere göre,18 ocak'ı da mübarek bi gün sayabilirim. iki kitap ahlaksız olduğu gerekçesiyle şikayet edilmiş Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu'na, yargılanıyorlar. Chuck Palahniuk'un Ölüm Pronosu ve W.Burroughs'un Yumuşak Makine isimli kitapları.

Keşke bi kere yargılansalardı ve bir edebi eserin ahlağını soruşturmak için dava açmanın hata olduğu anlaşılsaydı ve hemen kapanıverseydi olay. ama nerde... her duruşma sonunda haberleri okuyorum ve sorulan soruların garipliğinden utanıyorum. bu kez de eserlerin edebi olup olmadığına karar verecek bi bilirkişi raporuna ihtiyaç duyulmuş, fakat bilirkişi kurulunu kimlerin oluşturacağına karar verememiş hakim, o nedenle ertelenmiş.

rezalet.. bi eserin, bi kitabın böyle terbiyesizliklere muhatap edilmesi mi...

hukuk sisteminin böyle saçma sebeplerle yavaş ilerlemesi mi..

yayıncıya çevirmene kitap basmakla bi suç işlemişler gibi muamele edilmesi mi....

onlarca pornografik kitap dergi varken kalkıp dünyaca tanınan edebiyat eserlerinin yargılanması mı...

bu durumun yaşandığı topraklarda yaşamak mı...

hangisini saysam ki..

başka bir ülke bulamazsın sayın vatandaş. varolanülkenle barışmayı öğrenmelisin. hayalinde bi varolmayanülke hep olsun tabi ama daha iyi bi toprak parçası yok. hepsinde insan var çünkü.

o yüzden tüm bu garipliklerle yaşamayı öğren ve varolmayanülkeni savunmaya devam et. savunmazsan yaşamamış sayılırsın.

NOT: sabitfikir dergisi'nin son sayısında Sibel Oral'ın hazırladığı bi dosya var, yasaklanan kitaplarla ilgili . Tavsiye ederim. bi ara yazının tamamı nette de vardı, ama şimdi bulamadım linki, şununla idare edin: http://sabitfikir.com/haber/kitap-yasaklarinin-kisa-tarihi-sabit-fikirin-ocak-sayisinda yok "illa ki tamamını okuyacağım, vay ben bu dergiyi sevdim gibi sanki be ya", derseniz, dergiyi İStanbul'da, gümüşsuyu'ndaki ofisinden eski sayılarıyla birlikte (ellerinde hangileri kaldıysa) alabilirsiniz. yok "ben ne gidicem ofise çekinirim öyle istemeye" derseniz, kitapçılarda satılıyor, 3TL.

MÜBAREK GÜN 2

2012-01-19T10:02:00.000-08:00

bugün 19 ocak. mübarek günlerden biri daha.
korkuyorum.
çünkü mezun oldum.
ve çünkü kitapçılık bana ancak asgari ücret veriyor. ve benim bi üniversite mezunu olarak asgari ücretle yaşamam hem ele güne karşı rezil olmam demek, hem de aslında kendi başına yaşayamamam demek. sığıntı öğrenci hayatına devam etmem demek. öğrenci değilken ..

bugün mahallemizin anarşik esnaflarından tanıdıgım beni mutlu eden bi abla var, onunla konuştum. beni çok daha güçlü sanıyormuş. korktugumu duyunca sasırdı. ümitli enerji dolu güçlü bi karakter sanıyormuş beni.
nedense..

gençlerin umutsuz olduğunu görünce çok üzülüyormuş. tamam, çok da güzel bi dünya bırakmyoruz size ama, biraz da siz güzelleştirmek için uğraşın, diyor.

o değil de.

bugün yürüyüşe gittim, hranta. çoook kişi vardı ülkem.çok kalabalıktı. çok zor geliyor ifade etmek ama yazmalıyım yine: eyleme katılanlar arasında 2 tür insan vardı.birincisi maddi anlamda tuzu kuru olan, tuzunu kurtumak için bi şeylerini, karakterinin birazını feda etmek zorunda kalan, bu yüzden vicdan azabı duyan ve azabını biraz azaltmak için eyleme katılanlar.
ikincisi ise, karakterinden vazgeçmek istemeyip, ömrünü eylemlerde geçiren, dolayısıyla tuzunu kurutmayanlar.

kendimi birincisine yakın görsem de, ikisinde de eğreti duruyorum..

23 yaşındayım, üniversite mezunuyum, gencim ve ümitsizim. hayır artık ölmeyi hayal etmiyorum, en azından parası az da olsa sevebileceğim bi işin var olduğunu öğrendim çünkü.

şu mübarek günü daha da karartmaya gerek yok sayın vatandaş, kendine gel.

KRONİK MUTSUZLUK 2*

2012-01-07T14:12:00.000-08:00

ölmeyi son zamanlarda çok düşünmememin sebebini düşündüm az önce. kendim gibi yaşayabileceğime dair ümitli olmamın sebebini...

iki sebep var:

maddi açıdan sıkıntılı olsa da- sevdiğim bi işe başladım. 3 haftadır çalışıyorum. kitapçıda kitap danışmanıyım. mühendislikten mezun olup kurtulmaya çalışan biri olarak kitap satıyorum, diskonnektuserektuslardanım. yeni kitap çıkıyor hemen haberim oluyor. satmak için dokunduğum nesne kitap! her sabah yeni koliler geliyor. içinden hangi kitap çıkacak diye merakla aceleyle saldırıyorum, taze kağıt elimi kesiyor, kanıyor hafiften. işe devam ediyorum.

yaptığım işi ilk kez bu kadar seviyorum. kitap okumaya hiç fırsatım olmuyor ne yazık ki. 3 haftadır bir kitap bitirmeyi bırak, 50 sayfa bile okuyamadım. eve gelince çok yorgun oluyorum.

lakin mutluyum be ülkem. varolmayanülkemdeymişim gibi orası. masal kitapları da var. çocuğuna kitap almaya gelmiş, saatlerce çocuk bölümünde vakit geçiren aileler var.

çocuğu soru sordukça sabırla cevap veren anne babalar, oğlan anneleri, kız babaları... sevimliler. çocukları tekrar sevmeye başladım, yıllar sonra.

20lerinde bi genç gelip "küçük kara balık"ı soruyor mesela, bulup verirken gülümsüyorum, o da seviniyor.

kitabı sorarken "ya yoksa" korkusu yaşayan okuru seviyorum. kitabı gerçekten aşkla istiyor zira. bizde yoksa "kitabın yeni baskısı var mı peki?" diye soran okur da öyle... belli ki kitabın peşini bırakmayacak daha, bi şekilde bulacak onu.

sevimlidir kitap okuyan herkes. ne tür kitap olursa olsun... diyemeyeceğim hayır. kişisel gelişim, iş, liderlik, içinizdeki meleği keşfedin... türünden kitapları ve okuyan kitleyi hala sevemiyorum ne yazık ki. kitap dünyasının dışında gibi geliyor onlar. her zaman çok satanlarda yer almalarından ve bazı okurların sırf evde rafında bulunması için çok satanlardan sürekli kitap almasından da olabilir bu önyargım. o çok satan kitaplar basılmasa az satan değerli kitaplar basılamayabilirdi. bu acı gerçeği fark edip susuyorum. ikilemin içinde yaşıyorum.

neyse sevgili ülkem, benim de sevebileceğim işlerin varlığına gerçekten inanıyorum artık. parası az olsa da, kendimi köle gibi hissetmeden yaşayabileceğime dair benim hala umudum var. ömür boyu burda çalışırım, gibi iddialı cümlelere gerek yok. ama huzurluyum şu sıra. daha ne olsun?

----

ikinci sebep: sevgi. sevmek ve sevilmek. sevilmek ve sevmek.

sadece iş mutluluğunun verdiği umut geçici, her insanın bu mutluluğu paylaşacak birine de ihtiyacı varmış meğer. "yalnız da ayağa kalkabilirim" diyen benim için de öyleymiş durum meğer. sevgi güzel şey. çok anlatmak istemiyorum korkudan. anlatmayı beceremem, harfler yüzünden hisler, güzel anlar havaya karışır kaybolur diye.

elbet bi gün geçer bu hisler, annemle babamın basit ilişkisine döner, nefretle kavga edilir, ya da her şey yavaş yavaş biter. belki aldatmalar olur. belki sadece arkadaş kalınır. belki hiçbi şey olmamış gibi davranılır, belki birimiz ölür, birimiz hasta olur, birimiz bi başkasına aşık olur...bilmiyorum her türlü olumsuz senaryo olabilir. ya bi gün biterse paniğine girmedim henüz. illa girilir mi o paniğe, onu da bilmiyorum.

ama geleceği boşverdim. şu an sevmek güzel. severken sevilmek, ki asıl farklı olan bu benim için, daha güzel.

bazen geçmişi takıyorum kafama. beni niye sevdiğini anlayamıyorum. kendimi hiç sevmediğim zamanlara dönüyorum, kendimi sevmemek için onlarca sebep buluyorum, sevmek için bi tane bulamıyorum. sevilmeyecek biri olduğuma inanıp yalan söylediğini, aslında sevmediğini, ya da yalan söylemese bile çok saf olduğu için bi yanılgı içerisinde olduğunu, aslında kendini kandırdığını falan düşünüyorum... deli miyim ki? ama sonra geçiyor zamanla.

hayatı paylaşmayı öğreniyorum.

---

bu iki sebepten, varolanülkemde özgürlüklerin kısıtlanması falan şu sıralar en büyük dertlerimden evet, ama vız gelir.

şairin o şiiri nasıl yazdığını şimdi daha iyi anlıyorum: "güzel günler göreceğiz güneşli günler"...

dünyayı sanatçılar, sevgi ve güzellik kurtardı hep ve kurtaracak. gittikçe kararıyormuş gibi görünse de gökyüzü, inanıyorum ki ben bile seviyorsam tekrar insanları, çocukları, hatta zenginleri... herkes sevebilir hayatının en azından bi döneminde...

belki de tek sorun sevme zamanlarımızın çakışmaması. o da hala yaratıcının anlayamadığım oyunlarından biri. sorularımı cevapsız bıraktığı için onunla hala barışmadım.

olsun. durmak yok, sevmeye devam.

*kronik mutsuzluktan kurtuldum sanırım. ona ithafen.

BUGÜN MÜBAREK GÜN

2012-01-05T11:42:00.000-08:00

bugun nedim şener ile ahmet şık ın duruşması varmış. ece temelkuranın twitter ından öğrendim bunu. normalde twitter ı çok takip etmiyorum. dün e.t. nin habertürk ten ayrıldığını duyunca bu konuda bi şey yazmış mı diye bakmıştım profiline. bi baktım duruşma varmış.

sonra haber sitelerine bakayım dedim. rezalet. gazeteler adeta gizliyor duruşmayı. insanların yaşadığı heyecanı duyurmuıyor. sosyal medya olmasa şu ülkede verilen adalet özgürlük savaşından zerre haberimiz olmayacak.

haklı ya da değil bilmiyorum. ama bi kitap yazdığı için aslında gazetecilik yaptığı için sorguladığı için tutuklanan bi insan var. gazeteciler tutuklanıyor ey halkım unutma bizi!

nefret ediyorum medyamızdan. ntv nası bi u dönüşü yaptı, nası bi yalaka hale geldi tarafsız gazetecilik ayağına...

önümüzdeki saatlerde açıklanacak sanırım duruşma sonucu. tahliye mi tutukluluklarına devam mı? göreceğiz. gazeteciler ve destekçileri çağlayan da adliye önünde bekliyormuş tivitlerden anlaşılan. kaç kişi var acaba.

muhalif medya dışında tv de göze sokulan kanallardan kaçı kaç dk olarak verecek bunu acaba ana haber bülteninde? kaç dizi kaç reklam arasına sıkıştırılıp geçiştirilecek acaba bu haber.

ama yalnız değiliz en azından. hala var deliler. mutlu ve umutluyum.
para bi şekilde kazanılır sevgili insan, ne kadar insanca yaşadığının farkında mısın? nelere boyun eğiyorsun?
kimler nasıl ölüyor? kimler ne için suçlanıyor? kimler kaka ilan ediliyor ve sen hemen inanıveriyorsun farkında mısın?

fahrenheit 451i hatırlar mısın hani? insanların sürekli alışveriş yapıp gülümsediği, tv programları izlediği, muhabbet etmediği... ve kitapların yasak olduğu? hani her şey para içindi rengarenk yaşam içindi. özgürdü herkes parası olduğu oranda ve para için uyuşturulmuştu kafalar...

ya da 1984 ü hatırlar mısın hani her evde bir big brother ın olduğu ve en ufak bir yanlışında seni görüdüğü ve hemen tutuklandığın... hani komünizmin kötü yüzü vardı orda. hani her şey devlet içindi ve devlet için uyuşturulmuştu kafalar.

istemiyorum ikisini de. benim gibilerin çok olduğunu da biliyorum. ben sadece rahatça düşünebilmek istiyorum. kafam özgür olsun. pis paranız ve kariyeriniz sizin olsun. yalnız değilim biliyorum. eskiden ölmek isterdim uyuşmak istemediğim için. artık inadına yaşayabileceğime inanıyorum.

KABUSLAR

2011-12-29T06:00:00.000-08:00

Dün gece bi kabus gördüm güzel ülkem.
Varolan ülkemdeymişim. yanımda sevdiğim bi güzel insan var. istiklalde bi yerde oturmusuz. caddeye çıkıyoruz. bi bakıyoruz ki eylem var. normaldir. istiklalde eylem olması hem normal hem de güzeldir. mutlu oluyoruz. insanların ses çıkarabildiğinin göstergesidir bu.
"du bakalım dertleri neymiş" diye kenarda durup bekliyoruz, sloganlarını anlamaya, pankartlarını okumaya çalışıyoruz.
genç yaşlı çok insan var. internet eylemi vardı ya onun gibi bi kalabalık. liseli gençler var. kızlı oğlanlı bi grup liseli yanımızda gülüşüyor, bağırıyor. çok küfrediyorlar, rahatsız oluyoruz. ama yine de seviyoruz gençleri. sessiz kalmadıkları için. zamanla küfretmeden bağırmasını da öğrenirler nasılsa, diye.

hiçbir slogan kalmamış aklımda. özgürlüklerin kısıtlanmasına isyanları, bi ondan eminim. temiz yüzlü insanlar. hiçbirinde "terörist" tipi yok (terörist görmüşüm gibi sanki, nerden biliyorsam terörist tipli insanı...filmlerden haberlerden...) yani teröristi de geçtim, düzenli olarak eylemlere katılan "muhalif kişi" tipi bile yok insanlarda. liseli falan diyorum daha ne diyeyim. hani şifre eyleminde ya da internet sansürü eyleminde olduğu gibi aynı.... ilk kez gelmişler bi yürüyüşe büyük ihtimalle.
canları yanmış bi şekilde, yoksa sakin sakin memur hayatına devam edeceklermiş, "bana kimse dokunmazsa sesimi çıkarmam" düşüncesi birileri onlara dokunmadan önce yaşamlarının tek felsefesiymiş, yüzlerinden öyle okunuyor.

rüya bu, istediğini algılayamazsın, bulduğunu yersin. yürüyüşün amacını bilmiyorum ama uyandırdığı bu hisler, "haksızlık ve başkaldırı" duygulandırdı anında beni. onlarla birlikte yürümeye başladık.

o sırada olan oldu. ortalık bulutlandı. karardı. sis gibi, toz bulutu gibi...
istiklalin tünel tarafındaki ucu çok uzak gibiydi. insan seli oraya kadar gidiyordu.
sonra bi helikopter alçalmaya başladı o civara. ve bombalar bıraktı.

meydana yakındık biz. meydana doğru kaçmaya başladık. meydanda da polis saldırıyordu. tarlabaşına ara sokaklara doğru kaçmaya çalışırken uyandım.
son andaki hisler: devlet neden bomba atsın ki kendi vatandaşına, şaşkınlığı. dünyanın kirini, hep haberlerde okuyup sinirlendiğim şeyleri gerçekmiş gibi yaşamak..

uyanınca bikaç saat sonra haberleri okudum. ve şununla karşılaştım: http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetayV3&ArticleID=1073909&Date=29.12.2011&CategoryID=77

şimdi.
hislerimi anlatmalıydım. tek yapabildiğim blog yazmaktı. okuyanım çok olmasa da, birilerinin okuduğunu biliyordum.
ama tedirgin oldum. bu yazıdan sonra teröristleri savunduğum düşünülebilirdi mesela, herhangi bi örgüte yardım ve yataklık etmekten, örgüt yandaşlığından, örgüt zart zurtundan tutuklanabilirdim. böyle anarşist yazılar paylaşarak başıma bi şeyler gelmesine sebep olabilirdim?

insanlar sosyal ağlarda paylaştıklarına bile bu korkuyla dikkat ediyorlar artık.

ben kimim ki. adam gibi bi eyleme bile katılmamışım, şimdiye kadar iktidarla olan tek fiziksel sorunum patronlarla kavga edişim olmuş. o da sendikacılıktan falan değil, kişiliğime saygı duyulmadığını hissetmemden.. misal biri sinema kursuna gidişime karışmak istemiş...uyuz olmuşum, işten çıkmaya bakmışım.. yanımda sürekli olarak insanlara küfreden bi patronun yanında çalışmak istememişim, ayrılmışım, o da beni küfrederek kovmuş... gençlik işte. törpüleniyoruz yavaştan.

yani ben pısırık bi memurum aslında. devletin benle ne derdi olacak ki. ama ben bile korkuyorum başıma bi şey gelir mi sesli harfleri azıcık daha sesli söylersem, diye.

durum budur. dünyayı sanat insanları ve sevgi ve güzellikler kurtaracak, devletler değil. emin olduğum tek şey bu.. ütopya okumaya devam edeceğim.. (en son aldous huxley'nin ada'sını okudum, ah dedim o ada'da ben de olsaydım).

samimiyetle gözlerinden öperim varolmayanülkem. yaşayan ölüler tarafından öpülene kadar buralardayım. söz.

SESSİZLİK

2011-12-22T14:38:00.000-08:00

insan mutluyken yazmazmış ülkem. eksik bu, sadece mutluyken değil, kafası karışıkken de yazmaz.
bana mutluydun diye çemkirip günahımı alma.
halil sezai'nin dediği gibi şaşıyorum mutlu insanlara, sevmiyorum onları.

---
hormonların doğurduğu hislere isimler veriyoruz. sonra o isimleri tanımlamaya çalışıyoruz. hepsi bu.
aşk nedir?
arzu nedir?
heves nedir?
adalet nedir?
ihanet nedir?
sevgi nedir?
....
bunların doğru cevaplarını bulup ona göre kendimizi bi sınıfa dahil ediyoruz. sonra rahatlamaya ya da vicdan azabı çekmeye ya da sonuç her neyse, o tanıma göre ne gerekiyorsa onu hissetmeye çalışıyoruz.

ama doğru bi cevap yok.
aşk nedir misal? aşkın ne kadarı hormonaldir?

cevap veremeyince insan kendine, konuşmak istemiyor.
susmak, dinlemek lazım demek.

O ZAMAN SEVMEK LAZIM

2011-11-22T01:56:00.001-08:00

blog istatistiklerine bakıyorum da, en çok okunan üçüncü yazının "sevişmek" etiketli "o zaman sevişmek lazım" isimli yazı olduğunu görmek beni tabi ki şaşırtmadı.*

sevişmemeye yeminliymişçesine bi ahlak çerçevesi çizmiş bir toplumdan başka ne beklenirdi ki? tabi ki sevişmek hakkında gizli saklı bilgi arayışları... hepimiz küçükken cinsellik ansiklopedisini gizli gizli incelemedik mi itiraf edelim. mastürbasyon yaparken, ya da cinsel organını incelerken annesine yakalanmamış kaç çocuk vardır? büyüyünce hepimiz ahlak polisi olmazsak olmaz ama tabi.. toplum düzeni bunu ister. sevdiğinle hemen sevişivermek olmaz, bi kere günahtır, ikincisi ayıptır. o ne öyle hemen kavuşulur mu? o zaman aşk mı kalır ortada, biz acı çeken, kavuşamayan çiftlerin aşklarını severiz, leyla ile mecnun olsun ferhat ile şirin olsun.. başkalarının acı dolu öykülerini dinleyip kendimizi mutlu hissederiz.

şimdi başka bi acı veren öykü anlatacağım size:

ben toplumun yollu diye tabir ettiği o ahlaksızlardan biri olarak siz ahlaklıların yerine denedim, gördüm. sikişmekten ibaret olan sevişme, insanı zamanla ruhsuzlaştırır, üzer, acı verir.

sevişmek için aşık olmak gerekmez (hala o sapık yazımdaki görüşü savunuyorum) lakin karşındakinin karakterini sevmek, saygı duymak gerekir mutlaka. neden aşk gereksiz? çünkü aşık olmak çok zor bi ihtimal, insan hayatında kaç kez aşık olur ki? üstelik geçicidir. ama sürüyle arkadaşı, sevgilisi olur kişinin malumunuz. sevişmek de insanın ara ara ihtiyaç duyduğu bi faaliyet olduğuna göre, sevişmek için aşık olmak gerekmez, denebilir. ha eğer ki aşk ile sevişme isteği aynı periyoda denk düşmüşse, o zaman mükemmel olur, sanıyorum. yaşamadım ne yazık ki hala, ama ümidim var.

sikişmekten yoruldum sevgili ülkem. kendimi hayvan gibi bile değil, şişme kadın gibi hissediyorum artık. gerek yok. o kadarına gerek yok. fiziksel olarak da buna ihtiyacımız yok. mastürbasyon yapınca pişman olmuyor insan en azından.

bi de çok sevgisiz varolanülkeme çemkirmem gerek. (ikinci acıklı öykü burda başlıyor):
aşık oldum sanırım. uzun zaman sonra ilk kez saf saf seviyorum birini. ve o da tüm bu ahlaksızlıklarıma rağmen beni seviyor. fakat çok uzağız, yanyana gelmemiz çok zor. para derdimiz var ilk olarak. tabi bu varolanülkem'in suçu değil. benim asıl şikayetim şu: paramız olsa da yanyana gelmemiz çok zor. birlikte yaşayabilirdik sevgili ülkem bi düşünsene.. uzun zamandır ilk kez birinin gözlerine bakmaya utanıyorum. resmini çizmek istiyorum. sesini hep duymak istiyorum. konuşmadan saatlerce boş boş oturmak istiyorum. uzun zamandır ilk kez beni anlayan birinin varlığını hissediyorum. anlamak istiyorum, her hücresini algılamak özümsemek istiyorum.

tek isteğimiz bir araya gelmek, gece gündüz (sikişmek için değil) bir arada olmak. kısacası birlikte yaşamak.

ama siz sevgili varolanülke yurttaşları, birlikte yaşayabilmemiz için illaki bi tören istiyorsunuz. sonradan görmeliği iyi becerdiğinizden olsa gerek, şatafatlı şeyleri çok seviyorsunuz, illa ki gözünüzün önünde bi sözleşme imzalamamızı, yüzük takmamızı, bi sürü masraf edip kötü müzikli bi salon tutmamızı, takı töreni yapmamızı, önünüzde göbek atmamızı istiyorsunuz. hepinizin bildiği bi saatte sevişmemiz için mi tüm bu oyunlarınız? söyleyin hadi, hayal ediyor musunuz gerdek odasına soktuğunuz çocuklarınızın nasıl soyunduğunu filan?

yok canım siz ahlaklısınızdır, porno da izlemezsiniz ya zaten..

neyse. bir araya gelseydik az parayla güçlerimizi birleştirip yaşayabilirdik. ama imkansız şimdilik.
he bi büyük problemimiz daha var. ırk farkı. o kürt ben türk. ne güzel di mi. yaşasın halkların sevgisizliği.

sevmek sevişmekten daha kolay cezalandırılıyor bu ülkede. daha göz önünde olduğu için. sikişmek hızlı ve sessizce yapılabilir kıyıda köşede ve insanlar bu eyleme gözlerini kapatabilirler rahatça, maymunculuk... ama sevmek anarşistçe bi eylemdir, kalıcı değişiklikler talep eder, dürüsttür, delikanlıdır, açık sözlüdür. o yüzden toplum sevenleri sevmez. acı çekerek sevenleri sever, öldürdükten sonra, ağıtlar yakar.

*meraklısına: en çok okunan ilk yazı: bağımsız milletvekilleri ile ilgili olan, ikincisi ise ümit kıvanç'ın 16 ton belgeseli hakkındaki yazı.

GÜNLERDEN BİR GÜN

2011-10-27T01:40:00.000-07:00

Etrafımda bi şeyler yıkılıp yok oluyor. Gariplikler peşimde her insanda olduğu gibi.

Misal: bi binanın en alt katındayım ve üst katlardan taşlar düşüyor kocaman kocaman. toz içinde kaldı binanın önü. alttan geçiyor olsam o anda muhtemelen ağır yaralı olacaktım ya da ölecektim (hay allah!). Neydi o turuncu saçlı karakterin adı, pınar mı? hatırlamıyorum. onun gibi olacaktım, hayatım kararacaktı vs... (kendi yarattığım karakteri unuttum iyi mi.. yaratıcı da bizi böyle unutuyor heralde.)

kendisine sövüp sayıp günaha giresim var. misal: sikişip sikişip çocuk yapan sorumsuz anne babalara benziyor kendisi (burda "kendisi" yaratıcıya tekabül ediyor). sokağa salıyor sonra çocuklarını, zorla çalıştırıyor sigortasız, can güvenliği olmadan. hırsızlık yaptırıyor...etini sattırıyor..

bizi sevdiğinden yapıyor gerçi. ne olduğunu bi türlü anlayamadığımız bi mesajı var. o kutsal mesajı ancak öbür tarafta öğrenebileceğiz. fekat gel gör ki böyle gizli mesajları hiç sevmem. açık olmak varken, ne bu gizem yaratma çabaları...

neyse, aramızdaki kavgayı bu kadar anlatmamalıydım heralde galiba.

---
şu yazdıklarıma bakıyorum da: sürekli öfke nefret sinir halleri... ergenliği mi atlatamadım nedir.. heralde öyle galiba sanırsam. rap dinleyip saçımı düzleştirsem siyahi makyaj yapsam tam olacak.
---

ben bi zamanlar karakterler yaratırdım. ben bi zamanlar yazardım, çizerdim. böyle karalamalar değil, güzellikler yaratırdım. okuyunca okumak isterdi insan, ölmek değil. varolmayanülkemde huzur bulurdum. varolanülkemi düşünüp anlatıp hüzünlenmezdim. ne oldu o vatandaşa?

HADİ ŞİMDİ NEFRET EDELİM HEP BERABER!

2011-10-20T03:30:00.000-07:00

İşte yine başladık sevgili varolmayanülkem. Sıçmak istiyorum şu varolanülkemin ortasına ve siktir olup gitmek istiyorum.

Daha 2 gün önce siktir çekilerek kovuldum beni çok seven patronumun çöplüğünden. Öncesinde ben istifa etmiştim ama olsun patron dediğin kovar, adam görevini çok iyi yaptı, hatta küfredecek kadar iyi yaptı.

Hani bu iş benim bikaç ay oyalanma, kendimi deneme oyunumdu, hatırlar mısın? Hatırla. Heh şimdi. Ben bu oyuna zor da olsa ayak uydurabileceğime inanıyorum artık. Yeni iş aramaya devam edeceğim yakın gelecekte. Ama şimdi değil. Şimdi biraz kendimi dinlemem lazım.

Ama o kötü alışkanlığıma geri döndüm şu işsizliğimin ikinci gününde! Facebook'a girip sinirlenmeye.
24 müdür 26 mıdır kaçsa artık o kadar şehit vermişiz bir günde. Facebookta herkes yasta, sokaklara dökülmüş insanlar, kahrolsun pkk, vatan sağolsun bağrışlarıyla. Bu kadar basit ya taraf tutmak, ben ona yanıyorum. Birilerini suçlayıvermek bu kadar basit ya. Sokakta yürüyenlere "hayır, ben öyle düşünmüyorum" dediğin an linç edileceğini bilmenin verdiği korkuyla yaşadığın bir ülke.... ne kadar özgür olabilirsin ki düşünsene!
Sanki bu askerler ilk kez ölüyormuş gibi, sanki bu savaşın sebebi kürtlermiş gibi... sanki askerlikte ölmek gerçekten kutsalmış gibi. sanki türk devletinin yaptığı her şey sorgulanamaz doğruları içeriyormuş gibi.. sanki pkk dakiler de yaptıklarının kutsal olduğuna inanmıyormuş gibi... sanki pkk dan bilmem kaç kişi ölmüyormuş gibi... sanki bu ölenler hep piyon değilmiş gibi,... sanki ölünce herkes yok olmuyormuş gibi.... geri dönüşü varmış gibi... bu ölümler hiç olmamış gibi 2 gün sonra hayata kaldığımız yerden devam etmeyecekmişiz gibi...

sanki terörü lanetleyince şehit tarafında olmanın verdiği sorumluluğu yerine getirmiş olmanın verdiği rahatlamayla günlük çıkarcı hayatımıza koşa koşa dönmeyecekmişiz gibi...
tribünlere oynar gibi...
ne gerek var?
ne gerek var?
facebookta profilimizi karartarak pkk ya tepkimizi gösterelim hadi!
sokaklara dökülüp bdp binalarını yıkalım hadi!
hatta kökünü kurutalım bu kart kurt diye karda yürürken doğan nankör toplumun.
hadi bizden sonraki nesle daha temiz bi ırk bırakmış oluruz.
neden ? çünkü bir günde 26 asker öldü ve bu kadar çok olunca, birden hatırladık biz ülkede bi sorun olduğunu.
İki gün sonra unutacağız evet-ailemizden biri ölmezse bu savaşta- ama olsun iki gün bi sinirlenelim, hem iyi olur stres atıyoruz işte.

BOŞ KALMA KORKUSU

2011-10-09T09:24:00.000-07:00

yeni oyuncağımı buldum sanırım. Aslında eski bi dost: karakalem.

bir ay daha zamanımı ve karakterimi satmanın sonucunda aldığım maaşla kendimi ödüllendirdim: tuval+kağıt+kalem+silgi

Güzellikleri çizeceğim. aklımdakileri kağıda yansıtabilirsem, mutlu olurum. yansıtamazsam da yansıtmaya çalışırken harcadığım zamanı güzelleştirmiş olurum.

ama mesele o değil sevgili ülkem. mesele hayatın bu kadar karmaşık bir koşturmaca halinde geçiyor olması. bu keşmekeşin gereksiz olduğunu düşünmeme rağmen kaçamamam... kaçmak için kendime resim gibi oyuncaklar aramam... ki bu dertten yalnız ben muzdarip değilim, tüm insanlık bir "hobi" peşinde, "kafamızı dinlendirmek için" bi eylemde bulunmak zorundayız.

çok garip değil mi? oyalanmak için. zaman geçsin, ben kendimle başbaşa kalmayayım, neden yaşadığımı sorgulamayayım, düşüncelerimden korkmadan dinlenebileyim, bu sırada zaman geçsin. aslında uzun uzun boş vaktimiz olmasını istemiyoruz. aslında uzuuuun uzun tatilimiz olsa ne yapacağımızı şaşırırız. boş durmaktan korkuyoruz.

hiç olmazsa bir hobi arıyoruz bu yüzden.

bu yüzden iş başvurularında hobilerimizi soruyorlar. "işi olmadığında oturup kara kara düşünüyor mu yoksa delirmesini engelleyecek aktiviteler uydurabiliyor mu kendine?" diye.

garip değil mi?

KRONİK MUTSUZLUK

2011-10-01T20:52:00.000-07:00

mutsuzum. öyle böyle değil. yıllarımı verdiğim bi mutsuzluk bu. kronik.
şaşıyorum insanlara, mutlu oldukları zaman.
yalnızım. çok fena çok çok fena. herkesin yanında her şeyi yaparken ve yıllardır.
yeni değil bu inanabiliyor musun, insan ömrü boyunca hep yalnız ve mutsuz hisseder mi kendini?
sevgili psikologun dediği gibi serotonin hormonumda bi sorun var belki.

ne yapmalıyım şimdi mesela?
zamanın bi an önce geçmesini istiyorum.
yapacak hiçbi şeyim yok
kimseyi görmek istemiyorum
ve uyuyamıyorum da
ve ağlamak geliyor sürekli

nasıl yaşanır bu şekilde?
insan kendine nasıl tahammül eder?

sevişmek de geçti artık, acı veriyor daha çok. aşık mı oldum, yoksa cidden özümde tek eşlilik mi var bilmem. ama sevişip ayrılmak acı vermeye başladı.

yeni bi oyuncak bulabilir miyim dersin?

PASİF DİRENİŞ diye bi şey varmış

2011-09-29T14:19:00.000-07:00

Pasif direniş modunda hayat devam ediyor. Çaktırmadan hayata laf sokma çabaları, bu blog da, okuduğum kitaplar da, izlediğim filmler de, gitmek isteyip gidemediğim 1001 belgesel film festivali de, insanları tanıma çabası da, resim yapma aşkı da... hepsi hayatın yanlışlarına laf sokmak için. sevmediğin bi iş arkadaşınla yollarını ayırma gibi bi şansın yokken, anı güzelleştirmek yerine sürekli laf dalaşına girmek gibi... ya da kavgalı oldugun komşunun bahçesine tavuklarını salmak gibi...
anlatabildim mi? hayır. olsun.
aşık olmak falan vardı eskiden. gelecek hayalleri vardı. kitapçı açma isteği vardı. düşler ülkesi vardı, var olmayan ülkeler vardı.
yaşlanmak sadece hayal kurmayı bırakmak demek aslında. diğer tüm etkiler bunun sonucu.

bu yüzden son birkaç yıldır çooook olgun (yaşlı) hissediyorum demek kendimi.

pasif direnişte olduğumu söylüyor bi arkadaşım. doğrudur. direnişin aktifi de olur, pasifi de. ikisinin de işe yarama ihtimali vardır. azıcık da inanmak lazım.

O ZAMAN SEVİŞMEK LAZIM

2011-09-18T04:00:00.000-07:00

kendime yeni bi oyun edindim: sevişmek.

İlk iki yaratık yaratıldığından beri var olan bi eylemler dizisi: sevişmek. Koklaşmak, öpüşmek, ısırmak, dokunmak, yalamak, deliklere girmek, sokmak, çıkarmak, gidip gelmek, frekans yakalamak...(uf çok tahrik edici sözcükler bunlar, yakında sansürlenecek, okuyun kaçırmadan!)

İşte ben bu aktivitenin güzel yanını yeni keşfettim. Zevk almayı istersen, zevk alamazsan bile, eğlendiriyor. Yaşamda bi anlam arayan biri için yarı uyuşturucu nitelikte bi faaliyet.

Bi kere yanında bi insan var. (Ki ben aslında yanımda bi insan olmasından -çoğu zaman- hoşlanmam). Fakat sevişmekten hoşlanıyorum, neden?

Bi kere bi odada başbaşa kalmışsak belli ki fiziksel bi geçmişimiz var, belli ki vücutlarımız birbirini istemiş, hormonlarımız çalışmış.

sonra bi de tenin tene değmesi var. ilk dokunuş özellikle iç hoplatıcı (sonrasında saatlerce birlikte olduysan dokunuşlar anlamını kaybedebiliyor ama olsun.)

Sonra sevişme arasında edilen muhabbet gibisi de yok. Daha samimi daha gerçek daha utanmaz daha sınırsız.

en güzel kısmı burası.
ahlak polisliğinden kurtulup aklından geçeni anlatmak.
en son ne zaman seviştin? kimdi? aşık mıydın? bi erkeğe, "çok sevdiğin birine cinsel ilgi duymadan mı bi ilişkiye başlamalı insan, yoksa cinsel istek uyandıran ama sevemediği biriyle mi?" sorusunu sordurtan bi sevişme güzeldir. karşı cinsler asla "kanki" olamaz, kararına varılan sevişme güzeldir. loş ışıkta karşındakinin vücudunun ne kadar güzel olduğunu fark ettirip, resmini çizme isteği uyandıran sevişme, güzeldir. gözlerini açtığında karşındakinin yüzüne hayran kaldığın sevişme, güzeldir. niye yaratıldığını sorguladığın sevişme, güzeldir.

bunun için aşık olmak gerekmez.
yaradılanı yaradandan ötürü sevmek gibi bi şey bu.
önüne gelenle değil, karakterini sevdiğin herhangi biriyle sevişmek, insanları olduğu gibi kabullenmeni hatta belki de "tekrar sevmeni" sağlayabilir. nefretini azaltabilir. sevişmek için aşık olmak gerekmez. vücudunun ve ruhunun sevgiye olan açlığını kabullenmen ve göstermekten çekinmemen gerekir sadece. o karakterine saygı duyduğun için yanında olduğun kişiyi ve kendini daha iyi tanımanı sağlar.

sevişmek güzeldir, kirlenmek gibi. kirlenmeden yaşamak ne demekse, sevişmeden yaşamak da odur.
konuyla tam ilgili olmasa da, nadide eserlerden biri, buyrun:

ölmezsem, bu yazıyı 10 sene sonra tekrar okuyacağım. ne değişmiş olacak, merak ediyorum.

BİR ÖLÜM PAKLAR BİZİ

2011-09-09T13:22:00.000-07:00

bu kirli ve sürekli kavga etmek zorunda olduğumuz dünyada
sevdiklerimizle birbirimizi daha fazla kırmamak için
bi an önce ölmemiz gerektiğini düşünüyorum

intihar etmemek
-cennet varsa eğer-
girmemizi engelleyecek sanıyorum
dünyadaki uyuşturuculara kanıp,
gerçeğe ulaşmaktan
yaşam boyu kaçtığımız için.

2011-09-08T13:45:00.000-07:00

İÇİMDEN KÜFÜRLER GEÇİYOR

Bi amaç edinmiştim yaklaşık 1 ay önce kendime. Çok bi şey beceremedim geçen zamanda. Sınırlarım aynı, hayallerim hala yok. ne bir ileri, ne de bir geriyim. olduğun yerde saymak da geri gitmek sayılır tabi yaşam için, zaman ilerliyor zira.

oyunlara ve savaşlara karşı güçsüzüm. herkese her şeye "bi siktir git başımdan" diye bağırmak..

anlamıyorum gerçekten. her insan biraz kötüdür. neden? kavga edeceksek neden yaşıyoruz? kavga etmemeyi öğrenmek mi amaç? ama kavga hiç var olmasaydı kavga etmemeyi öğrenmemize gerek de kalmayacaktı... neden böyle yarattı bizi, neden kendimi horoz dövüşünde gibi hissediyorum? yönlendiren biri var, birimiz illa ki diğerini boğazlayacak, kurtuluş yok...

öbür tarafta bi ödül almak istemiyorum ben. savaşmamak istiyorum.

siktir olup gitmek...
hiç var olmamak...

big bang mi yaratıcı mı adı her neyse benim acı çekmeme sebep olan... umarım anlamlı bi sebebi vardır bu saçmalıkların.

2011-09-02T09:52:00.000-07:00

HELAL İNTERNET GELİYOR, ÇOK YAKINDA İRAN'DA...

Hala “Gençleri nasıl camilere toplayabilir, oruç tutmaya teşvik edebiliriz” derdinde olan akılsızlarla ilgili haber için buyrun.

Bu oyunu sevmiyorum.

2011-08-27T01:13:00.000-07:00

EYLEMBİLİM- OĞUZ ATAY

33- devrimci ya da karşı devrimci –yani bir bakıma kendi açısında devrimci- çözümler, tutucu matematik formüllerini ezip geçmişti. Tek yol devrimdi, hayır islamdı, hayır milliyetçilikti. Kopya formüllerinde büyük bir uyum içinde sıraların üzerini süsleyen öğrenciler ülkenin kurtuluşuna çıkan yollar bakımından derin anlaşmazlıklar içindeydiler. Hepsi çok ciddi, hepsi asık suratlıydı bu yazılarda. Karşılıklı tehditler de eksik değildi.

35- kendilerine törenlerde biz konuştuktan sonra bile hiç söz verilmemişti. Çok beklemişlerdi. Onun için şimdi iyi konuşamıyorlardı .

38- hep böyle olmuştur. Tarih boyunca bunun tersi bir olay görülmemiştir. Bekleyen dervişlerin evrenidir bu. Soğuk ve acımasızların kaybettiği görülmemiştir.

39- bir eyleme doğru gidiliyordu ve en ön sıralarda oturan “bilim” , “eylem” tarafından kuşatılmıştı.

40- “genç arkadaşlarım”dedi Adnan bey – ben düpedüz “arkadaşlar” derdim. Ve kürsüye yumruğumu vururdum. (Çok şey kaçırıyordu bu genç eylemciler.) bütün gücümle Adnan beyi izlemeye çalışıyordum. Ancak şimdi durumun garipliğini sezer gibi oluyorum: sanki bu konuşma için hazırlanmıştı Adnan bey; “üzüntülü ve heyecanlı günler yaşandığını biliyorum” dedi, “insanlar matematikçi olsalar veya matematikçi olma yolunda ilerleseler bile, bugünlerde içinde bulunduğumuz olayların etkisinden kurtaramazlar kendilerini.” (Gülüşmeler oldu.) “biz de bu gidişi beğenmiyoruz genç arkadaşlarım: öğrencilerimizin kırılıp gitmesine seyirci kalmak istemiyoruz. Fakat ne yapabiliriz? Bu olayları nasıl önleyebiliriz? Sizlere nasıl yardımcı olabiliriz? (birbirine karışan tekliflerin gürültüsü.) “heyecanlarınızı anlıyorum genç arkadaşlarım! Fakat her kafadan bir ses çıkarsa biz ne yapabiliriz?” (yürüyelim sesleri. Saygı duruşu sesleri.) Adnan bey yalnız, “saygı duruşu sesleri”ni duydu, “evet, saygı duruşu, arkadaşlar” dedi; dikkatle saatini yelek cebinden çıkardı: “ölen arkadaşlarımızın hatırası için sizleri bir dakikalık saygı duruşuna davet ediyorum.” (beş dakika sesleri.)

41- işte demiştim, ülkenin tarihinde ilk defa gerçekleri bulandıranların yüzüne karşı, onların ne mal oldukları söyleniyor. Bu tarihi bir fırsattı.

46- buna çocuklar gülerdi. Server daha on beş yaşına gelmeden –çocuk olduğu için- buna gülüyordu. Ne var ki buna “büyükler” gülmüyorlardı.

49- server gözbudak’ın beklenmedik teklifi onu çileden çıkarmış olmalıydı. Fakat, hayır: Adnan targa, kendisi değildi ki; Adnan targa bir dekandı ve “statüko”nun her ne pahasına olursa olsun savunmasını yapmak durumundaydı. Bu nedenle ek ödenek alıyordu, bu yüzden ayrı bir çalışma odası, bu nedenle bir sekreteri vardı.

51- öldürülen öğrencinin hikayesi, “görgü tanıkları” tarafından bir türlü anlatılıyordu, morg raporlarına başka türlü geçiyordu. Gazeteler de haberi başka türlü yazıyorlardı.

51- bence insanlar bu yüzden anlaşamıyorlardı: herkes başka dili konuşuyordu.

56- … büyük bir saflık, dürüstlük ve anlamsızca bir iyiniyetle anlattım.

64- bu yalnızlık denilen bela olmasaydı insanların çoğu evlenmezdi.

75- (…) ama beni dinlemeye niyeti yoktu; ben onun için, “mesela siz”den ötede bir değer taşımıyordum. (…) ama aziz şair ben bildiğiniz gibi bir şey değilim ki; “mesela siz” bile değilim.

78- daha ortaokuldayken hayatıyla çatışa, hep bir kenarda asık suratla gezen Ercan ve engin ve daha birçokları böyle bir yaşantıyı daha ne kadar sürdürebilirler? Kendileri sorunlarının köklerini tam olarak kavrayamasalar da ölümün boğucu havasından nasıl kurtarabilirler varlıklarını?

Elbette ölüm, yani bizim tanımlamaya çalıştığımız intihar eylemi, kendini yetiştirenlerin eylemidir. (çok fazla içiyordum.)

79- biz solcu olarak geçinenler çok daha gençlere neler öğretebilirdik. Ah bir bilseydik! Yani biz bir şeyler bilseydik.

87- bu ülkede çok az görülen kişilik kavramının anlamını hiç düşünmüşler miydi?

90- hemen çıkıp gitmeliydim. Bir daha buralara uğramamalıydım. Ne toplantı ne ders ne çalışma. Yeni cami’nin avlusunda arzuhalcilik yapmalıydım.

2011-08-13T15:26:00.000-07:00

MALINA - INGEBORG BACHMANN

10- Malina, kimilerince çok bireysel diye nitelendirilmişti ilk çıktığında; aradan kısa bir süre geçtikten sonra bu yargının da, bireyselleşilmeden toplumsallaşılabileceğine ilişkin sapkın inancın ürünlerinden biri olduğu ortaya çıktı. (Çevirmen Ahmet Cemal)

31- Oysa Washington, Moskova ve Berlin, aslında olur olmaz yerde seslerini yükseltmek, kendilerini önemli kılmak merakında olan yerlerden başkaca bir şey değil. Benim Macar Sokağı Ülkem’de onları ciddiye alan yoktur (…)

33- şimdi ben herhangi bir nedenle, bundan iki yıl önce Macar Sokağı’na taşınmamış olsaydım, üniversite yıllarımdaki gibi Beatrix Sokağı’nda otursaydım, ya da daha sonra çok yaptığım gibi yurtdışında yaşasaydım, o zaman hayatım rasgele bir akışı izleyecekti, ve ben, dünyanın en önemli gerçeğini hiçbir zaman öğrenemeyecektim: Yani erişebileceğim her şeyin, telefonun, ahizenin ve kordonun, ekmeğin, tereyağının ve Ivan yemeye bayıldığı için pazartesi akşamına sakladığım füme ringa balıklarının, ya da benim en severek yediğim şey olan sucuğun, bunların tümünün Ivan marka olduğunu ve Ivan firmasından geldiğini. Önceleri dayanılmaz gürültü çıkaran yazı makinesiyle elektrikli süpürge de herhalde bu iyi ve güçlü firma tarafından satın alınıp uysallaştırılmış olmalı, otomobllerin kapıları artık pencerelerimin altında sert çarpışlarla kapanmıyor, ve doğa bile ansızın Ivan’ın gözetimi altına girmiş olmalı, çünkü kuşlar sabahları daha hafif sesle ötüyor ve kısa süreli, ikinci bir uykuya izin veriyor.

44- (…) onu duyduğum, onun da beni duyduğunu bildiğim sürece hayattayım.

48- Ivan gözkapaklarının dörtte üçünü indirdiğinde, bir çizgiye dönüşen gözleriyle, bu durumda bile beni yeterince görebilecek kadar koyu, sıcak bakışlı ve iri gözleriyle baktığında (…)

50- (…) yaşamak için gereksindiğim atmosferin doğmasını sağlıyoruz, işte o zaman hayat, daha az tutku oluyor.

52- Parfüm sürmüş olarak geri döner; güzel, uzun boylu, ince yapılı bir kadındır ve dolayısıyla da nişanlıdır, poliklinikte asistan olarak çalışan bir doktorla ve o uzun, güzel parmaklarıyla daktiloda en derin saygılar, arada sırada da dostça ya da içten bir selam yazar.

61- (…) çünkü bugün, Ivan’ı sevdiğimden bu yana yirmi yıl, bu ayın 31’inde ise, onu tanıdığımdan bu yana bir yıl üç ay ve otuz bir gün geçmiş oluyor (…)

69- Düşünmemi öngördükleri şeyleri de düşünebilmekten tümüyle acizim, bir tarihi, bir işi, bir randevuyu; sabahın altısında mutsuzluğumun sınırsızlığından daha açık ve seçik algıladığım bir şey yok, çünkü asla kesilmek bilmeyen bir acı, hak edilmiş, tüm benliğimi saran bir acı, tüm sinir uçlarına eşit oranda dağılmakta, her zaman. Çok yorgunum, evet, size söyleyebilirim, çok yorgunum…

83- (…) malina hala aldatmaka kendini; sanki başka hiç kimse ve hiçbir şey yokmuş, sanki yalnız o ve ben varmışız gibi. Sanki onu düşünüyormuşum – her zaman olduğu gibi.

86- (…) rica ederim hoşgörülü davranın bana, çünkü sorduklarınızın çoğunu, genelde de bana sorulanların çoğunu ben kendime henüz hiç sormadım. Bugünün gençliği mi? Ama o zaman bugünün yaşlıları ve bugün artık genç olmayan, ama daha yaşlı da olmayan insanlar üzerine de düşünmem gerekir, (…) çocukların çevrelerindeki bunca çocuğa nasıl dayanabildiklerini de anlayabilmiş değilim.

87- (…) çevremdeki bu koşuşturmanın ortasında kendimi herhangi bir işle oyalamam kesinlikle olanaksız, eminim siz de görüyorsunuzdur dünyadaki bu delice koşuşturmayı, ve ondan kaynaklanan cehennemi gürültüyü duyuyorsunuzdur. Yapabilseydim eğer işlerle uğraşılmasını yasaklardım, ama onları yalnız kendime yasaklayabilirdim, (…)

88- aslında kötü bir alışkanlıktır okumak, öteki bütün kötü alışkanlıkların yerini tutabilecek ya da onların yerine herkesi daha bir yoğun biçimde yaşamaya itebilecek bir alışkanlıktır, delicesine bir yaşam biçimidir, insanı yiyip bitiren bir tutkudur.

91- (…) çünkü ülke demek, bende çok büyükmüş, çok genişmiş ve çok rahatsız bir şeymiş izlenimini bırakıyor, ülke diye yalnızca daha küçük birimleri adlandırıyorum. Trenin penceresinden baktığımda , burada ülke güzel, diye düşünüyorum.

101- Çok sayın başkan, mektubunuz bana, sizin ve herkesin adına yaş günüm için mutluluk dilekleri iletiyor. Bunu tuhaf karşılamamdan ötürü sizden özür dilerim. Çünkü bugün bana, annemle babamdan ötürü, iki insanın mahremiyetinin bir parçasıymış gibi geliyor. Ben bile ana rahmine düşüşümü ve doğumumu kafamda canlandırma cüretini asla göstermiş değilim.

107- (…) ne yaşlı, ne de genç, tam unutulmak için yaratılmış bir yüzü var ..

112- bir gün gelecek, insanların siyah ama altın gibi parlayan gözleri olacak; onlar, güzelliği görecekler, pisliklerden arınmış ve tüm yüklerden kurtulmuş olacaklar, havalara yüksleecekler, suların dibine inecekler, sıkıntılarını ve ellerinin nasır bağlamış olduğunu unutacaklar. Bir gün gelecek, insanlar özgür olacaklar, bütün insanlar özgür olacaklar, kendi özgürlük kavramları karşısında da özgür olacaklar. Bu, daha büyük bir özgürlük olacak, ölçüsüz olacak, bütün bir yaşam boyunca sürecek…

Bir gün gelecek, insanlar savanları ve bozkırları yeniden keşfedecekler, uçsuz bucaksıza açılıp köleliklerine bir son verecekler, hayvanlar yükseklerdeki güneşin altında insanlara, artık özgür olan insanlara yaklaşacaklar, ve dev kaplumbağalar, filler, bizonlar birlik içersinde yaşayacaklar, ormanların ve çöllerin kralları, özgürlüklerine kavuşmuş insanlarla birleşecekler, aynı kaynaktan su içecekler, arınmış havayı soluyacaklar, birbirlerini parçalamayacaklar, bu, başlangıç olacak; bütün bir yaşamın başlangıcı…

130- bir gün gelecek, binalarımız çökecek, otomobiller hurdaya dönmüş olacak, uçaklardan ve roketlerden kurtulmuş olacağız, tekerleğin ve atomun parçalanmasını bulmuş olmaktan vazgeçeceğiz, mavi tepelerden taze bir rüzgar esecek ve ciğerlerimizi alabildiğine dolduracak, ölmüş olacağız ve soluk alacağız; bu, hayatın ta kendisi olacak.

Çöllerde sular tükenecek, biz yeniden çöllere dönebileceğiz ve vahiylere kulak vereceğiz, savanlar, göller ve akarsular artıklarıyla bizi çağıracak, elmaslar, kayaların içinde kalacak ve parıltıları hepimizi aydınlatacak, balta girmemiş ormanlar, bizi düşüncelerimizin karanlık ormanından çekip alacak, düşünmeye ve acı çekmeye son vereceğiz, bu, kurtuluşun ta kendisi olacak.

157- (…) kendimde değilim, kendim burada değil, nedir bu, kendimin olmaması? Burada olmadığında, nerede oluyor bu kendim?

209- hayret ederek yaşamak (…) hayret ederek yazmak

238- (…) yalnızca matematik milyarların güzel olmasına izin verir, oysa bir milyar elmadan tat alabilmek olanaksızdır, bir ton kahve sayısız cinayetleri çağrıştırır (…)

263- yaşayacak bir niçin’i bulunan, hemen her nasıla dayanabilir.

2011-08-07T07:26:00.000-07:00

BİR GÜN HEPİMİZ NORMAL OLACAĞIZ

Kendi halimde olmak istedim hep. Normal olanlardan da, olmaktan da nefret ettim.
İmkansızmış meğer bu şekilde yaşamak ve zaten insanlar bu yüzden "normal" olmayı seçiyorlarmış, (çok bayılmasalar da), 23 sene sonra fark ettim.
Normalleşmem gerektiğini söylüyorlar. Beni üzenler gibi olmazsam mutlu olamazmışım.
Mantıklı tabi.
Bu yüzden onlara benzemeyi seçiyorum bu kez. Aslında bu bir seçim değil, mecburum: Para kazanmam gerek.
Belki bu sırada -düşük bir ihtimal de olsa- kendimi kaybetmem. yarattığım ülkemi yaşatmaya devam ederim belki. Ama emin değilim.

Var olan ülkeye ayak uydurmaya hayatımda ilk kez, 23 yaşımda yani şu sıralar karar verdim.

Olur ya, beceremezsem, geriye iki seçenek kalıyor. İkisi de dünyalıklar için karanlık. İkisi de benim için aydınlık. Onları o zaman düşünürüz.

Şimdi normal hayatı yaşamanın altın kurallarını öğrenip uygulamam gerek. Şimdiye kadar öğrendiklerim (psikolog önerileri bunlar, hakketen bak!):

1. Kıyafetlerini toplumun garipsemeyeceklerinden seç
2. Makyaj yap
3. Saçını değiştir
4. Mutsuz eden müzikler dinleme
5. Spor yap
6. Yalnız kalma, sürekli birileriyle takıl
7. Gülümse! (ehi:)

Beni unutma var olmayan ülkem ve kendini unutturma. Seri üretim kurbanı olmama izin verme. Seni seviyorum aslında, ama biraz kendimi satmazsam yaşayamayacağım galiba. Selam ederim, gözlerinden öperim.

2011-08-02T23:43:00.000-07:00

YAŞAMIN UCUNA YOLCULUK-TEZER ÖZLÜ

8- Sen tüm kentten daha yalnızdın. Okyanus gibi bir yalnızlık.

9- Kimse senin kadar güzel, hiç kimse senin kadar canlı gitmedi ölüme.

11- Her sevginin başlangıcı ve süreci, o sevginin bitişinin getireceği boşluk ve yalnızlık ile dolu.

11- Oysa yaşam genellikle insanın bir başına kalması. Uykuda. Uykuyu ararken. Derin uykuların ötesinde bile zaman zaman düşünde sezinlemiyor mu insan birbaşınalığın çaresizliğini. Yollarda. Okurken. Pencereden caddelere bakarken. Giyinirken. soyunurken. herhangi bir kahvenin içinde oturan insanlara gelişigüzel bakarken. hiçbir şey aramazken. herhangi bir kahvede oturan insanları görmezken, başka olgular düşünürken (...) severken, sevilirken, sevişirken hep yalnız değil miyiz.

11- Aynı dili konuşan iki kişi yok.

11- Bir bedenin üzerinde dolaşan her el, kendi bedenini okşamak istercesine dolaşıyor öteki bedenin üzerinde.

15- Duvarlar yaşamımızdaki mezarlar mı.

25- "Niçin dünyaya geldiğini bilmiyor musun? anlatmalısın, anlatmalısın, ayrıca acıkmalısın, susamalısın... sonun korkunç, sefil olmalı!" (Pavese'den)

27- Uğraştığı işle, çıktığı gezilerle, oturduğu insanlarla, gittiği kahvelerle, aradığı arkadaşlarıyla ya da herhangi bir hareketliliğiyle yaşayan bir insan değilsin. Tersine, her davranışında gene kendini yaşıyorsun, bir yolculuğa çıkmak için de bu nedenle karar veremiyorsun. Nasılsa her gittiğin yerde kendinsin.

28- Ne güzel bir olgu, yaşam ve ölümü düşünmek yerine, daha ciddi, gerçekçi konularla uğraşan insanlar var.

36- Bütün günlerini içerek geçiren, gene de çalışabilen insanları hep kıskanırım. Belli bir sarhoşluk içinde yeryüzüne dayanmak daha kolay.

38- "Sen düşüncelerle yaşıyorsun, diğerleri gerçeklerle" (P)

39- Hiç bir yere gitmesem de, sürekli yolculuklarda olduğumu algılamakta geç kalmadım. ama genç yaşlarda, henüz bana yaşamı yaşanır kılan bu duyguya varmadan önce, gidememek, derin, derin bir acıydı.

41- uykusuz gece geçirenler yorgun kalkacak. uzun uyuyanlar da yorgun kalkacak.

42- en yakın dostlarım romanların kahramanları gerisindeki yazarlar mı olmalıydı.

52- içimden çıkması gereken bir şey var.

52- hem karşı çıkıp, hem de sınırlarında yaşayan insan, yaşamı boyunca çıkmazından sıyrılamayacak.

53- her düşünce, her konuşma kendi kendine olmak demektir. bir şeyi bir insanla bölüşmek gene kendi kendinle bölüşmek demektir. bir insanla sevişmek gene kendi kendinle sevişmek demektir. birisiyle birlikte olmak, yalnız olmak demektir.

53- sürekli gitmek istemek de bir yerde, hiçbir yerde olmak istemek değil mi.

55- "biz kendimizi kendi köyümüz dışındaki her yerde rahat sayan huzursuz insanlarız" (P)

57- sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yönüm yok.

58- toplum dedikleri kitlenin bir aradaki dayanılmaz yabancılaşmasını sanki kimse algılamıyor.

60- İnsan yalnız kendi değer yargılarını benimsiyor.

60- "tek günah, insanın kendi yaptığını kavrayamamasıdır."

62- tanınmadığın bir kentte ne denli isterdin yitip gitmeyi ... ama öyle kolay değil. henüz rüzgarlara doydun mu. sor kendine... henüz bulutlara doydun mu. yeterince haykırabildin mi henüz.

63- bir ülkenin zaferi, diğer ülkenin yenilgisi. zaferler de, yeilgiler de insan ölüleri üzerinden geçiyor.

63- "yalnız sağlıklı insan aklı ile yaşansaydı, değmezdi yaşamaya can sıkıcı olurdu. tam aksine, güzel olan dünyanın gökyüzü altında bir deliler topluluğunu andırması." (P)

68- gençken de hem yaşlı, hem çocuk değil miydim.

70- çevrem her yaşta insanla sarılı. hiçbiri yalnızlığın insanı değil. güneş altında yaşayan insanlar.

71- ölümü denemekse on sekiz yaşında intihar ettin, güzel genç bedenin ile ölmek, cesedini bulacak kişileri korkutmak, alın

bu acımasız yaşam sizin olsun, demek istedin.

72- yaşamımda elde edebildiğim bir tek başka boyut var. kimsenin sahip olamadığı bir boyut. cesaretleri yetmediği için sahip olamadıkları bir boyut. kendi kendilerine kıyamadıkları için, yaşam boyunca sürüklenip çıkamadıkları aklın boyutları. deliliğin derin boyutunu tanıyorum diyorum. akıl ve delilik arasındaki o ince çizgiyi.

85- beni de bilinçlendiğim yıllardan beri izleyen karamsarlık. mutlulukların tümü, geliştirdiğim karamsarlık. yürüyebilmek için, ileri gidebilmek için, nefret edebilmek, öfke duyabilmek, ağaçlara bakabilmek, gökyüzünü sevebilmek için.

85- tüm canlılık ve yaşamı kendi kendime vermek zorunda kalmıştım. diğer insanların yaşamı, canlılığı çok az bulur iç dünyamı.

93- ne vatandaş, ne halk, ne de küçük burjuva olmadığımı biliyorum. b ufacık tanımlama bile bana direnç veriyor.

94- insan çoğu zaman her şeyin son bulduğu duygusuna kapılıyor, oysa yaşamın sonsuzluğunu algılayabilmek için bile yeterli değil bir insan ömrü.

95- her zaman yabancı insanlar bize dostlarımızdan daha çok sunan, veren kişiler. öyleyse yaşamımızı neden yalnız yabancılar arasında geçirmiyoruz. hiçbir beklenti olmadan, hiçbir yük olmadan ya da insanın kendi kendine mutluluk dediği kısa anlardan yoksun. tüm duyguların en güzeli duygusuzluk, öyle bir duygusuzluk ki, insanın tüm dünyayı ve tüm insanları kucaklayabileceği duygusuzluğun duygusu.

101- insanın kendi kendinin yükünü taşıması, diğerlerinin yükünü taşımasından daha rhatlatıcı.

102- yeryüzünde makarnanın nasıl yaygınlaştığını kavradığı gibi insanın kendi yalnızlığının sorumluluğunu da, gene kendisinin taşıması gerektiğini kavramalı.

106- "bir insan olabilmek, bu apayrı bir olgu. şans, cesaret, istek gerektiren bir olgu. özellikle dünyada başka hiç kimse yokmuş gibi yalnız kalabilme cesaretini gerektiren. ve yapmak istediğini düşünmek yalnızca. insanlar umursamazsa korkmamak. yılla ryılı beklemek, ölmek gerek. ve sen öldükten sonra, şansın varsa, o zaman bir şey olabiliyorsun."(P)

107- gençlik ve canlılığını duyuyorum. ölmüşlüğümde.

112- ona sarılıp güneş altında kendi kendimi tatmin ediyorum.

116- "ölüm bir şey değil. ölüm hiçbir şey değil."(P)

119- ...bu kent de onun intiharından sorumlu.

122- insan neden bu yaşama daha çok katlansın. neden bu dayanılmaz yalnızlığa daha çok katlansın. neden bu parlak ve zamansız ışığa daha çok katlansın. neden kendisiyle birlikte doğmuş olan intihar özlemini daha çok taşısın.

125- gitmeliyim. ben giderken, ben ya da tren görünümlerin içinden, kentlerden, köylerden, mısır tarlalarından, dağ sıraları önünden, ardından, bir göl kıyısından, bir nehir yatağı boyunca ya da gri bir deniz yüzeyi boyunca ilerlerken, yol alırken, tanımadığım insanlar hızla gidiş yolunun aksi yönde yitip giderken, her görüntüyle birlikte benden uzaklaşırken, yitip giderken, işte ancak o zaman uzaklaşıyorum yaşamın sonundan.

2011-07-09T08:56:00.000-07:00

YENİ Bİ KÜFÜR BULDUM: 90'LARIN ÇOCUĞU

Uyarı: Bu bir kendine gelme yazısıdır. Bilgi, eğlence vs içermez. Sonra bana yok içim karardı yok bilmem ne demeyin.

"Her kes her şey le şi yor du..." Bandista söylüyor.
şarkıların anlamını çok umursamadan dinleyen nesildenim. hani şu "90'larda çocuk olanlar"dan. özelliklerimizi sayacağım size.

*uyuyarak yaşadık biz hep, uyumayı çok severiz.
*3-5 kitap okuyunca sevindik, bi işe yaradığımızı / yarayacağımızı düşündük. (işe yaramanın ne demek olduğunu bi türlü karar veremedik ama).
*biz pop müzik çocuklarıyız. şarkılar, hızlı ve benzer tempoda olmalıdır. yavaş şarkılarda sıkılırız bu yüzden, afallarız.
*gazete deyince bizim aklımıza Kelebek ya da Posta gelir. Resmi çok yazısı olan kağıtlardan hoşlanırız, kitap, dergi, gazete...ne olursa olsun. Karikatürde bile yazı çoksa, okumaktan vazgeçeriz.
*birkaç köşe yazarı biliriz. olabildiğince kısa yazanlardır bunlar. internette şöyle bi göz atıveririz yazılarına, çünkü facebook ta çok paylaşılmıştır (yoksa özellikle gidip kendi sitesine tabi ki bakmayız, her şeyimizi facebooktan öğreniriz). bu "favori" yazarlarımız ne derse doğru kabul ederiz, o yüzden gündemi takip etmemize gerek kalmaz.
*bizden önceki nesil kafasını fazla çalıştırdığı için çok çekti, bunun farkındayız (aslında farkında değiliz de, öyle diyor kendileri). bu yüzden yaratıcı bizim nesli korumak için süper bi yöntem buldu: magazin haberleri , çizgi filmler, diziler, teknoloji ile popüler yaşamı soktu vücudumuzdaki her delikten. almamamız mümkün değildi, almamak umrumuzda da değildi.
*yine de bizim nesilden 3-5 kişi çıkıp sonu "-izm"le biten birkaç sözcüğü aynı cümle içinde kullanabilirse ayakta alkışlarız. bu da popüler kültürümüzün bir parçası.
*bizim için adalet denen şey çok da gerekli değil. hiç savaş, açlık vs görmedik nihayetinde (vs demeyi çok severiz, kelime dağarcığımız geniş değildir çünkü, boşluğu ancak vs ile doldurabiliriz).
*sadece porno izleme hakkımız tehlikeye düştüğünde sokağa dökülürüz.
*ha bir de alkolü acayip severiz. bu yüzden alkol hakkımızı da söke söke almak isteriz, sokağa dökülürüz. ama ne zaman böyle hayati bir konuda sokağa dökülmek istesek bi işimiz çıkar, gidemeyiz.
*alkol yasağının geleceğini duyunca şeriat geliyor diye korkarız. tepkimizi atatürkün içki içmesiyle ilgili yazılar/videolar paylaşarak gösteririz.
*biz atatürkü çok severiz. çok şık giyinirmiş ta o zamanlar bile avrupalı gibiymiş sonuçta...kolay iş değil.
*ama alkolü sevmemizin sebebi tabi ki de atatürk değildir. kafamızı uyuşturmayı severiz. pop müziği de bu yüzden severiz, kötü / kara haberleri bu yüzden izlemeyiz. tüm gün bilgisayar başında komik köpek videoları izlemeyi bu yüzden severiz. derdimiz tabi ki mizah değildir. öyle olsaydı tiyatroya falan da giderdik değil mi?
*biz sanatı değil, eğlenceyi severiz.
*anlık eğlenceyi severiz.
*biz an'ı yaşarız, ama 10 sene sonrasına yatırım yaparız, ömür boyu kredisini ödeyeceğimiz evler alırız.
*bizim kızlarımız HIMYM izler, Barney' nin bilmem kaç kızla yatmasına bayılır, ama evlendiğinde "kız" olmakla övünür. "kızlık zarı kanı" ticareti yapılır bizim nesilde.. ticaret sayemizde çok gelişmiştir. internette sevişmeyi çok severiz. biz kızlar porno izleriz, çaktırmayız, aslında çok terbiyeliyizdir, ama içimizdeki şeytan erkekmişiz gibi porno izlemeye iter bizi!
*biz 90 erkekleri de olabildiğince fazla kızla yatmayı -her nesildeki erkek gibi- görev edinmişizdir. ve yine her nesildeki erkek gibi kızlarda bekarete çok önem veririz.sadece bizim nesil kızlarınınçok seksi giyinip "dont touch only watch" havalarında gezmesini anlayamıyoruz.
*biz iki grup (kız-erkek) bir arada alem yapmayı çok severiz, 24 yaş sınırını protesto ederiz bu yolla. birlikte porno izleriz, alkolleniriz, kimin eli kimin cebinde oynarız...
*sonra unuturuz yaptıklarımızı. unutma nesliyiz ya hani, unutmazsak nasıl evlenebiliriz? evlenmeden nasıl yaşarız?
*biz tabi ki müslümanız. bir gün herkes müslüman olacak, eğer çevremizdekiler dindarsa. yok değilse, bizim için çok da fark etmez. kurbanda aslında bi sürü hayvan ölüyor falan, yazık yani...
*biz tabi ki türküz! sormaya bile gerek yok, bi gün herkes türk de olacak.

Biz okumayı, yazmayı, dinlemeyi, düşünmeyi, sormayı sevmeyiz. Bizden öncekiler bunları yapmış da ne olmuş?
Biz yıllardır aranan o kayıp nesiliz.
Fikrimiz yok, tivitimiz var.
Başkalarının tivitlerini benimseyerek "siyasi görüş" belirtiriz.
Haberleri bir cümlelik tivitten takip ederiz, uzun yazılar bize göre değildir.
Biz azıcık düşünsek işin içinden çıkamayıp intihara meylederiz.
Biz ölümden korktuğumuz için yaşamı sever gibi görünürüz, aslında sadece uyuşturulmayı severiz.

2011-07-07T14:24:00.000-07:00

SENCE YARATICININ SENİ YARATMAKTAKİ AMACI NEYDİ?

23-25 yaş arası bilmem kaç kişiye sordum bu soruyu. Bazı cevaplar telefondan silindi ne yazık ki...Çok üzgünüm, aklımda hayal meyal cevaplar kaldı, ama yanlış olmasın diye yazmadım buraya, idare edin bunlarla.
Parantez içindeki italik yazılar benim yorumum.
Vee işte cevaplar:

1. Bu sorunun cevabını bulmak. (aha ben de bunun için sordum)

2. Bi amacı olduğunu düşünmüyorum. (kaçan cevap: bu kadar bohem yaşamıyordur yahu yaratıcı nihayetinde...)

3. Tanrının oyun bahçesi burası, bizi seyretmek hoşuna gidiyor. Prensipli bir düşünce yapısına sahip olduğu için de sevap-günah kıstası var. İdealar alemindeki ruhumuz bizi O'nunla beraber izliyor. (İşte beni sinirlendiren düşünce, katılıyorum, lakin durum böyleyse, Yunan mitolojisine benzer bi durum varsa, misal şimdi ben bunları yazarken o "nası da kafa yoruyor salak..." diye eğleniyorsa, acayip güzel sözler geliyor aklıma...)

4. Eksikliği gidermek, yani ailedeki 5. kişi ya da sınıftaki 20. kişi olmak. (peki neden 4. değil de 5.? senin varlığını çok basitleştirmiyor mu? boşlukları hiç yaratmasaydı doldurması gerekmeyecekti, neden boşlukları yarattı?)

5. Yemek yemek olabilir mesela! ama aşk da temel unsurlardan, ota, çiçeğe, denize, insana, kahveye duyulan aşkların toplamı hatta! (ne güzel konuştun, eğer öyleyse epey kanım kaynayacak kendisine...)

6. Dünya üzerinde elimden geldiğince çok çocuğun kendilerinin değiştiremediği şartlar yüzünden sefil hayatlar yaşamasını engelleyip, onları ve çevrelerini yüceltmek.

7. Sürekli zorluklarla boğuşmak. (epey dertli insanlar:)

8. Yaratıldığını kabul etmeyen biri için soru yanlış bence, yaşama amacımı söyleyeyim ben: Uzunca bi süre hiçbir şeyle, insan ırkına faydalı olmak arasında karar vermeye çalıştım... Kısa vadede kendi rahatımı sağlamak. Üzerine kafa yormak lazım.

9. Tu tapelle comment (o da olur tabi)

10. Ne diyon len:D (en mantıklı cevap buydu :)

11. ... firmasına hizmet için yaratıldım herhalde:) Çok yorgunum, yarın sabahın körü İstanbulda toplantım var, gerginim, biraz önce geldim eve, yarına hazırlık yapmaya çalışıyorum, düşünmeye mecalim yok, ama bi ara düşüncem bunu. (düşün düşün...)

12. Bu zaman zaman yüzeye çıkan ama net cevaplar bulamayınca tekrar derinlere ittiğim bi soru. Ama aklıma şu geliyor, bi gülümsemeyle mutlu olabilecek o çocuğu mutlu etmek için ya da birinin bana ihtiyacı olması gibi... Yani iyilik ve fayda ön planda, ama ben hala bulamadım. (bulmanı dilerim...hep beraber, bilmukabele vesaire)

13. Bunu çok sorguladım. Daha çok tanrı bizi niye yarattı ki acep, şeklinde. Çok garip cevaplar veriyorum, korkuyorum sonra. Misal, "Tanrı'nın ego sorunu" gibi... (hahahoho hihi:)

14. Yaradanın varlığını anlayabilmek için. Eğer direk cennette olsaydık, O'nun var olduğunu fark edemeyecektik. ama şu an pek çok şey var O'nun var olduğuna ve yukardan bizi izlediğine kanıt. "Tanrı gönül gözümüzü ancak bir şeylerin değişmesini arzu ettiği anda açar." (tam cevabı alamadım aslında, bizi yaratmayabilirdi, varlığını neden anlamamız gerekiyor? bir şeylerin değişmesini arzu etsin ama artık , çatlıyorum meraktan:)

15. İlahi bi erkse, varoluşunun kökeni; ancak bizim varlığımız O'nun var olduğuna delalettir. Çok paradoksal oldu. zor yerden geldi soru. (başka soru yok şimdilik, üzgünüm:)

16. Gerçekten bilmiyorum. Yaratan kim/ne ise ona sormalı. Yaşama amacım; öğrenebildiğim kadar çok şey öğrenmek, öğrendiklerimden dişe dokunur olanları öğretmek, daha adil, özgür, huzurlu ve barışçıl bi dünya için katkıda bulunmak: bu toplumsal amacım. Bireysel amacım ise, kahkaha atmak, flört etmek, aşık olmak, dostlarla güzel muhabbetler etmek, kalplerinin temizliğinden en ufak bir şüphe duymadığım ailemi kendimden ödün vermeden mutlu etmek, hiç susmayan, durmadan hikayeler, anılar anlatan yaşlı bi kadın olmak, öldükten sonra hatırlandığımda gülümsetmek istiyorum. Baki kalan gökkubbede bir hoş seda imiş ya, benim de byük hedeflerim, zafer planlarım yok. Toprak olucaz, belki kelebek olur geri döneriz, insanken kıymetini bilelim, konuşalım, düşünelim, öğrenelim di mi ama:) (di... nasıl da konuyu dağıtmışsın...siyasetçi miydin sen neydin?:)

17. Sanırım amaçsız... Çünkü düşündükçe tüm amaçlar kapsamsız kalıyor gibi... Ya da yaradılışımızı çok büyütüyorum gözümde:) (hepimiz aynı dertten mi muzdaribiz ne?)

18. Yaratıldık mı? sorusu bile yeterli cevap aslında. Soruya buradan yola çıkarak cevap verebiliriz. Hem bilime ve evrime inanan hem de İslami kültüre sahip biri için zor sorular bunlar. Ne cevap versen diğer taraf boşta kalıyor sanki biraz. Benim kişisel görüşüm yaşamak için yaratıldığımız yönünde:) Dindarlık değil de kültürle ilgili bu bocalama. Sence? (Bencesini her maddede ortaya karışık açıkladım sayılır:)

2011-06-13T08:13:00.000-07:00

IMMIGRANIADA

Vatana millete hayırlı olduğunu düşündüğüm bir iş yaptım az önce. Hemen paylaşayım dedim bu güzelliği:

Gogol Bordello'nun Immmigraniada (We Comin' rougher) klibini izledim. Klibini izleyince 3 durum dikkatimi çekti
1.adam çok güzel, çinli kadın da öyle (sertliğinize kurban!), heykel gibiler sanat eseri gibi!
2.Türkiyeli kadında tam bir "aydın" tipi var
3.şarkıyı dinleyince hatta şarkının ismini duyunca insan sözlerini merak ediyor. Nette ingilizcesini buldum, ama türkçesini hiç bulamadım.

Sonuç olarak üç kuruşluk İngilizcemle çevireyim dedim. buyrun işte burada (yanlış yerleri düzeltirseniz ne de güzel olur:):

Immigrada immigraniada (uydurma sözcükler sanırsam tam karşılığını bulamadım)
Immigrada immigraniada
Immigrada immigraniada
Daha sert
Daha sert
Her seferinde daha sert geliyoruz
-
Koridorlar gözyaşartıcı gaz dolu
kaderlerimiz her gün tıklım tıklım kalabalık
Kafkanın silinmiş bölümleri gibi
Bürokratik deliklerden fırlatılmış.
-
fakat beni çağırırsanız
özgürlük çanını duymak için
çifte standartlarınızı boşvermek için
her seferinde daha da sert geliyoruz
-
bunu yapan ve hemen yorulanlara diyecek sözümüz yok
bizim immigradamız, immigriadamız
onlara göre bu yol don kişot yolu
fakat beni çağırırsanız
özgürlük çanını duymak için
çifte standartlarınızı boşvermek için
her seferinde daha da sert geliyoruz
-
donmuş gözler, terli sırtlar
ailem raylarda uyuyor
bavuluma doldurduğum doldurmadığım tüm hayatım..
fakat adamım, bu bedeli ödemeliyim
bu temsilciliğin bedelini ödemeliyim
bir ülkeye kabul edilmem için.
bir kahramanın çabaları sonucu
tekrar sıfırdan başlayabilmek için.
-
bu bizim gerçek hikayelerimizin kitabı
inkar edilemeyecek hikayeler
aslında olduğundan da gerçek
aslında olduğundan da gerçek
aslında olduğundan da gerçek
Her seferinde Daha sert geliyoruz
her seferinde daha sert
Her seferinde Daha sert geliyoruz

2011-05-29T10:45:00.000-07:00

İSTANBUL 2. BÖLGE BAĞIMSIZ ADAYLAR

“Oy verecek parti mi var ki!” diye kestirip atanlar…

“Amaan oyum boşa gitmesin diye (cartcurtzırtpırt) partisine veriyorum işte…” diyenler…

“Bağımsızlar hep BDP’liler değil mi işte!” deyip geçiverenler…

Hepiniz susun ve OKUYUN! (başkaları da okuyabilir tabi)

Evet, üşenmedim, araştırdım (çok da uğraşmadım, google'da aradım sadece).

İşte size İstanbul 2. Bölge bağımsız adaylar ve özgeçmişleri.

Saçma sapan seçim vaadleri yerine adayların geçmişlerine bakmak mantıklı değil mi??

(NOT: Sıralama YSK'nın sıralaması, okuyanların kime oy vereceği zerre kadar umrumda değil, bu böyle biline, kimseyi yolundan çevirmeye falan çalışmıyorum)

1. SIRRI SÜREYYA ÖNDER

- 1962’de Adıyaman’da doğdu

- Türkmen kökenli Türk sinemacı, yönetmen ve yazar

- Yönetmenlik, sinema oyunculuğu, senaristlik, müzik yapımcılığı ve ulusal basında köşe yazarlığı yaptı.

- 1978 yılında Adıyaman Lisesi'nde öğrenciyken Maraş Katliamı'nı protesto ettiği için tutuklanarak cezaevine girdi.

- Tahliye olduktan sonra Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni kazanarak Ankara'ya gitti.

- 12 Eylül Darbesi yapıldığında Ankara'daydı.

- İlk tutuklama furyasında hapse girdi.

- Uzunca bir yargılama sürecinin ardından 12 yıl hapse mahkûm edildi.

- Açlık grevleri vb. protestoları ve eylemleri nedeniyle infazlarının yakılması sonucu çeşitli cezaevlerinde yedi yıl hapis yattı.

- Önder, Beynelmilel isimli filmin senaryosuna, BKM Film de yeşil ışık yakınca ilk yönetmenliğini yaptı.

- Ocak 2010 - Mart 2010 arasında BirGün gazetesinde köşe yazıları yazarak başladı.

- Ekim 2010'dan beri Radikal gazetesinde köşe yazarlığına devam ediyor.

- 3 Mayıs'tan itibaren Özgür Gündem gazetesinde köşe yazarlığına devam edecek.

- 2011 genel seçimlerinde BDP'nin desteklediği Emek, Demokrasi ve Özgürlük Blogu’ndan aday oldu. (Kaynak işte burada) (Hakkında daha fazla videoyu, bilgiyi google’da rahaaatça bulabilirsiniz, hepsini tek tek yapıştırmadım buraya.)

2. REFİK ÖZMEN

- 1963′te Sinop’ta doğdu ve 48 yıldır Beyoğlu ilçesi Kaptanpaşa mahallesinde yaşıyor.

- İlköğretimini Kadı Mehmet Okulunda tamamlayan Refik Özmen maddi imkansızlıklar yüzünden ortaokula devam edemedi.

- Küçük yaşta çalışma hayatına başlayan Refik Özmen açıköğretimden ortaokul ve liseyi bitirdi.

- Daha sonra Üniversite sınavını kazanarak Anadolu Üniversitesi İktisat Fakültesi Kamu Yönetimine yerleşti.

- Evli ve 2 çocuk babası olan refik Özmen ticretle uğraşmış ve emekli olmuştur.

- Bundan sonraki hayatında bölge halkının sorunlarının çözümüne katkıda bulunmak için bağımsız milletvekili adaylığına karar vermiştir. (kaynak)

3. ÇETİN DOĞAN

- 1940’ta Trabzon’da doğdu.

- Türk asker, emekli orgeneral.

- Mart 2003 yılında 1. Ordu Komutanı iken Balyoz Darbe planını hazırladığı iddia edilmiş. Bu planla ilgili açılan davada tutuklu olarak yargılanmasına devam edilmekteymiş.

- 28 Şubat sürecinde adı fişlemeler ile anılan Batı Çalışma Grubu'nun başkanlığını yapmış.

- Kendisinin imzası olan 16 Nisan 1997 tarihli ve bütün askerî birimlere gönderilen bir BÇG belgesinde, laiklik aleyhtarı faaliyetlerin arttığı vurgulanarak camilerin gözetim altına alınması emrediliyormuş.

- Plana göre görevli askerî personel camilere gidecek ve laiklik karşıtı fiil ve sözleri ivedilikle garnizon komutanlıklarına bildirecekmiş.

- TSK'dan emekli olduktan sonra dönemin cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer tarafından Ahmet Yesevi Üniversitesi mütevelli heyeti başkanlığına atanmış. 11. cumhurbaşkanıAbdullah Gül tarafından görevden alınmış.

- Taraf gazetesi tarafından 2003 yılında 1. Ordu Komutanı iken Balyoz Darbe planlarını hazırladığı iddia edilmiş. Ancak darbe suçlamalarını reddetmiş.

- Özel yetkili İstanbul Cumhuriyet savcıları yaklaşık bir aylık incelemeden sonra 22 Şubat 2010 günü aralarında Çetin Doğan'ın da bulunduğu 49 askeri gözaltına almış.

- 26 Şubat 2010'da mahkeme kararıyla tutuklanmış ve ertesi gün Silivri Cezaevi'ne konulmuş. Tutuklu olarak yargılanması devam etmekteymiş.

- Çetin Doğan 2011 Türkiye genel seçimlerinde, ağırlığını İşçi Partisi'nin oluşturduğu "Cumhuriyet Güçbirliği" bağımsız adaylar bloğu çerçevesinde İstanbul 2. Bölge'den bağımsız milletvekili adayı olmuş. (Kaynak işte budur)

Diğer kaynaklardan biri , bu da diğeri

4. FATMA RAGIBE KANIKURU LOĞOĞLU

Hakkında bulabildiğim tek özgeçmiş, “Hareketin Sesi” isimli bir grubun açtığı hayran sayfasında yer alan bilgiler. Ordaki metni aynen ekliyorum:

“Kendini amme hizmetine adayan
yılmayan yıldırılamayan ,
tek kişilik bir ordu gibi çalışan
tiz sesiyle sohbet meclislerini çın çınlatan
beklenmeyen, istenmeyen, dost meclisinde
hızır gibi anında biten
süleymaniyede darül ziyafede,
lalezar'da, kocav'da, türk dünyası araştırmalar vakfı'nda
beyazıtta, ilesamda, kubbealtı vakfında
çorlulu ali paşada, rumeli türkleri derneğinde
birlik vakfında,
çemberlitaşta türk ocağında
yazarlar birliğinde
ve en nihayetinde
sultanahmette türk edebiyatı vakfında
karşılaşmanız her an mümkündür.

4 dönemdir istanbul büyükşehir
belediye başkanlığına aday olan
fatma ragibe kanıkuru

son seçimdede mevcut başkan kadir topbaş'ın
rakibi olup kendisi istanbul için
akla hayale gelmedik hatta ve hatta
korkulu kabuslarda bile çıkmayacak
projelerin mimarıdır .

Yaptığım yapacaklarımın teminatıdır
diyen kanıkuru ,
''devleti sırtında taşıdığını lakin
kimsenin farketmediğini'' ısrarla belirtiyor.

Başındaki baş örtüsünün üzerine giydiği
kuvvacı kalpağıyla kolundaki
görevli yazan kolluyuğla
bıkmadan usanmadan yorulmadan
oturup bir nefes almadan
vatansever ruhla olayların
analizini yapmakta kendince
çözüm yolları üretmektedir.

İşte bizim nam-ı değer kuvvacı fatma ablamız
b.a - h.s.k.
hareket merkezi” (kaynak mı, o da ne?)

Bu sayfa dışında internette hakkında yazılan köşe yazıları:

Turan Alkan’ın yazısı için

Arslan Bulut’un yazısı için

Ve tabi ki ekşi sözlük için

5. CEMAL ŞENOL

- 1960'da Kastamonu Bozkurt'da doğdu.

- 1974 yılında İstanbula gelerek gurbetin çetin şartlarında yaşam mücadelesini sürdürdü.

- Sosyal yaşamda aktif faaliyetlerde bulunup derneklerde, spor kulüplerinde ve sivil toplum kuruluşlarında yönetici ve başkan olarak görevler aldı.

- KAS-DER (Kastamonulular Dayanışma Derneği) Kağıthane kurucu ilçe başkanlığını yaptı.

- Son olarakda Kasder Genel başkan yardımcılığı görevinde bulundu.

- Siyaset yoluyla hizmetlerini sürdüren Cemal ŞENOL Anavatan Partisinde 2 dönem Belediye Meclis üyeliği yaptı.

- Ticaretle uğraşan Cemal ŞENOL Lise mezunu olup evli ve 3 çocuk babasıdır.

- Adaylık nedeni: (kendi ifadesiyle) “Yine bir seçim öncesindeyiz. Aileniz ve ülkemizle ilgili önemli bir karar aşamasındasınız. Partiler ve onların belirlediği milletvekili adayları belki oy için sizlere gelecekler. Bu aşamada kendi durumunuzu ve ülkenin içinde bulunduğu şartları mutlaka düşüneceğinizi umut ediyorum. Türkiye'miz siyaset kurumunun doğası gereği kısır verimsiz parti çekişmelerine feda edilemeyecek kadar değerlidir. Ne doğduğum il Kastamonu, ne Türkiye'miz nede halkımız bu çaresizliği bu sahipsizliği hak etmiyor. Partilerin gerekliliğine ihtiyaç olduğu kadar, halkın ve toplumun sorunlarını genel başkan odaklı politikalara rağmen tüm gerçekliğiyle haykıracak cesur milletvekillerinede ihtiyaç olduğuna inanıyorum. Siyasete emek vermiş halktan birisi olarak uzlaşma kültürünü ve halkla parlamento birlikteliğini gerçekleştirmek için Bağımsız Milletvekili Adayı oldum. Doğum yerim Kastamonu'muzun, yaşadığımız İstanbul'un ve tüm Anadolu'nun sorunlarını parlamentoya taşıyabilmek ve "sessiz çoğunluğun sesi" olmak için sizlerin destekleriyle aday oldum. Yeraltı ve yerüstü zenginlikleri olan Türkiye, Dinamik ve genç nüfusuyla Türkiye, Tarihsel kültürel uygarlık birikimiyle Türkiye, Dünya uluslar ailesinin potansiyel lideri Türkiye, Bu topraklar bu vatan bizim. Bu sevdayla alnı ak başı dik insanca yaşanabilir mutlu, güçlü bir Türkiye için birlikte yola çıktık. Merhum M. Akif "Sahipsiz olan memleketin batması haktır,
sen sahip olursan bu vatan batmayacaktır..." diyerek görevimizi söylüyor. Birlikte başarmak dileğimle sevgi ve saygılarımı sunarım…” kaynak mı dersin?

Diğer biri , ikisi

6. EKREM ŞİT

- 1969’da Ardahan’da doğdu.

- 2 yaşında İstanbul Kağıthane Gültepe’ye yerleşti.

- 39 yıllık öz bir Kağıthaneli olan Ekrem Şit şair Yahya Kemal Zişan Alkoç Tınaztepe ve Gültepe lisesinde öğrenim gördü.

- Çocukluk, gençlik, okul siyasi ve ticari tüm hayatını Kağıthanede geçiren Ekrem Şit, tam bir Kağıthane sevdalısı.

- İlk ticarete babasının bakkal dükkanında başlayan Ekrem Şit, ticari hayata ilk seyyar satıcılıkla atılmış ve peşinden gıda perakende toptan imalat ithalat, halen yapı marketler işletmeciliği ve inşaat müteahhitliği yapmakta.

- Evli 3 çocuk babası Ekrem Şit siyasete 1992 de Refah partisinin bir çok kademelerinde görev yaptı Belediye başkanı Fazlı Kılıç’la Kağıthane bağımsız belediye başkanlığı adaylığı çalışmasında görev aldı.

- Devamında Ak parti kurulunca Kağıthane Ak Parti meclis üyesi a.adayı oldu.

- TP’nin kurulmasıyla taze siyaset ümidiyle TP’yi Kağıthanede kuranlardan biri olan Ekrem Şit, TP kurucu ilçe başkan yardımcılığı ve halkla ilişkiler başkanlığı yaptı.

- 1984 -1992 araları Beşiktaş spor kulübünde rink boksu yaptı ve bazı dereceler aldı.

- TP Kağıthane ilçe başkanının inandığı değerlerle örtüşmeyen çalışmaları tarz ve tavırlarından dolayı istifa etti. kaynak bir iki

7. ABDÜRRAHİM GÖZE

Bir internet sitesi yok. Özgeçmişi de. Ancak kendisinin kurduğu Müslüman Kardeşlerin Birliği topluluğunun facebook sayfasında yazdığı ilk yazı görüşlerini açıklayabilir sanıyorum:

“Allahımızın Selamı,Rahmeti,Mağfireti,Bolluğu,Bereketi,Merhameti,Şefkati,Hidayeti,Afiyeti,Nimeti,Selameti,Koruması üzerinize olsun kardeşlerim....

Nisâ 86 : Bir selam ile selamlandığınız zaman siz de ondan daha güzeli ile selamlayın; yahut aynı ile karşılık verin. Şüphesiz Allah, her şeyin hesabını arayandır.

Ülke servetini kendisi ve yandaşı zenginlerin tekeline vererek,kendi ve yandaşları debdebe,geri kalan halka ölmyecek kadar kendi iktidarlarına destek olmak şartıyla bir şeyler vermek Firavunların,Karunların,Yezidlerin ekonomik sistemi olan kapitalizmdir.

İslam refah ve gelir bakımından müslümanların eşitlenmesini hedefler ve bunun gerçekleşmesini sağlayacak ekonomik sistemin oluşturulmasını emreder.

Ülkemizdeki tüm siyasi partilerin ekonomik proğramı kapitalizmdir.

İslamın ekonomik sistemi dışında (KAPİTALİZMDE) tüm toplum için işsizlik ve sefaletten kurtuluş ve refah aramak,İslamdışı diinlerde ahirette CENNET aramak gibidir ve BEYHUDE BİR
ARAYIŞTIR

KAPİTALİZM : Halkın çoğunu sömürüp sefalete iterek mutlu azınlık oluşturmayı hedefleyen ekomik anlayıştır.

Ülkemizdeki iş ve gelirin tüm halkımız arasında hakça paylaştırılması dışındaki proje ve vaatler tüm halkımızı işsizlik ve sefaletten kurtamak ve refaha taşımaktan uzak hayali proje ve kandırmaya yönelik vaadlerdir.

İslam müslümanların maddi anlamda eşitlenmelerini hedefler ve emreder.
Sevgili Peygamberimiz sav KİŞİ KENDİ NEFSİ İÇİN İSTEDKLERİNİ DİĞER KARDEŞLERİ İÇİN DE İSTEMEDİKÇE İMAN ETMİŞ OLMAZ.

İmkanı olup ta Maddi anlamda muhtaçların ihtiyacını karşılamayan veya karşılanmasını sağlamayan müslümanın diğer ibadetlerinin bir değeri ve sevabı yoktur.

Enfâl 24
(Medenî 88) Ey inananlar! Hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah ve Resulüne uyun. Ve bilin ki, Allah kişi ile onun kalbi arasına girer ve siz mutlaka onun huzurunda toplanacaksınız.

Kişinin ihtiyaçlarını karşılayacak gelire sahip olması onun için hayati önemdedir..

ZATEN SALTANAT İÇİNDE YAŞAYAN,KATMERLİ SİYASETÇİLERİ,
BİR GECEDE ON BİNLER ALAN SANATÇILARI,
MİLYONLARCA TRANSFER PARASI ALAN FUTBOLCULARI,
EN YÜKSEK KADEMEDEN ONBİNLER ALAN BÜROKRATLARI,
SÖMÜRÜCÜLERİN BORAZANI MEDYA MENSUPLARINI,
DARBECİ ZİHNİYETLERİ,
SALTANAT İÇİNDE YAŞAYAN DİN BARONLARINI,
BİNLERCE DÖNÜM TOPRAĞI OLAN AŞİRET VE TOPRAK AĞALARINI
LÜX MALİKANELER SAHİBİ SENDİKA AĞALARINI SEÇİP TE MİLLETVEKİLLİĞİ VE KIYAK MİLLETVEKİLİ EMEKLİ MAAŞINA BAĞLAYIP, KARUN OLMA YARIŞI YAPAN BU BİR AVUÇ MEŞHURA DUBLE SALTANATLAR KURMAKTAN VAZGEÇİP,
BUNDAN SONRA TÜM HALK OLARAK KENDİ SALTANATIMIZI KURMAYA YÖNELELİM..

Bu zamana kadar bu bir avuç mutlu azınlığa saltanat kurmaktan tüm halk olarak kendi saltanatımızı kurmaya bir türlü sıra gelmedi ve bu nedenle halk olarak işsiz ve yoksul kaldık

HALK OLARAK KENDİ SALTANATIMIZI KURMAYA SIRA GELSİN ARTIK...

Yönetimi altında olanlar için devlet baba gibidr,yönetimi altında olanların hepsi onun evladıdır,evlatlarından bir kısmına ülkenin tüm servetini ve iş kapılarını verip te,geri kalan çoğunluk evladına da GİDİN ONLAR NE KADARINIZI İŞE ALIYOR VE NE VERİYORLARSA KABUL EDİN diyerek tek amacı üç kuruş daha fazla kazanmak olan bir avuç zenginin insafına terkedemez. Hepsi onun evladıdır,Ülkedeki işi de geliri de kardeşane paylaştırır bütün evlatları arasında..

İslam dünyada mal kapma yarışı yapılan bir din,müslüman da kardeşleriyle mal kapama yarışı yapan biri değildir.

Mal kapma yarış sistemi batıl rejimlerin ekonomik sistemlerinin (kapitalizmin) yöntemidir,mal kapma yarışı da müslüman olmayanların amelidir.

İslam malı paylaşmada yarışılan bir din,müslüman da kardeşleriyle malı paylaşmada yarışan biridir.

Halkımızın İşsizlik ve sefaletini ve bundan kurtulup tüm halk olarak refaha kavuşmasını meclis ve ülkemizde tek gündem maddesi yapacak,bunun partisini ve iktidarını kuracak,ülkemizdeki ekonomik sistemi buna göre yeniden yapılandıracak ve ekonomik kanunları buna göre çıkaracak İktidar hareketi Facebooktaki MÜSLÜMAN KARDEŞLERİN BİRLİĞİ ve onun Başkanı değerli hocamız Abdürrahim GÖZE'yi meclise taşıyalım

Ekonomik proğramı kapitalizm olan partilerle zaten halkımızın işsizlik ve yoksulluktan kurtulması mümkün olmadığından, halkımız en kısa zamanda yeni bir seçim için siyasileri zorlayacak ve hareketimiz partisiyle o zamana hazır hale gelecek,halkımız da isşizlik ve yoksulluktan kurtuluşun mecliste ve ülkemizde birinci gündem olması nedeniye partimiz altında toplanmış olacaktır..

HAYDİ ......TÜM HALK OLARAK İŞSİZLİK VE SEFALETTEN KURTULMAYA....

HAYDİ....HALKIMIZIN İŞSİZLİK VE SEFALETTEN KURTULUŞUNU ÜLKEMİZİN TEK GÜNDEMİ YAPACAK , İŞSİZLİK VE SEFALETTEN KURTULUŞU GERÇEKLEŞTİRECEK HAREKETİN LİDERİNİ MECLİSE TAŞIMAYA......

VE EKONOMİK PROĞRAMI SÖMÜRÜ SİSTEMİ KAPİTALİZM OLAN TÜM SİYASİ PARTİLERİ SANDIĞA GÖMMEYE...

BU ZAMANA KADAR YALANLARIYLA BİZİ TOKATLAYA TOKATLAYA İŞSİZLİK VE SEFALETE MAHKUM EDEREK ŞAMAR OĞLANINA ÇEVİREN SİYASİLERE BU SEÇİMDE ÖYLE BİR TOKAT ATALIMKİ,

HALKIN TOKADI NASILMIŞ VE TOKAT NASIL ATILIRMIŞ GÖRSÜNLER...

Halkımızı İSLAMIN ekonomik sistemiyle (ÜLKEMİZDEKİ TÜM ANA SEKTÖRLERİ DEVLETİN İŞLETMESİNE ALACAK VE İŞ İSTEYEN HER VATANDAŞINA BURALARDA VE REFAH İÇİNDE YAŞAYABİLECEĞİ BİR MAAŞ VEREEREK ) halkımızın tamamını işsizlik ve sefaletten kurtarıp refaha taşıyacak ve herkesin DİNİNİ özgürce yaşayabileceği bir Türkiye kuracak iktidar hareketi Facebooktaki MÜSLÜMAN KARDEŞLERİN BİRLİĞİ Başkanı ve İstanbul 2 nci Seçim Bölgesi

((Bayrampaşa, Beşiktaş, Beyoğlu, Eminönü, Eyüp, Fatih, Gaziosmanpaşa, Kağıthane, Sarıyer, Şişli ve Zeytinburnu.)

Bağımsız Milletvekili adayı : Abdürrahim GÖZE “ kaynak

8.SEDAT ÇETİNTAŞ

Tam olarak biyografisini bulamadım yine. 75. Yıl Mahallesi’nde muhtarlık yapmış. Hakkında bulabildiğim en ayrıntılı bilgi burada. Onu da okuyuverin yahu üşendim kopyalamaya biter ayak...

2011-05-29T04:45:00.000-07:00

ÜMİT KIVANÇ’TAN 16 TON VE ŞİMDİ…

İnsan kolay unutur. 60 yıllık ortalama ömürde bir nesil kaderini yazar, arkasından gelen nesle yaşadıklarını doğru aktarmaya çalışır. Fakat ikinci nesil de kendi kaderini yazmakla meşguldur bir taraftan, dinle(ye)mez eskisini. Üçüncü nesil daha da umursamaz birinciyi. Böylelikle kulaktan kulağa bire beş katılır, ya da birden beş eksiltilir, ama bir “bir” olarak kalamaz. Yine de bazı insanlar geçmişe, bugüne ve geleceğe kafa yorar dururlar. Araştırırlar, doğru bilgiyi geçmişten olabildiğince süzmeye çalışırlar. “Anı yaşama” anlayışları toplumun çoğunluğundan farklıdır bu yönden…

Ümit Kıvanç’ın da o farklı anlayışa sahip olduğunu hissettim, “16 Ton” belgeselini izleyince.

Filmi en iyi filmin kendisi ve (kendi tabiriyle) tasarımcısı ve hamalı Ümit Kıvanç anlatabilir tabi ki. Ben sadece birkaç bilgicik vererek, 22 yaşında bir üniversite öğrencisinin gözünden aktarmayı (10 sene sonra kendi tarihime ışık tutabilmek için) istedim.

Şimdi, belgeselden notlar:

- Dünya tarihinin okulda öğretilmeyen çağları (keşifler çağı, buhar çağı, bronz çağı, ateşin bulunuşu, halkla ilişkiler çağı, yüzde çağı, elmas çağı, avcılık-toplayıcılık çağı, radyo çağı, özgürlük çağı) anlatılıyor.

- “Serbest piyasa ve vicdan üzerine deneysel bir belgesel film” diye tanıtıyor Kıvanç 16 Ton’u. Özellikle madencilik üzerinden dünya tarihi anlatımı da denebilir.

- 16 Ton: Madencilerin çektiği sıkıntılar hakkında yazılan, çeşitli dönemlerde farklı kişiler tarafından seslendirilen eğlenceli (!) bir şarkı. Şarkıda geçen bir cümle: “Bana hiç gelme Azrail, ruhumu sana veremem, çünkü Şirket’te rehin”.

- Film “fotoğrafların, belgelerin, videoların görsel sunumu + seslendirme” den oluşuyor. Ümit Kıvanç’ın tabiriyle “masa başı” bir belgesel film.

- Film izleyince bitivermiyor. Kullanılan kaynaklar, ek bilgiler ve filmin tam metni riyatabirleri.net’te yer alıyor. (Film metninin kitap olarak basılmasını da dilerdim…)

- “Riya Tabirleri sitesi, yeryüzünde adalet diye bir derdi olanlar için kuruldu. Olmayanın başına da bu derdi sarmak için. İnsanlığın dörtte birinin gözden çıkarıldığı, öbür dörtte birinin ağır, pis ya da sıkıcı işleri yaptırmak üzere kenarda bulundurulduğu, yüzde beşin, aklına esen her şeyi alsa, yese içse tüketemeyeceği servetini daha da çoğaltmak için türlü dalavera çevirdiği, çoğunluğun, başkaldırmak yerine zalimin zorbanın artığından pay almaya çabaladığı, feci bir dünyada yaşıyoruz. Bazımız farkında bile değil; onun gezip dolaştığı yerlerden "ötekiler" görünmüyor. Çoğumuz farkındayız; "ben"liğimize öylesine sarılmışız ki, başkalarına sarılmaya elimiz kolumuz halimiz kalmamış. Bugünün hayatı, riya üzerine kurulu. Tabirlerini burada bulacaksınız.” Bu cümleler filmin izlenebileceği riyatabirleri.net sitesinin giriş cümleleri.

Filmi izlerken kendim ve yaşıtlarım hakkında sözler söylemek istedim hep. Küfürler de dahildi bunlara. “Yeni nesil de böyle işte” deyip geçmek istemiyorum, ancak gerçek şu ki, iPhone almanın başkalarının hayatlarında nelere mal olduğunu bilmek istemiyoruz işte.

Teknolojinin son gelişmelerini takip etmek çok gerekliymiş gibi geliyor, savunuyoruz bunu deliler gibi.

“Normal” karşılıyoruz para karşılığı işkenceleri.

Yönetmenin normalleştirmeyi iğneleyen tavrı olmasaydı, belgeselde anlatılan tüm gariplikleri de normal karşılayabilirdik.

Yani aklımdan geçirmek üzere olduğum “ama…”lı cümlelerin cevabını daha sormadan vermesiydi filmi tüm karamsarlığa rağmen (!) izlenebilir yapan.

Güzel bir yöntem kullanmış Kıvanç, üç maymunu uyandırmak için.

Ümit Kıvanç’ın Ahmet Kaya hakkında hazırladığı “Uçurtmam Tellere Takıldı” belgeselini izlemiştim ilk kez. Sonra vimeo’daki videolarını takip etmeye başladım. Bu ikincisi oldu benim için.

Riyatabirleri.net sitesine sürekli bilgiler gireceğini sitedeki “Bugünün hayatı, riya üzerine kurulu. Tabirlerini burada bulacaksınız. Siftahı, içerik bakımından da, teknik olarak da biraz tuhaf bir filmle yapalım.” diyerek 16 Ton’a işaret ettiği sözlerinden anlıyoruz.

Takip etmek dileğiyle…

2011-05-22T02:13:00.000-07:00

DOCUMENTARIST SAYESİNDE FARKLI GEÇEN 1 YILIM...

2010 yılının Haziran ayında belgeselleri keşfetmişim. İstanbul'da bir belgesel festivali yapıldığını, sırf belgesel çekmekle uğraşan insanlar olduğunu fark etmişim. 21 yaşımda. (Çok geç değil belki ama erken de değil. İstanbul'da olmasaydım muhtemelen çok daha geç öğrenecektim.)

Bir sene geçti üstünden. bu arada o festivali düzenleyenlerle tanıştım, minnetlerimi sundum, onların verdiği cesaretle sevdiğim bir filmin yönetmeniyle röportaj yaptım, başka belgeselci grupların da varlığından haberdar oldum, 1001 Belgesel Film Festivali'ni takip ettim, sonra Hangi İnsan Hakları? belgesel günlerinde gönüllü çalıştım, Mithat Alam Film Merkezi'nde Sinema Atölyeleri'ne katıldım...

Ve şimdi sinema/belgesel dünyasının penceresinden bakma cesareti göstermemi sağlayan Documentarist'in gönüllüsüyüm yine.

31 Mayıs-5 Haziran arasında Documentarist İstanbul Belgesel Günleri var yine.

Belgeselleri "başka dünyaları görme fırsatı sundukları için" seviyorum. Bir mühendis için de başka dünyaların var olabileceğini gösterdi bana Documentarist. Kendileri ne kadar farkındalar yaptıkları iyiliklerin, bilmiyorum. Önemli değil. Belki bir gün ben de belgesel çekerim, en azından bu hayali kurmamı sağladılar, daha ne olsun!

2011-05-18T13:37:00.000-07:00

İSYAN

yok yok sevgili ülkem,
okul bana göre deil, kimse okula gitmesin derim ben. siz de evet derseniz tüm okulları kapatıyoruz!
we dont need no education, demiş büyüklerimiz.

zerre kadar ilgi duymuyorum ki ben gıdaları koruma yöntemlerine. bi gün mecbur kalınca öğrenirim bi şekilde, internet var, kitaplar var...

ne gerek var ki şimdi!
burda çok değerli bir beyin eskiyor sevgili ülkem, yetiş!...

bandista der ki : özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük sen nerdeysen orada... yersen... diyor
yiyesim geliyor.
ama yok rahat bırak beni var olan ülke bi defol git yahu!
yahu ben mi geldim sana, sen geldin alıkoydun beni! zerre kadar ilgimi çekmiyordun halbuki!bi çek git yahu...
pesküvitini de ananı da al git yahu...

markalarını reklamlarını da al git..
gerçeklerini memurlarını bürokrasini seçimini 12 haziranını tayyibini...
internetini sansürünü askerliğini terörünü pkk nı kürdünü türkünü savaşını ayrımcılığını asimilasyonunu...
gavurunu kafirini müminini zulmünü gazetelerini dergilerini
yandaş medyanı muhalif medyanı al git
ünlülerini ünsüzlerini al git
mezarlarını doğum hanelerini
kürtajlarını tanrılarını dinlerini tüm kutsallarını kitaplarını peygamberlerini
hocalarını papazlarını
profesörlerini
çok bilen herkesi sanatçılarını
meleklerini şeytanlarını cinlerini insanlarını hayvanlarını
tüm verdiklerini tüm başıma kaktıklarını güzel doğayı çirkin teknolojiyi düşünme gücünü
iman gücünü
hepsini al da git..
kime diyorduk?
kime hitaben diyorduk?
emir kipi kimeydi?
unuttum.

delireydim iyiydi..

2011-05-16T01:37:00.000-07:00

SANSÜRE KARŞI...

Dün Taksim'de "sansüre sansür" eylemine gittim, taze gözlemlere buyrun:

- Amaç neydi, neden böyle bi eylem yapıldı? Buyrun açıklaması...

Notlar:
- Sendikaların ya da siyasi örgütlenmelerin değil, tamamen internetin organize ettiği bir eylem.
- Benim görebildiğim siyasi partilerden sadece CHP gençlik .. vardı bir de -emin değilim ama- TKP vardı.
- Pek çok ünlünün eylemi desteklediği takipçileri tarafından biliniyordu. Ece Temelkuran, Yekta Kopan, Okan Bayülgen, Onur Caymaz, Levent Üzümcü, eksi/uludağ/inci sözlük ve karikatür dergilerinin (uykusuz, penguen) desteğini biliyordum internetten. Ayrıca E.S.E.K. tiyatro ekibi (hani şu Gökhan Semiz'in kurduğu tiyatro), Ahmet Ümit, Can Ataklı'yı da gördüm alanda.
- sol dergisi, kaldıraç dergisi, başka hangi grup olduğunu bilmediğim sosyalist topluluklar, sivil gençler topluluğu da vardı.
- Onur Caymaz diyor ki: "Eşcinsellerin bayrağını birlikte yükselttiğimiz türbanlı arkadaş, iyi ki oradaydın! Çünkü ne internetimize, ne giysimize, ne de insanların bedenlerine kimse müdahale edemez! Hele devlet, asla!!!" ne güzel bi hareket, ne güzel bi yorum!
- Farkı: Tamamen internet örgütlenmesiydi ve İstiklal Caddesi'nin tamamı doldu. Eylemciler sadece "muhalif" görünümlü kişiler değildi, oraya gitmeyi "görev" bilip gelen partililer değildi yani, herkes kendi bilinciyle gelmişti.

En güzel pankartlar/sloganlar (tarihe geçsin bunlar=):
- Free banned links now!
- BiTiK İnternet
- İnternete sehven giriyoruz
- Sansür sizi körlüğe hazırlar
- Devlet kıyafetime dilime linkime karışamaz
- Özgürlüğümüze tıklamayın
- Hüseyin üzmez de Haydar üzer mi?
- Yes we ban!
- Haydar bizi tahrik etmiyor!
- Biz filtreyi kahvede severiz!
- We don't need no protection! (ki bunun education'lısına da sonuna kadar katılıyorum...)
- Let me surf
- Bir iki üç TİB
- Çocukları filtre değil aileleri korur (buna tam olarak katılmıyorum, ailelerin de zararı çok çocuklara. Ama bu konuda devletin burnuna hiç gerek yok)
- Genç siviller rahatsız
- Sansürün üzerine yürümeye geldik
- Aşk örgütlenmektir!
- S*ns*re karşı çeviriyoruz! (divx planet)
- Sansür yok? Şifre yok? yalandan bıktık
- Evrim gerçek ama üç maymundan gelmedik
- tamam tamam bizi leylekler getirdi
- kim lan bu haydar!
- 22 ağustos internet darbesine boyun eğme
- makas akp nin elinde
- pornoma dokunma

Beni rahatsız eden şey neydi?
Gelen insanlar tek tip değildi evet, ama ortak fikrin getirdiği tek tiplilik mevcuttu hallerinde. "AKP karşıtlığı" ve "sürüye uymuyoruz, biz aydınız" bakışları... Kendim de öyle hissettiğim halde neden bu durumdan rahatsız oluyorum?
1. Kendini beğenmişlik, kendinden olmayanı küçümseme havası seziliyor. Bu havanın olduğu her yerde -benim görüşüm savunulsa bile- rahatsız oluyorum sanırım.
2. Herkesin belli bir maddi gelirin üstünde olduğu elindeki telefondan, kıyafetlerinden belliydi. Ayrıca herkesin mutlaka üniversite yüzü görmüş olduğu konuşmalarından hatta bakışlarından bile belliydi. Bu durumda toplumun çoğunun her konuda olduğu gibi bu konuda da sessiz kalmasını garipsemek yanlış değil mi? Farklı siyasi düşünceler birleşmiş sayılır, evet, ancak farklı sınıfların da bir araya geldiğini görmek isterdim.
Yanlış bi beklentiydi tabi bu. İnternet hala lüks pek çok evde. Hala TV'den izliyor insanlar haberleri. İnternet girmişse bile, sansürün etkilerinden haberdar olacak kıvamda yaşam biçimine sahip değil ev ahalisi.

Sonuç
Bu eylem neyi etkiler? alınacak kararları değiştirir mi? Az da olsa etkisi olur mutlaka.
Tabi medyada yer verilmesi engellenirse... Siyasiler kulaklarını tıkarsa... insanlar görmezden gelmek isterse pek bir şey olmaz...
Ama bir ihtimal var. İnsanların uyanmasını sağlıyor artık internet. Yeni teknoloji şokunun verdiği şımarıklığı, nette boşa vakit geçirme alışkanlığını atıyoruz üstümüzden. Faydalı bilgi almak için kullanmaya çalışıyoruz interneti. Bu yüzden sansüre ihtiyaç duyuluyor ya zaten...

2011-05-14T17:28:00.000-07:00

SOSYAL AĞ AHLAKI

Twitter Facebook'u Döver
- Facebook: Lisedeki kantin ortamı, kulüplerin kendini kanıtlamaya çalıştığı, muhallebi çocuklarının mekanı. Amerikan filmlerinde lise ortamını anımsatıyor nedense.
- Twitter: Ara sokaklarda çıkmak üzere olan, ama bi türlü çıkmayan mahalle kavgaları. Ağzına gelenin söylendiği, çirkefliğin ayyuka çıktığı, "ağzını burnunu kırarım senin" denilip asla kırılmadığı, işler azıcık ciddiye binse "anneeeaaa" diye koşarak uzaklaşılacak yer.

İnsanlardaki "kendi gibi düşünmeyeni ezme, hakaret etme" içgüdüsü sosyal ağlar bahanesiyle su yüzüne çıktı. Arkadaşlıklar hala hassas, hala dikkatli konuşmak gerekiyor. Ama kişisel olarak tanımadığın ünlü birine sanal alemde hakaret etmek artık çok kolay, çünkü muhtemelen seni yolda görse tanımayacak, dava açmak için uğraşmayacak... Senin gibiler çok var çünkü hayatında. O'nun fikirlerinden ya da yaptığı işlerden hoşlanmıyorsun ( insani yönlerini tanımadığın bi ünlünün başka neyinden hoşlanmayabilirsin ki...), yine de O senin için özel biri fakat sen O'nun için sıradansın. Bunun da verdiği çekememezlik ile O'nun dikkatini çekmek için hakaretin dozunu arttırıyorsun.

Facebook'ta bunu yapmak o kadar kolay değil. Çünkü kimseyi kafana göre ekleyemiyorsun, hakaret ettiğin an engellenme ihtimalin var. Gruplardan atılma, hayran sayfalarından silinme ihtimalin var. Özel mesaj göndersen, herkesin görebileceği bir ortamda "O'nun duvarında" hakaret etme zevkini alamayacaksın.

Bu durumda Twitter imdadına koşuyor.
Twitter laf sokma ağı. Kısa cümlelerle, en pratik laf sokuşu kim yaparsa o kazanıyor. Ünlüler durmadan, üşenmeden, başka işleri yokmuşçasına tivitlere cevap yetiştiriyorlar. Engellemiyorlar da. Özgürlüğü engellediklerinin düşünülmesini istemiyorlar belki, belki de reklamın iyisi kötüsü olmaz diyorlar, durmadan gündemde olmayı beceriyorlar... "Aydın" diye tanımlanan bu insanları bize yakınlaştırıyor Twitter, çünkü laf sokmanın seviyesi gittikçe düşüyor.

O kişileri gözümüzde ne kadar yücelttiğimizi görüyorum bu sayede.

Tüm ünlüler aynı değil elbette. Tüm ünlü olmayan sosyal ağ kullanıcılarının da aynı olmadığı gibi.

Ama insanların birbirine hakaret etmesinin bu kadar kolaylaşması huzursuz ediyor beni.

Ruhlarımız kirleniyor insanlar!
Gıybet günahtır diyenler size diyorum... O adam karşınıza çıksa, aynı cümleleri kurabilecek misiniz gerçekten?

Ahlak, kurallarla sansürlerle korunmaz. Hakaret sadece küfrederek edilmez. Bazı kelimeleri yasaklayarak internetteki ahlaksızlığı engellenmez.

Bu yazıyı yazmaya iten sebep: Twitter'da Ahmet Hakan'ı takip ediyordum. Adamı çok sevmesem de, o kadar hakaret dolu mesajlar alıyordu ki, huzursuz oldum, vazgeçtim takip etmekten. Hakaret eden insanların aynı partiyi savunması kafamda bir sınıf oluşturuyor ve onları etiketliyorum hiç istememe rağmen: "Hem dindar geçinip hem böyle düşük seviyeli muhabbetlere nasıl girebiliyorlar" diye. Bu önyargıyı oluşturan ben miyim, yoksa onlar mı böyle düşünmeye zorladılar beni? Hani nerde Mevlana, hani nerde Yunus Emre? Hadi onları geçtim, günümüzün popüler din üstadları (!) Fethullah Gülen, Said-i Nursi farklı şeyler mi söylüyorlar kitaplarında? Hiç okumadım, bilemiyorum, ahlak hakkında sidik yarışı mı diyorlar sahiden?

2011-05-11T14:20:00.000-07:00

TİYATROCUYA KÜSMEK...

bu bir kendini anlama yazısıdır.

tiyatroculara çok saygı duyardım eskiden. rollerini severdim aslında sadece. gerçek yaşamları yokmuş gibi düşünürdüm.

birkaç tiyatro/sinema söyleşisine katıldım son aylarda. oyuncuları dinledim.

mantıklı bi sebebi yok ama, kırıldım onlara.

rol yapmalarına kırıldım!

ben sahnedeki karakterde kendimi buluyorum, kaptırıyorum, dert ortağı görüyorum onu kendime, benim dertlerimi anlatıyor adeta... hatta o kadar etkileniyorum ki hakkında yazı yazıyorum, herkese anlatıyorum ne harika bir film/oyun olduğunu... karakterimi/derdimi/sırrımı paylaştıım için rahatlıyorum...

sonra bi gün o oyuncunun bambaşka bir hayatının olduğunu fark ediyorum.

o karaktere de, o oyuncuya da darılıyorum sonra.

neden?

mantıksız olduğunun farkındayım. ama engelleyemiyorum işte. kıskançlık gibi bir duygu bu, durdurmak imkansız!

pisikopat oldum, oyundan zevk alamaz hale geldim!

misal diyelim seyirciyle içli dışlı bi oyundayım, sürekli seyirciye laf atıyor oyuncu, yanlışlık yapıyor, dili sürçüyor, düşecek gibi oluyor, telaş yapıyor... ya da neyse işte doğaçlama gibi görünen öyle şeyler yapıyor ki seyirci gülmekten kırılıyor.

işte burda ben gülemiyorum. her oyunda aynı "doğaçlamaların" yapılması ihtimali geliyor aklıma, sinirleniyorum! sanki suçmuş gibi...

yaşlanıyorum galiba ülkem, bu kadarcık şeye sinirlenir mi insan yahu! bu kadarcık meselede aldatılmış hisseder mi insan yahu!

kendine gel emin! hadi yat...

2011-05-11T14:06:00.000-07:00

SARIYER TİYATROSU

İstanbul'un orta yeri sinema, demiş adına Orhan Veli denen güzel insan.
Sadece sinema değil, tiyatro, konser her şey...

İstanbul'un Sarıyer denen böreğiyle meşhur ilçesi var ya, hah işte orda küçük ufak tefek bi tiyatro salonu var.
Sarıyer Belediyesi'nin salonu, "Nejat Uygur Sahnesi".[ Ölmeden adına salon yapılan insan, Nejat Uygur. Ve izlendiği evde sadece komiklik değil, muhaliflik rüzgarları da estiren insan. Dalga geçmeleri, şimdi nerde? Hastaymış galiba, yaşlandı epey. ]

Salon 100 kişilik. Küba havası var. Neden?
Oyun ücretsiz. tuvalet, çay, su vs ücretsiz.
Telefonla yer ayırtmak gerekiyor. Salon doluyor çünkü. Sarıyer insanı tiyatroya açmış, susamış her neyse işte ondan...

Tiyatroyu küçük salonda izlemek daha mı güzel oluyor ne? Belki oyununa göre değişir. Ama ben o fısıldaşarak gülmeleri, o cep telefonlarının çalmasından doğan panikleri, o gizlice telefonda konuşmaları, sahneye seslenmeleri daha bi sevdim.

Mahalle insanıyla aynı yere bakmayı sevdim. Devlet tiyatrosunda ya da İstanbul için en az bir vasıtayla gidilebilecek tiyatrolarda izleyici tipi çok çeşitli olmuyor sanki. Bakkalın karısı gelse mesela o salona, ya da kadın anam karakterinde bi teyze gelse, garip olacak. Gelmez zaten o kadar uzak ki!

Tiyatro daha küçük salonlarda da olsa daha fazla yere ulaşmalı. Şehrin Beyoğlu gibi güzel bir sinema/tiyatro/sanat merkezi olsa bile, aynı zamanda bütün şehre de yayılmalı.

Sevdim bu küçük sahneyi. Başkan yardımcısı sezon sonunda söz verdi, seneye daha büyük bir salon açacaklarmış bakalım...

Belediye oyuncularının 2 oyununa gittim. Nazım Hikmet'in "İnek" ve Haldun Taner'in "Gözlerimi kaparım, vazifemi yaparım" oyunlarına. Çok güzeldi ikisi de. Konu itibarıyle bi muhalefet akıyor oyunlardan, isimlerinden vs. Bunu CHP li bir belediye olmasına bağlayabiliriz. Ancak olması gerekenin de bu olduğunu düşünüyorum. Tiyatro, muhalif olmaz mı...

Sezon bitti, TiyatrODA etkinliği başladı. Başka tiyatro grupları geldi 1 hafta boyunca. gündüz atölyeler akşam oyunlar. Yine ücretsiz her şey. Yine 2 oyuna gidebildim. Yine öncekileri kaçırdığıma üzüldüm.

Tiyatro, farklı insanları bir araya getirdiği zaman, daha güzel.

2011-05-05T05:54:00.000-07:00

SIRADAKİ KONUMUZ: 1 MAYIS

1 Mayıs 2011 de geldi geçti sevgili blog. Geçen sene bilgi derlemişim 1 Mayıs tarihi hakkında, kendime bir rapor sunmuşum (bayılıyorum kendimi yazarak ikna etme huyuma). Artık bilgisayarda eskimesin, internete de sunayım bu çok değerli wikipedia vs derleme dosyasınıı:

1 mayıs nedir?

İlk kez 1852’de Avustralya’da yürümüş işçiler, 12 saatlik çalışma süresini 8 saate düşürmek için.

Sonra 1 Mayıs 1886’da Amerika İşçi Sendikaları aynı sebeple 500 bin kişinin katıldığı bir yürüyüş düzenlemiş. (Demek ki sendikalaşma tarihi de 1800lere dayanıyor! Çalışman gerek..) Siyah-beyaz ayrımının dorukta olduğu zamanlarmış ama yürüyüşe karışık katılmışlar, dolayısıyla başka yönden de önemli bir günmüş o gün. İnsanlar ekmek derdindeyken saçma sapan önyargıları bırakabiliyorlar demek ki… (Belki de bu işçi sınıfı zaten ayrım yapmıyordu… Nedense ayrımı yapanların hep zengin beyazlar olduğunu düşünmüşümdür. Fakirlerden de zengin yalakası olanlar desteklerdi gibi geliyor. O zamanı inceleyen sosyologlardan dinlemek lazım. Çalışman gerek…)

Burada eylem sadece yürüyüşle kalmamış, iş bırakmış işçiler. 4 mayıs2a kadar devam etmiş gösteriler ve 4 mayıs’ta kanlı “Haymarket Olayı”na sebep olmuş.

Nedir bu olay? Mac Cormick fabrikası greve katılan işçileri işten atar. Ve 3 mayıs’ta tam göstericiler dağılmak üzereyken fabrika düdüğünü çalarak grev kırıcıları dışarı çıkartır. Grev kırıcı ne demektir? Grevi desteklemeyen işçi demektir. Miting alanında, fabrikayı protesto eden yüzbinlerce işçi varken fabrikanın düdüğünü çalıp, grevi desteklemeyen işçileri dışarı çıkarması fabrika yöneticilerinin aptallığı ya da çakallığındandır: çünkü orada bir “güruh” var, enerjisi var insanların, sinirlerini boşaltmak istiyorlar… tabi bu durum grev yapmayan işçilere “fiziksel” saldırıda bulunmalarını haklı çıkarmaz. Tabi önce kimin saldırdığını asla öğrenemeyeceğim. Herkes kendi yönünden anlatır her olayda kulaktan kulağa öylece yayılır.

Grev kırıcıların üstüne yürüyen protestoculara polis ateş açar ve 4 işçi ölür.

Bu durumu protesto etmek için 4 mayısta miting düzenlenir. Miting tam dağılırken nerden geldiği bilinmeyen ve asla bilinemeyecek olan bir bomba atılır. Hemen polisin önünde patlayan bomba nedeniyle 7 polis ölür. Yüzlerce işçi tutuklanır, sekizi yargılanır, idam edilir.

Bu Haymarket Olayı’nın üzerine, 1889’da toplanan İkinci Enternasyonal ‘de(nedir tam olarak? Bilmiyorsun…) Fransız bir işçi temsilcisinin önerisiyle (kimdir o? Adı geçmiyor, önemsiz mi?)1 Mayıs tüm dünyada Birlik, mücadele ve dayanışma günü olarak kutlanılmasına karar verildi.

Amerika’da grev kırıcılar neden devam ettiler çalışmaya? İşlerini kaybetmek istemediler. İçlerinde bir isyan vardı belki çalışma saatlerine karşı, ama maddi sıkıntıları o kadar çoktu ki, iş kaybetme riskini göze alamadılar. Kimisi de zaten işe yaramayacağını düşünüyordu bu ayaklanmanın, patronun olmaz dediği her şeye olmaz gözüyle bakan bir yalakalardandı belki onlar. Bir kısmı da çalışmak sebebiyle o kadar makineleşmişti ki umurunda değildi dünya, sarhoştu belki her daim. Ayaklanmak yaşam enerjisi gerektirirdi çünkü.

Grev yapanlar neden üstlerine yürüdü peki grev kırıcılarının? Bıraksalardı, acıyarak baksalardı yüzlerine, doğru yolu bulun gelin siz de bize destek olun, bakın hep birlikte karşı çıkarsak ancak kazanırız dercesine baksalardı… Ama öyle bir durumda sadece bakamaz insan, mutlaka n azından bağırır, yuhlar, hakaret eder.. Ne yazık ki gerçek bu. Gerçek bu olmasaydı, sessiz kalabilseydi belki polis hiç ateş açmayacaktı. Ama insanın içinde korkunç bir şüphe, asla gerçeği öğrenemeyeceğiz; polis ya da patron yandaşı birileri tahrik ederek grevcileri kavgayı başlatmış olabilir… Bu masum grevci işçileri aklamak için bir çaba da olabilir, paranoyak bir bakış da olabilir, gerçek de…

Sonuç olarak 1 mayıs dünyada 1889 yılında kutlanmaya başlanmış. Türkiye’de durum neymiş?

En çok şaşırdığım bilgi: 1911’de Selanik’te tütün, pamuk ve liman işçileri gösteri düzenleyerek kutlamışlar. 1911’de! O tarihte Trablusgarp Savaşı vardı, başka neler oluyordu Osmanlı topraklarında kim bilir. Sanki koskoca İmparatorluğun her metrekaresinde bu savaşla ilgili olaylar yaşanırmış gibi gelirdi eskiden… Hâlbuki Balkanlardaki bir olayla Mısır’daki bir olayın çok da bağlantısı yoktur, insanların günlük yaşamını etkileyecek kadar yoktur en azından.

Sonra 1923 yılında yasal olarak İşçi Bayramı ilan edilmiş. 1924’te kitlesel kutlamalar yasaklanmış. (Neden? ‘23te olaylar mı çıkmıştı? Öğrenmen lazım…) 1925’te yasa ile bu bayramın kutlanması yasaklanmış…

1935’te Bahar ve Çiçek Bayramı denilerek kutlanmış, tatil ilan edilmiş. 50lerden sonra işçi hareketinin hızlanması ile daha çok gündemde yer almış.

1976’da Taksim’de ilk kez geniş katlım ile kutlanmış.

1977’de Taksim’de meşhur olaylar çıkmış. 500bin kişi katılmış. Göstericilerin üzerine ateş açılmış (kimin yaptığı hala bilinmiyor) , 34 kişi vurularak ya da izdihamda ezilerek ölmüş. Bu tarih “Kanlı 1 Mayıs” denilen tarih…

1978’de yine Taksim’de kutlanmış. 1979’da sıkıyönetim izin vermemiş. 1981’de darbe yönetimi 1 mayısı resmi tatil olmaktan çıkarmış.

1996 ayrı bir kanlı 1 mayıs olmuş. Bu kez Kadıköy’de.

2008’de Emek ve Dayanışma günü oluşu kabul edildi tekrar AKP hükümeti tarafından. Arada geçen yıllarda hep Taksim’de kutlamak isteyenler biber gazı ile cezalandırıldılar. Provokatör sözcüğü dillerde…

2009’da tekrar resmi bayram olarak kabul edildi ancak Taksim’de kutlamaya izin verilmedi.

2010’da izin verildi. Neler olacak göreceğiz.

----------

Evvet efendim. 2010'da kutlandı, 2011'de de kutlandı ve hiçbir olay olmadı. Sendikalar, dernekler, "neden?" diye sorduğu için örgütlenen tüm topluluklar bir araya geldi. 2011'de farklı olarak, 12 Haziran öncesi olduğu için tüm partiler İşçi Bayramı kutlamaları yalakalıklarına girişti. Susmadılar bütün gün. Tiksindirdiler iyice kendilerinden.

Oyuncular Sendikası kuruldu bu sene. "Yerli dizi yersiz uzun" diye eylem de başlatmışlardı.

2010'dan 2011'e bir cahilin gözünden 1 mayıs böyle idi işte.

2011-04-28T01:59:00.000-07:00

Uzun zaman olmuş.
Şubat başından Nisan sonuna. Yazmak istemedim çok. Başka yerlere meylettim, uzaklaştım ülkemden, itiraf edeyim. Bir de üstüne blogspot un kapatılması zırvası bahane oldu tabi.

Bu arada çok şey yaşadım okudum dinledim öğrendim söyledim. Sesli ya da sessiz sürekli konuştum kendimle ya da başkasıyla.

Bir konuda söz verdim kendime: Bir gün delirsem de düşünmeyi bırakmayacağım. boş yere yaşamaktansa delirmek, çok daha çekici değil mi?

Düşünmekten ne anlarsın tabi o da çok önemli.
Şimdi zamanı değil bunu anlatmanın. Hiçbir zaman da zamanı olmayacak. Oturup bunu uzun uzun anlatmam asla. Anlatılmaz yaşanırlardan.

Her şey durmadan deişiyor. Şubattan bu yana mesela, dünya dönmeye devam etti. Ben çalışmaya başladım başka bi yerde. Çok kişiyle kavga ettim. Barışmadım, hiç küsmedim ki. Kavga edip küsmemek de saçma.

tutunamayanları okuyorum sevgili ülkem, çok şey var söylemem gereken. beni bekle burda. bu sadece beni hatırlatma yazısıydı.

2011-02-06T14:45:00.000-08:00

sevmek nasıl bi şeydi düşler ülkem?
sana uğramayalı epey oldu,
unutmuş olabilirim ...
hatırlayabilir miyim tekrar?
yardım et be bana, bi el ver

2011-01-24T14:51:00.000-08:00

acayip çekici şu an tüm yasaklar gözümde.

kopya çekmek mesela

alkol almak örneğin

bi şiirin aynısını yazmak mesela

sonra da benim demek örneğin

kitapları okumak mesela

filmleri tekrar tekrar izlemek örneğğin

tüm vaktini boş yere harcamak mesela

aşık olmak örneğin

yine bi adama

yine tüm dakikalarını bağışlamak

bağış değil hediye etmek

ağlamak mesela

çığlık atmak ağlarken örneğin

yine geliyor bi damla mesela

bi uğurda hayatını harcamak örneğin

hırsızlık mesela

bıçaklamak örneğin

tükürmek mesela

yalamak sonra örneğin

sevişmeden sikişmek mesela

öpüşmeden ısırmak örneğin

bi jilet mesela

bi cinnet örneğin

doğramak mesela

saçları yolmak örneğin

kör olmak mesela

sonra haline şükretmek örneğin.

ben demek

biz demeye özlem duymak sonra örneğin

yıldızlar görünüyor şu sıralar

istanbulda yıldız

5 yıldır yoklardı sanki?

konuşmak mesela..

neden zor

neden diye sormak mesela

nasıl bu kadar anlamsız..

durdu mu zaman yine

gecenin bu saatinde

yine mi..

insan insanla ne konuşur ki ?

şimdi bi şişem olsa

içi içime dolsa

sonra camı bi kırılsa.

amman sabahlar olmasa..

varolmayanımda olsak

yine mi

yine

2011-01-06T07:30:00.000-08:00

SAHTEKAR

los angeles'ta cocugu kaybolan anneye yanlis cocuk bulup getiren los angeles polisinin karizmayi cizmemek icin, kendi cocugunun hala kayip oldugunu soyleyen anneyi susturma cabalari... sonunda timarhaneye bile kapatmalari....

hakkinda cok sey soylemek istedigim ancak yaziya her baslayisimda zirvaladigimi hissedip sildigim film...
angelina jolie nin basrolu kimseyle paylasmadigi film...
(renksiz sahnelerdeki kipkirmizi dudaklari saymazsak) angelina jolie nin kadinligini on plana cikarmayan film...

devlet insani nasil deli eder ? sorusunun cevabini veren bir film. tarif soyle;
oncelikle koltuk sevdasina sahip kisiler devlette konum ve guc sahibi olur,
yasalarini istedikleri gibi cikartirlar.. yasa cikartmaya gucleri yetmiyorsa yetenlerle anlasirlar, ya da yasalari cok bulastirmadan islerini gorurler...

ama birgun oyle bir kuyruga basar ki bu guc sahipleri, gucsuz olmasina ragmen fazla ciyaklamaya baslar kuyruk sahibi.
filmde bu kisi cocugunu kaybeden anne, a.j. dir.
ama koltuk sahibi olmak anne olmanin onune gecer hep..

hapishaneye kapatmaktan daha kotu ceza ne olabilir? hani idamdan once olan...
tabi ki timarhaneye kapatmak.. deli raporu verirsiniz ve kimsenin soylediklerine itibar etmemeisni saglarsiniz....

(bakirkoy deki deliler kime gore deli? diye sorgulama ihtiyaci duyuran film)

kimbilir ne olaylar yasaniyor orda burda..."koltuk sevdasi' yuzunden ... her gun... bildiklerimiz de var, gozumuzun onunde haberlerde gerceklesen... haberlere/kimseye guvenemedigimiz icin desteklemedigimiz, basimiz belaya girer diye korktugumuz...

yilan bize dokunmadigi surece susacagiz degil mi? basimiza bi sey geldiginde de "niye kimse bana destek olmuyor" diye insanliga dusman olacagiz...
hayat boyle devam ediyor. dongu bu sekilde ilerliyor. onursuz ve kendi halinde ve korku halinde... uc cesit yasam bicimi hakkimiz var; ezerek/ ezilerek/ ezileni ve ezeni gormezden gelerek...

birinci yasam bicimini secenler sayili... onlar sayesinde diger bicimler doguyor zaten
ikinciyi secenler azinlikta. radikal/marjinal/ cins/ deli/ugrascak is bulamamis/anormal ... gibi tabirler onlar icin kullaniliyor.
cogumuz ucuncuyu seciyoruz. bi kez geldik hayata degil mi ne gerek var ugrasmaya... diye...
diye diye....

2011-01-04T13:16:00.000-08:00

ÖZLEM DUYAN'A GELSİN

Veee bir insan evladı daha aşık olmak istediğini gizlice haykırır!

Gizlice evet... haykırdı evet!

Sonu gelmez romantik bi leyla değil o..

Yo deli divane olmaya bayılan, mazoşistin teki de değil...

Evvet... kendisi sert, duygusal muhabbetlerle dalga geçmesiyle tanınan, karizmatik bi kişilik!

Pek çok kişi onun çok karizmatik bi iş insanı olacağını düşünür!

Olacaktır, yapamayacağı iş değil...

Hatta çocuk da yapar, kariyer de...

Her el attığı işi iyi yapar, biliyoruz...

ama...

ama eksik bir şey mi vardır hayatında nedir?

Terlikleriyle gitmek istiyor birilerine...

Neden?

Başını çevirdiğinde gözleri boşta kalmasın, başka gözlerle buluşsun istiyor..

Yüzüne bakmaktan sıkılmayacağı birini istiyor.

Konuşmak zorunda kalmadan anlaşsın istiyor.

Dert ortağı olsun istiyor.

O da yoruluyor şu hırs dolu, yarış dolu hayatta, bi destek istiyor.

Eli elinde değse elini kıskanacağı birini istiyor.

Birinin elini tutması gerek, boşlukta kalmış dünyası doldurması gerek.

Gözünün yaşını öpecek biri gerek...

Gece yattığında bi nefes arıyor dibinde... neden?

bikaç yatış sonra sıkılacak o nefesten, biliyor...yine de...

Ey aşk nerdesin?

insanlar birbirlerini etiketlemeye bayılıyorlar...

aşk adamı...

aşk konusunda "öküz"...

aşkı istemeyen olur mu hiç?

İsteklerini yok sayıp yaşamak... temel ilkelerden olunca, temel sonuçlardan biri de bu oluyor işte...

Ey aşk , sen boşver bizim saçmalıklarımızı yine,

gel...

2010-12-30T15:23:00.000-08:00

ACELE...

Öykülerde, şiirlerde, filmlerde cep telefonu/bilgisayar/e-mail/mesaj vs görmeye alıştığım zaman hayattan zevk almaya başlayacağım.... ya da hayattan zevk almayı becerdiğim zaman teknolojiyi sevmeye başlayacağım.

yine de bazı şeyler değişmiyor. çocuklar annesinin dibinden ayrılamayan aptallardı eskiden, hala öyleler. askere gidiyor hala dünyanın tüm erkekleri. askere gitmeyen gerçek vatandaş sayılmıyor. vatandaş olmak zorunda insan hala illa ki. hala anlatılacak çooook askerlik anısı var.

ama bakkal yok artık, alışveriş merkezi var.

topuklu ayakkabı giyen şık kadın evinin erkeğini, hayatının aşkını değil de, gücünü gösterebileceği ortamı arıyor. takım elbiseli, sinekkaydı abilerimiz de öyle...

filmlerin de acelesi var. metroya binip gidiyorlar 2 saatin sonuna doğru. en az benim kadar acelesi var herkesin.

en az benim acelem var hatta sanki... ben bile Ezilmiş Leylaklar Kitabı'nda bir çocuğun babasına gidişini bi an önce görmek istiyorum, gitme süreci içinde kimlerle ne konuşmuş banane! diyorum (demiyorum, içimde mızıklayan 2010 canavarını zincirledim)

ya da Cennet Sineması'ndaki öpüşme sahneleri gereksizmiş gibi... ileri almak istiyor filmi ellerim. bi tuşun ucunda sonuçta verilen onca emek. yapmamak için ellerimi koltuk altımda kavuşturmam gerek..

çok katlı bir alışveriş merkezinde yürüyen merdiven yerine yürümeyenini tercih eden bastonlu bi teyze gibiyim.

mühendislik bozdu dünyayı. dünyanın en verimli mesleği... her şey hızlı ve daha ucuz ama aynı zamanda (ayıp olmasın diye) kaliteli olmalı. bu "olmalı"lardan aralarında en kolay ödün verilebilecek olan hangisi?

zamanı kaliteli kullanmak hızla mı olur?

nereye yetişiyoruz?

çarpım tablosunu öğrenmeden sınıf geçip liseye gitmenin kime ne faydası var?

"meydan benim" diyen deli olmak istiyorum!

2010-12-25T14:17:00.000-08:00

EVDE YOKLAR

İnsanın bazen yaşamaya mecali olmaz ya, öyle işte..

En yakınındakiler kilometrelerce öteden konuşur, konuşur konuşur...

gözleri ne görüyor bunların? dersin

seni görmedikleri ayan beyan ortadadır çünkü

Neden diye sormazsın

zerre kadar umrunda değildir nedenler

sonuçlar da

nasıl bi ruh halidir bu?

nerden gelir, nereye gider

bu boğucu bi yumruk nefes borunda

ölüme en yaklaştığın an

en korkmadığın

ama en koşmadığın

hani ölüme koşmaya bile mecalin yoktur ya, öyle işte

yumruk dersin, ağlasam çıkacak,

ya da kussam ..

ama ağlayamazsın

uyursun

uyusam...dersin

uyanmasam

en kolay yol bu,

en enerji harcatmayan

bazal metabolizma esnasında

içine sıçtığın biyoloji bilgini

süpürüp götürsün istersin uyku

uyku

salya sümük

sönük

pamuk gibi beyaz bi karanlık

sabah uyandığında dünya

sen yoksun o pisliğin içinde

2010-12-25T06:25:00.001-08:00

KISA FİLMLER ÜZERİNE...

kısa kısa filmleri uzata uzata yaşamaktan başka nedir yaptığımız?

senaryo

genelde sözsüz,

ya da sıkacak kadar çok sözlü

asla tam kararında değil

senaryo

başkası yazmış gibi

aslında düşünmeden karalayıvermişiz

acelemiz var

kısacık olmalı filmler

zaman kısa

birazdan başka bi film başlayacak

yok olacağız biz.

belki bizden sonraki kahraman hatırlayacak

eski bi film kahramanı olduğumuzu,

belki kendi filminde bi an bizi izleyecek..

zamanla yok olacağız..

tarihten, kalplerden.

hiç giremediğimiz kalpler her filmde yer alacak

kısacık bir film için yaşıyoruz

bitmeyecek gibi gelen

filmde kimse mutlu değil

ne yönetmen

ne oyuncular

ne yapımcı

ne kimse parasını kazanabilmiş

film sektörü kötü

senaryo rastgele yazılmış zaten,

amacı belirsiz

oyuncular senaryoyu anlayamadan film bitiyor...

film işi kötü be!

ama kısa kısa filmleri uzata uzata yaşamaktan başka ne yapabilir ki insan?

http://www.benimsinemalarim.com/kurmaca-animasyon-deneysel-belgesel/kurmaca/just-love-sadece-ask.html

2010-12-19T08:56:00.000-08:00

HABERLER

Kafam yine istemediğim düşüncelerle dolu, çünkü varolanülke'ye uyum sağlamak zorundayım. Bitirme yapmam gerek. Arada işe gidip geliyorum, ama ayrılıyorum bu ay. Sonrasında yeni iş bulma derdi olacak, aynı hatayı yapmamam gerek, istemediğim bi işe sırf iş olsun diye girmemem gerek.
Büyük oyunlara dahil olmadan, kendim yazdığım bir oyunda oynamak dileğim. İş hayatı bilgisayar oyunu gibi, karakterler yarat, onlara görevler ver, iyi oyna, başarılı ol, senin kuralına göre oynamayan kaybetsin. Ama sadece senin oyununu kaybeder, ya kendisi de bi oyun yazarsa? İnsan kendi yazdığı oyunda da başarısız olabilir elbet... Denemeden bilemezsin yine de. Kendim yazmam lazım, yazana kadar bikaç şey daha denemem lazım.
Gönüllülükle yaşamak isterdim ömür boyu. Gönüllü işler yapsın herkes, alsın versin, ekonomiye değil birbirine can versin. Documentarist'te gönüllü görevli oldum 8-11 Aralık'ta. Ayrıntılı bi yazı yazsam yeri var aslında, ama toparlamam gerek kafamı.
Ben mi çok hayalci yaşıyorum, yoksa diğerleri mi çok açgözlü? Çok para kazanmasam da istediğim işi yapmak istiyorum sadece, çok şey mi? Çalışırken geçirdiğim saatler işkence olmasın istiyorum... I ıh...Denemeden, onların deyimiyle "sürünmeden" vazgeçmeyeceğim.
Cennet Sineması(Cinema Paradiso) nı izledim. İçim ısındı. Sinema, makinist, İtalya, çocuklar, hayaller, taş sokaklar, perde, yağmurlar, sinema görmemiş seyirci, meydanın delisi... Çok sevdim. Okulun kütüphanesinde ilk kez film izledim. Bu arada, gelip geçerken yaptığı işe (tüm gün film izleme imkanı olduğu için ) özendiğim görevli bana işinden şikayet edince, "galiba her şeyiyle memnun olacağın bir iş yok dünyada Hüs" diyecek oldum kendime. Sonra vazgeçtim, o görevli kadınla ben aynı kişi miydim ki? Sevdiklerimiz farklı demek ki..
Dergimizin ilk sayısı 2011 Ocak'ta çıkacak. Sevdim bu işi, ikinci sayı için çalışmaya başladık bile.
Şimdilik bu kadar...bitirmeye dönmek lazım!

2010-12-19T08:46:00.000-08:00

KENDİ KENDİNE AZAR

Eskiden bir mektup yollayınca, cevabı ya geliverirse diye hep evde durmak istermiş ya insanlar, şimdi benzeri bilgisayar başında yaşanıyor.

Bi elektronik posta yolluyorsun, yarım saatte bir (iyi ihtimal) posta kutunu kontrol ediyorsun, cevap gelmiş mi diye.

İnternetin kölesi olmaktan kurtulmalıyım.

Düşündüm de, telefonum hep eski kalmalı. Düşünemiyorum yolda da maillerimi kontrol edebildiğimi, facebook a girebildiğimi.... Yapış yapış sanallık akıyor hayattan! Hayır.. Daha fazlasına hayır!!...

Kendine gel Hüs! Senin varolmayanulken öyle saçma sapan bi yer değil! Bekleyerek geçmeyecek zamanın. Bilgisayarın yavaş çalışıyorsa sen hızlı çalış! O sadece bi makine, sensin gerçek olan!

Of.. Neyse yabancı değilim benden duy başkasından duyacağına... Hadi şimdi işinin başına.

2010-12-18T06:46:00.001-08:00

İSVİÇRE BANKASINDAN İÇ ÇAMAŞIRI GENELGESİ

Evet, girin dünyanın en iyi bankalarından birinde çalışın. O kadar köle olun ki, donunuza kadar karışma hakkı verin onlara, altına imzanızı atın.

http://www.hurriyet.de/haberler/dunya/770345/isvicre-bankasindan-ic-camasiri-genelgesi

"Sanane!" demeyin hiç

"Aman canım n'olcak, giymeyiveririm, her gün siyah çorap giyiveririm" deyin

Neden? Çok çalışıp çok para kazanmak için.

Neden? İşsiz kalmamak için.

Neden? Sadece para için.

Köle olun, ne önemi var ki, zaten çalışmasanız ne yapacaksınız? Başka bi hayaliniz mi var? Tabi ki yok... Belki bi aile, belki bikaç köle çocuk... Ama daha fazlasına hayır.

Aman vaktiniz kalmasın tiyatroda oynamayı bırak, izlemeye bile. Aman çıkıp şöyle bi gezmeyin aylak aylak. Aman hep yetişecek bi yeriniz olsun. Aman facebookta aktif bi hayatınız olsun, komik videolar paylaşın....

Takım elbisenizle uyuyun hatta! yoksa siz gece yatarken pijama mı giyiyorsunuz? Ya bi deprem falan olsa da aniden dışarı çıkmanız gerekse? O kılıkta mı çıkacaksınız dışarı.... Yok daha neler...

Bankanız bu konuda da bi genelge yayınlamalı. "İş dışındaki hal ve hareketler" , utandırısınız mazallah...

Bi 43 sayfa da o tutar.

Hakkınızda bir tek dileğim var, yok olun yeter...

2010-11-29T14:59:00.000-08:00

HAYAT SANAL, FİLM GERÇEK ARTIK... DEVİR DEĞİŞTİ

Türk filmlerinin güzelliğinden midir hangi birini izlesem dayak yemişe dönüşüm? Yoksa ben mi fazla meyilliyim dayak yemeye? Dayak yiyeceğimi bildiğim filmleri seçiyor da olabilirim elbet.. Misal: Vavien'le Beş Şehir'i neden ardarda izler ki insan...

Hayır çok mu meraklıyım kedilerin insanlardan daha insan olduğunu bi kez daha anlamaya....

Ya da insanın sevemeyeceğini, seviyorsa takıntılı bi hasta olduğunu,

Ya da birinin ölmesini istemenin insanın içindeki doğal pislikten olduğunu ,

insanın içinde bi pislik olduğunu

neden hatırlama gereği duydum ki şimdi?

Halbuki ne olurdu bi Harry Potter falan izleseydim, sıkı dostlar birbirlerine destek olup dünyayı kurtarsalardı?

Bu da lazım bünyeye demek ki...

Herkes hayatında en az bir kez en az bir kişiyi öldürmüştür.

Çünkü herkes eninde sonunda ölür. Elbet birileri birilerini öldürür. Çünkü verilebilecek en büyük ceza ölümdür. Çünkü insan hep ceza vermek ister.

He bi de aşık adam sınanmaz mış. Aptalın teki öyle dedi şehirlerden birinde. Tren filmi.

Bi adam...Bir öğretmen, memur, aile babası...İnsanın onu kendini ikna edişine özenip onun gibi huzura yönelesi geliyor. Ama insanlar içine karışan bi huzuru kim kaybetmiş ki sen bulasın ey hüs... burda olsaydı "öyle deme, sus" derdi.

2010-11-25T12:59:00.000-08:00

YAŞAMAK BİR AĞAÇ GİBİ TEK VE HÜR VE...

Az önce Tayyip Erdoğan'ı protesto ettikleri için "15 ay hapis cezasına çarptırılan ve "bi daha yapmıycak ablası" dercesine "5 yıl içinde bir daha aynı eylemi yapmadıkları takdirde affedilen öğrencileri izledim. Video : http://www.sendika.org/yazi.php?yazi_no=33904

İnşaat işçisi olan ve çalışırken ölen öğrencilerden bahsediyor...
Taşeron çalıştırıldığı için kazalarda ölen işçilerden, Tuzla'dan bahsediyor...
Yanlış bir şey var mı burada?
Kime kızılır ki bu durumda?
Tek tek kişilere kızmak ne getirir? Sistemin çarkına ayak uydurmaya yardımcı olmalarıdır elbet suçları Ama kızmak ne getirir?
"5 değil 15 yıl olsa ben vaz geçmem bu işten" diye protesto etmişler bugün.
Daha önce de vaz geçmeyenler oldu bu düzene karşı. Ne kazandılar?

"Yaşasın halkların kardeşliği" demek işe yarar mı halklar kardeş olmamaya bu kadar meyilliyken?
Ya da İstanbul'da 750TL'ye (boğaz tokluğuna) çalışmaya seve seve razıysa mühendisler, onların hakkını savunmanın manası var mı? Mesleğini yapmak yerine diplomasını kiralıyorsa insanlar... emeği savunmak ne demektir?

"İnsanlık" için uğraşmak gerekir mi gerçekten?
Doğruları söyleyince susturulmayan bir toplum/tarihte bir dönem olmuş mu hiç?
Daha iyiye gidilmiş mi bu uğraşmalar sonucunda?
Yine kazanan 3-5 kaybeden milyarlar değil mi?
Aklından geçeni olduğu gibi söylediğin anda susturulmaya mahkum değil misin? Tersi bir durumu görmedim ki hiç... Her özgürlüğün altında bir oyun aramamın yaşımla/yaşadığım 80 sonrası dönemle bi ilgisi mi var? Neyle ilgisi var bu güvensizliğin? İnanamıyorum insanın olduğu yerde özgürlüğün olabileceğine!

Anlamıyorum, ne için yaşamalı insan?

İTÜ'deki öğrencilerin geleceği nasıl olacak? Muhtemelen şu sıralar maddi durumları çok da iyi değil, yarı zamanlı işlerde çalışıyorlar... Okulları zaten uzamıştır/uzayacaktır. Zamanında bitiren de elbet olacaktır. İş arayacaklar sonunda. Muhtemelen mühendislik/mimarlık öğrencisi hepsi. Olsa olsa özel şirketler ya da devlet kurumlarında iş bulabilirler, ya da akademik hayata atılabilirler. "Doğruları söylemekte" bu kadar ısrarcı olan öğrencileri gelecekte özel sektör "patronları" işe almak ister mi? Devlet böyle çalışanları barındırmak ister mi?
Nasıl bir gelecek bekliyor onları? Elbet iyi şeyler de olabilir, ama bir tek ben mi karanlık görüyorum tüm yolları? bir tek ben mi karamsarım?

Az önce Micheal Jackson'ın 1997-Münih konser görüntülerini de izledim. Video: http://www.youtube.com/watch?v=rd2Q8_R41Wk&feature=related Dansını tarzını farklı oluşunu severim, arada bir enerji verir, izlerim. Ancak konser alanında en önde kendinden geçen kızları ilk kez fark ettim: Gerçek manada kendilerinden geçiyorlar...titriyorlar! Orgazm olmak dışında nasıl açıklanabilir bu hal? İnsan neden birinin dans edişini izlerken çığlık atıp saçını başını yolar? Neden?

Bir fark var hayatı algılamalar arasında... Birini seçmeli insan. Münih'teki ve İstanbul'daki gençlerin bugünü farklı, gelecekleri de farklı olacak... Seçimleri götürüyor onları geleceğe. Gelecek karanlık ama onurlu mu olmalı, yoksa aydınlık ama gözü kapalı mı olmalı? Seçmeli insan birini...

Ya da başka bir yol vardır belki bilmediğim...

2010-11-23T06:26:00.000-08:00

KİMSE-FERİT EDGÜ

Bu yazıda "İkinci el kitap neden sevilir?" sorusuna yanıt vereceğim:

İTÜ kütüphaneden alınmış kitabın arka kapağına ufak bir zarf yapıştırılmış, üzerinde "ÖDÜNÇ VERİLİR" yazıyor. İçinde bir kart var, sol sütun daktilo ile, sağ sütun el yazısıyla doldurulmuş.

LC : PL 248 (raf numarası)

Demirbaş no : 35532 (demirbaş lafı nasıl türetildi acaba?)

Yazarı : EDGÜ, FERİT (ne güzel bir el yazısı o öyle...)

Kitabın ismi : KİMSE

Alanın numarası ve imzası(el yazısı)--- Tarih (mühür)

Karttaki kayıt tarihi 1996'dan başlıyor, 99'a kadar devam ediyor.

Raf numarası hala PL 248 le başlıyor.

Kitaba gelince... Kapakları eskimiş, yırtılmış, koptu kopacak (eve gidip bantlamalı, iade ederken de görevliyi uyarmalı), yaprakları sararmış.

Sarı yapraklarda Ferit Edgü, okunmaz mı hiç?..

Kitabın giriş sözleri:

"Belli bir sürede

(bir karakış boyu)

belli bir noktada

(ülkemizin doğusunda

on üç haneli, yüz on dört nüfuslu

Pirkanis adlı dağ köyünde)

anmak, ansımak, anlamak, sormak

karşılık aramak

ve özellikle yaşamı sürdürebilmek için

yapılmış konuşmalardan seçmeler

ya da

bir monolog'un diyalog'a

dönüştürülmesi çaba(lama)sı"

Bu girişten sonra kimse'yle konuşmalar başlar. "Sus dersin susmaz" hissini anlatır Edgü. İşaretler koyarsın gönlünü okuyan yerlere:

"Düşünmüyorum, diyor İkinci Ses. Susuyorum. Düşünseydim konuşurdum."

Sayfaları çevirdikçe gönlünü okuyan resimleri fark ediyorsun. Başka kitapları geçtim, aynı kitabın başka baskılarında da bulunamayacak resimler! Hayal görmüyorsun, gerçekten varlar! Karakalem karalamaları... Kimse'nin sözlerinin ardından bu resimlere baktıkça anında paylaşıyorsun senden önce bu kitabı okuyup bu güzellikleri çizenin hislerini...

İfade etmesi zor, ama bu kitap 3 farklı insanı farklı bir boyutta bir araya getiriyor; yazar-eski okur-sen. Birbirini hiç görmemiş 3 insan birbirine selam gönderiyor demek oluyor bu. İnternetten önceki çağda hayat böyleydi işte!

Kitap karalanmazmış... Hadi canım sen de! Kitap karalandıkça paylaşılıyor, hayat güzelleşiyor demektir.

Hatta kafanı kurcalıyor masum meraklar: Kim bu resimleri yapan kişi? İTÜ'de miydi, yoksa kitabı buraya bağışlamış mıydı? Şimdi ne yapıyor? Nasıl yaşıyor? .... Belki bi gün karşılaşıp Kimse'den bahsedersiniz belli mi olur... Hayat hayal ettiğin kadar heyecan vericidir.

2010-11-08T14:36:00.000-08:00

KÖŞEDEKİNDEN YÜKSELEN ÇIĞLIK

Nasıl anlatmalı bilmiyorum ki..

Katlanamıyorum size, hiçbir-i-size.

yabancı olsanız "eyvallah" der geçerdim

ancak ve lakin ve fekat

yabancılıktan kurtulduğunuzda

anı yaşamak ne zor!

Misal: bir an varsanız bir an yok olun istiyorum

ancak lakin ve fekat.. ler hep peşimdeler

"cık"

mümkün değil

Halbuki nasıl desem?

kıçımın kenarısınız...

Biliyorsunuz işte şaşkın rolü yapmayın bana,

ben de sizin için kıç bezinden öte değilim.

Sıçarsınız silersiniz..

İstiyorum ki tuvalet kağıdı olalım

Eski bezi yıkayıp kullanmak .. nasıl desem.. pek sağlıklı değil gibi!

Aslan burcuyum ulen ben!

Acayip lider ruhluyum öyle böyle değil!

İstesem hepinizin ağzına sokarım kıç bezlerinizi,

Ama işte.. yoğum ben

Gidin başımdan

Ayaklarım bile uyuşmuş..

içmişim bi güzel

uzak yollardan gelmişim

rahatım..

defolun

2010-11-06T09:43:00.000-07:00

13. İSTANBUL ULUSLARARASI 1001 BELGESEL FİLM FESTİVALİ

Afişten de anlaşıldığı gibi belgesel farklı olanı, görünmeyen yüzü göstermek içindir.

Devasa boyutlarda bi emek var ortada, yazmalıyım mutlaka.

Belgesel Sinemacılar Birliği tarafından düzenlenen bu festivalde, 29Ekim-4Kasım arasında 24 farklı ülkeden toplam 68 belgesel gösterildi.

İstanbul'da, Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi (2TLye iyi film izlenen yer), Goethe Enstitüsü (güzel filmler,söyleşiler düzenleyen yer), Muammer Karaca Tiyatrosu, Nazım Hikmet Kültür Merkezi olmak üzere 4 salonda gerçekleşti.

Filmler "Gerçeğin aynasında yedi renk" sloganına göre sınıflandırılmış:

- Siyah: Dünyada yaşanmış ya da yaşanmakta olan savaş, zorbalık, toplumsal bunalım ve bunlara tanıklık eden, ezilen ya da direnen insanların öyküleri

- Kırmızı: Dünya düzeninde iş ve emeğin, işçi ve emekçinin halleri

- Turuncu: Yakın ya da uzak coğrafyalardan modern zaman öyküleri

- Sarı: Evden uzakta, göç hikayeleri

- Mavi: Olağanüstü insanların sıradan öykülerini, sıradan insanların olağanüstü öyküleri

- Mor: Sanat ve tutku

- Yeşil: Çevre konuları ve sürdürülebilir bir dünya

Ben sadece 9 film izledim. Hangi birini anlatayım ki.. Filmlerden ziyade duyulmasını istediklerim şunlar:

- Çoğu filmin ardından yönetmenle söyleşi yapıldı.

- Tarık Zafer Tunaya'da (diğer salonları bilmiyorum) izlediğim her filmde salon dolmuştu. Belgesel festivaline bu kadar ilgi olmasına şaşırarak sevindim. İnsanlar belgesele "açmış" meğer, benim gibi ne çok insan varmış meğer!=) İzleyicinin yüzündeki "başka yaşamları görme/öğrenme aşkı"nı görmek umut vericiydi. Ne umudu ? Yaşamın güzelleşmesi umudu...

- Tüm gösterimler ücretsizdi.

- Belgesel yarışması değildi, 13 sene önce "yarışma olmamasına yönelik" karar alınmış BSB yönetimi tarafından (saygım bir kat daha arttı).

- Etkinlik sponsorlarla yapıldı.

- Çalışanlar gönüllüydü ve 7 gün boyunca sabahtan akşama kadar konukları memnun etmeye çalıştılar. Buna rağmen acımasız eleştirilere maruz kaldılar (insanların kendini beğenmiş tavırlarla, gönüllü bir etkinlikte, bedavaya aşırı hizmet beklentisini anlamıyorum).

- Başka yerde bulunması çok zor ve çok değerli filmler gösterildi.

Kısacası bu DELİLER her türlü teşekkürü hak ediyor.

2010-10-30T15:54:00.000-07:00

HABERLER

Son günlerde Küçük İskender'le acayip bi muhabbet edesim var neden bilmiyorum, o konuşsa ben dinlesem, o içse ben izlesem, o içse ben içsem...gibi. Bneden yana bi konuşma olmasın hiç. Lakin az önce şu yazısını okudum ve bi hayalleri bırakasım var neden bilmiyorum.=)
Fanzin okuyasım var bi de şu sıralar. Benim gibi sıradan insanların sıradan öykülerini çok önemliymiş gibi yayınlamaları arsızca bi sırıtış yayıyor suratıma. Evet o fotokopi dergilere para verip alıyorum. Evet zevk de alıyorum sansürden nasibini almamış küfürlü yazıları okurken. Hayat sokakta.
1001 Belgesel...e gidiyorum. Ayrıntılı bi yazı yazmak lazım tüm belgesel filmler hakkında. Hepsi çok değerli, farklı yönlerden hepsi çok güzel.. Ama nerden başlasam bilemiyorum belki başka zaman.
Bu blog gereksiz yazılarla dolmaya başladı. Kendimi tutsam mı.. Uzunca yazmaya gücüm yok, illaki anlatasım da var. İşte ikilemim bu..

2010-10-23T04:10:00.001-07:00

HABERLER

1) Film Çalışmaları, İlk Adımlar...

Film dünyasını merakla inceleyen bir çocuğum şu sıralar.

Gel benim not defterim ol, kafamı boşaltan.

- BOÜ Mithat Alam Film Merkezi'nde Sinema Atölyeleri'ne katılıyorum 3 haftadır.

Sırayla senaristlik, yapımcılık ve yönetmenlik üzerine konuşmacıların aklına geleni anlattığı samimi bir ortam, ders havasında değil. Salon epey kalabalık, yüzde kaçı sinema ve benzeri bir bölümün öğrencisi acaba... Birçoğunun benim gibi olduğunu düşünüyorum. (Tipten belli olur ya hani, sayısalcı, ama sayısala da yanlışlıkla kendini kaptırmış tipler... benim gibi işte...).

Konuşmacıların üçü de çok değerliydi gözümde, farklı çalışma biçimleri, farklı bakış açıları var muhtemelen - birkaç saatlik derste bunu anlamak zor- ama hepsine saygı duydum. "Şöyle yapmalısın böyle yapmalısın" demeden kendime bakmamı sağladılar. İşini severek yapmanın iç rahatlığını gördüm yine onlarda, kendimi düşündüm. İhtimalleri..

Ve fark ettim ki, -belki buna karar vermek için çok erken ama- benden yönetmen ya da yapımcı olmaz. İnsan ilişkilerinde sert, kararlı olmanı, bir fikrin yoksa da o an sonsuz giden kendine güven içinde cevap vermeni gerektiriyor yönetmenlik. Yapımcı da sevdiğim işin, film işinin, para bulma kısmıyla ilgilenmek zorunda. Bunlar beceremeyeceğim şeyler gibi... şimdilik..

Fekat belki senaristlik.. Kendimi biraz yontarsam, eğitirsem, işi gerçekten öğrenirsem, belki beceririm. Deneyeceğim.

Ama fark ettim ki , ben aslında belgesel çekmek istiyorum, kurgu hikayeleri değil, gerçekleri anlatmak benim asıl derdim. bir düzene sokmam lazım aklımdan geçenleri.

Ve izlemem gereken çok film olduğunu da fark ettim.

- Yapı Kredi Kültür Merkezi'nde "Türkiye'de Belgesel Sinemanın Durumu" konulu söyleşiye gittim. Enis Rıza Sakızlı konuşmacılardandı. Belgesel Sinemacılar Birliği kurucularındanmış. Sevdim fikirlerini... Şimdi özetleyemem, toparlamak zor. Ama internet sitesini buldum: www.kameraarkasi.org Belki bir gün giderim yanına, yardımını isterim, şimdilik yardım istemek için bile çok erken, yüzüm yok, bilgilenmem gerek.

- Söylemeden geçmeyeyim, Belgesel Sinemacılar Birliği'nin düzenlediği 13. 1001 Belgesel Film Festivali de 29 Ekim - 4 Kasım arasında, İstanbul'da.

- Sonra Aralık'ta da documentarist'in "Hangi İnsan Hakları?" adında belgesel gösterimleri olacak. Tam tarihini bilmiyorum henüz.

2) Dergi

"Potansiyel" adında bir gençlik dergisinin kültür-sanat bölümüne girdim bir şekilde. Dosya konumuz İstanbul. Hayal-et Yapılar hakkında bir röportaj bile yaptık:) Yayınlanınca buraya da koyarım bir şeyler.

Farklı bir dünyaymış yazmak, okunası/sıkıcı olmayan konular bulmaya çalışırken magazin dergisi seviyesine düşmemeye dikkat etmek... Bunun için beyin fırtınası yapmak... Yaratıcılığının kısıtlanmadığı bir ortamda saatlerce çalışmak...hiç de yorucu değilmiş. Yorulmadan çalışmanın bir yolu da budur belki...?

3) Kitap: Evet, ilk kitabımı baskıya verdim... desem ne güzel olurdu değ mi:)

Şu sıralar Aragon'un "Anicet" romanını okuyorum. Başka bi yazıda uzun uzun anlatmam gerek. İlginç bir yazarmış , ilk kez okudum.. Daha ne çok okunacak kitap var, paniğine yuvarlandım yine...

Sonuç: Kısacası hayat güzel şu sıralar varolmayanülkem, varolanın değil de senin vatandaşınmışım gibi yaşıyorum ya, ondandır muhtemelen. Mesela bitirme yapmam gerek falan filan.... Onları anlatmaya gerek var mı? Bence yok=)

2010-10-02T07:38:00.000-07:00

HUZURSUZ BİR FİLM

Siyah Beyaz filmini izledim. Boş bir film sayılabilirdi, izleyicinin bakış açısına göre: Her akşam barda toplanıp içen, yalnız, bi baltaya sap olmamaış (olamamış değil), evlenip çoluk çocuğa karışmamış insanlar. En "normal" olanı, doktoru karısı terk etmiş, bozulmuş.

Zengin ama belli ki çalışa çalışa zengin olmuş insanlar. Yani tam anlamıyla "baba parası yiyen" tuzukuru tiksintisi uyandırmıyorlar. Samimiyetleriyle bi şekilde sevdiriyorlar kendilerini. İşlerini iyi yapmalarıyla deseeem, değil, hiç alakası yok.

Çünkü mesela Ayten'in (Şevval Sam)ne iş yaptığını bile bilmiyoruz. Sadece soğuk bir iş kadını olduğunu biliyoruz. Yine de olmayan göbeğiyle savaşı sıcak geliyor, seviyoruz.

İhtiyar zaten ressam, ama ne kadar iyi bir ressam, bilmiyoruz. (Resim yaparken kendi kendine kavga etmesi bir ipucu olabilir belki).

Bar sahibi Faruk istisna. Belli ki işinde epey iyi, 25 yıldır Siyah Beyaz'ın sahibi.

Doktorun da iyi bir doktor olup olmadığından emin değiliz (Dr. House misali bir havası yok). Fakat iyi bir insan olduğunu anlıyoruz tanıdıklarına telefondan doktorluk yaptığını görünce, acıyarak sempati duyuyoruz.

Avukat Muzaffer artık çalışmıyor, emekli olmuş. Ancak benim gibi nostalji delisi iseniz emekliyken pikap tamiriyle uğraşan bir adamı -kişiliği nasıl olursa olsun- seversiniz.

Rıza zaten güleryüzlü barmen. 15 yıldır diğerleri muhabbet ederken hizmet eden kişi. Çevresinde dönen muhabbetlere kulak asmıyormuş gibi görünmeyi becermek işinin bi parçası.

Film boyunca bunların akşam sohbetlerini izliyoruz. Hayatlarındaki ufak tefek değişiklikler; ölümler, kalımlar, karşılaşmalarü kavuşmalar, ayrılmalar... Kadınların kilo vermek gibi gereksiz dertlerinin kaynaklarını düşünüyoruz.

Tüm karakterlerin yalnız olması rahatsız ediyor sadece. Mesela Faruk'un neden hayatında hiç kadın yok? Hadi diğerlerinden az çok aşk hikayeleri dinliyoruz da... Köpeğiyle yaşayan ve hayatını bara adamış bir adam. Karısı Paris'e gitmişmiş... Başka hiç fikrimiz yok. Paris'e gitmesi de şaka mıydı yoksa? İçe sıkıntı veriyor Taner Birsel'in karakteri, Faruk. Tüm o sıkıntıya rağmen mutlu mutlu rol yapıyor, anlayamıyorsunuz nasıl mutlu olabildiğini!

Ayten... Özgür, kendi parasını kazanan, yalnız yaşayan, kendine güveni tam olan bir kadın. Her erkek yetemez O'na, bakışlarından bile anlaşılıyor. Evli bir adamla yaşadığı, kendisini doyurmadığı gayet açık olan bir maceranın bitmesine nasıl üzüldüğünü görüyoruz. Güçlü olmak yetmiyor, dedirtiyor bize, hayatta başka şeyler de lazım.

Kısacası tüm karakterler kendini sevdirirken biraz da rahatsız ediyor. Tek huzur veren Rıza. Hatta O bile değil, başkaları muhabbetin doruklarında içerken, o nasıl hala güleryüzle hizmet edebiliyor! Mecburiyeten olduğunu sanmıyorum. Yalancıktan böyle güzel gülümseyebilir mi insan...?

Filmlerde çekilen acılarla aynı oranda şefkatle başı okşayan bir yüz görmeye alışmışım, hep onu arıyorum. Bu filmde de sığınacak bir kucak aradım ama yoktu. Paranın, maddi olanakların bolca bulunduğu, acıların çocuğunun olmadığı bir ortamda huzursuzluk... Çözümsüz huzursuzluk...Kurtarıcı yok. Ama hayattan nefret ettiren değil, hayatı olduğu gibi kabul ettiren, bağrına bastırtan o yağmur kokulu güzel sıkıntı...

2010-09-19T10:57:00.000-07:00

TATARLI TÜMÜLÜSÜ-İSTANBUL'DA BİR TARİH SERGİSİ

İstiklal Caddesi'nde Yapı Kredi-Vedat Nedim Tör Müzesi'nde bir sergi. "Tatarlı-Renklerin Dönüşü". Yine Avrupa 2o1o başkenti zımbırtısı etkinliği. Tarih sevenler için muhteşem, sevmeyenler için anlamsız olan bu sergi 26 Eylül'e kadar olduğu yerde duracak...

Afyon-Dinar yakınlarında M.Ö. 5. yy'da yapılmış Tatarlı tümülüsünde bir valinin mezarı bulunmaktaymış. O civarda Pers kralları ikamet etmekteymiş o zamanlar. Mezar odası yapay toprak yığını ile örtülerek tümülüs oluşturulmuş. Ahşap duvarlarının iç taraflarında valinin seferlerini ve cenaze tmrenini anlatan resimler varmış.

Yapı 1969 yılında tarih değil para seven insanlar tarafından yağmalanmış, boyalı resimli kısımların bir kısmı yurtdışına kaçırılmış. Geriye kalan resmsiz ahşap kalaslar sökülüp Afyon Arkeoloji Müzesi'ne teslim edilmiş. 6 yıl önce kaçırılan parçaların bir kısmı Münih'te bir müzede bulunmuş ve Afyon'daki tümülüse ait olduğu kanıtlanınca tümülüsün tüm parçalarının bulunup eski haline getirilebilmesi için Türkiye ile bi çalışma başlatılmış.

Müzede ise mezar odasının restore edilmiş hali bulunuyor ve oda duvarındaki resimlerin o dönem hakkında verdiği ipuçları ve restorasyon işleminin nasıl yapıldığı sergi halinde anlatılıyor.

Mezar odası sergiden sonra Afyonkarahisar'a götürülüp ziyarete açılacakmış. Serginin amacı olarak belirtilen şu cümleyi sevdim: "Bu sergi dikkatleri TR'de hala devam eden mezar yağmalarına ve yasadışı eski eser ticaretine çekmeyi (...) kaybolmuş tarihi bilgilerigeri kazanmayı hedeflemektedir." (Bu yüzden "renklerin dönüşü" ismi verilmiş.)İçimden geçenleri yazmışlar. Yavaş yavaş da olsa , geç de olsa, eksik de olsa tarihi yapıların kurtarılmaya çalışılması umut verici.

Sergide aklıma gelen tek eksik: Mezar odasının o zamanlar neden yapıldığını kısaca anlatan bi açıklama olabilirdi belki... Tahmin edilebilir bir neden belki, ancak tahmin ettiğim pek çok şey yanlış çıktı, güvenmem tahmine, bilimsel sözler lazım bana:)
Kaynak

En son Troçki'nin Rusya'dan Türkiye'ye sığındığında Büyükada'da kaldığı evinin harabe halinde olmasına, Karaköy'deki yok olan binalara deli olmuştum... Bunlar benim yalnız birkaç hafta içinde öğrendiklerim.. Kimbilir dünyanın nerelerinde ne tarihler yok ediliyor... Allanois antik kenti'nin akıbeti ne olacak bakalım..

Sevgiler sana varolmayanülkem..

2010-09-17T13:47:00.001-07:00

ANA-POP FESTİVALİNDE BELGESEL...

İki akşamdır ANA-POP festivalinde belgesel izliyorum.Beyoğlu'nda Cezayir Sokağı'nın girişinde soldaki Cezayir Binası'nda. Konu önemli değildi benim için, maksat belgesel izlemekti sadece.

Dün akşamki: Gökçe Kaan Demirkıran'ın yönettiği "Müzikte Bir Deney - Anadolu Rock" filmi. 90 dakikalık belgesel boyunca hiç mi sıkılmaz insan? sıkılmadım... çok iyiydi anlatım gerçekten. Üniversitede öğrenciyken, öğrenci arkdaşlarıyla çekmiş filmi ve İst. Üni'nin teknik ekipmanlarını kullanmış. Tabi bunu duyunca bende bi kıpırdanma...Çok da uzak bi hayal değil be Hüs!

Bu akşamki: Didem Pekün'ün ve Barış Doğrusöz'ün yönettikleri "Tülay German: Kor ve Ateş Yılları" filmi. 50 dakikalıktı ancak DVD de sorun olduğu için epey bekledik. Seyirci hiç "ee ne beklicem be" deyip çıkmadı. [İşte AFM lerden farkı burada! Herhangi bi filmi değil "o filmi" izlemek için geliyor seyirci ve ufak tefek eksiklikleri, yanlışlıkları, elde olmayan hataları, maddi yetersizlikleri, gözden kaçanları hoş görüyor... İşte gerçek "alan memnun satan memnun" ilişkisi (gösterimler ücretsizdi-manevi alışverişden bahsediyorum) burada. İşte biraz dabu festivaller sayesinde İstanbul'u seviyorum. İşte bu yüzden festivali bol olmayan şehirler için üzülüyorum ve olması için çaba göstermek gerek diye düşünüyorum...] Beklediğimize değdi, çok güzeldi. Tülay German'ı çok dinlememiştim, dinlemek istiyorum artık.

Bu filmlerde şuna dikkat ettim: Belgesel çekmek kişisel bir iş olduğundan insanüstü çaba gerektiriyor. Bunun için mutlaka bazı noktalar eksik kalıyor. Yeterli kaynak bulunamıyor, maddi yetersizlik oluyor, az kişi ilgilendiği için bazı eksikler gözden kaçabiliyor... Sonunda yönetmenle yapılan söyleşide, seyircinin zaten konuyla ilgisi olduğu için, soracak sorusu çok oluyor. Bu kötü mü, elbette değil. Gözlerm sadece...

Çocuğum işte yahu, her gördüğüm değişikliği eteğinizden çekiştirip parmak ucumla göstermeye çalışıyorum:)

Bu arada yarın etkinliğin son günü.. Çok uğraşılmış belli, güzel bi organizasyon olmuş, belli. İnsanların nasıl koşturduğunu gördükçe zaten katılmayacaksan da yolundan dönüp katılasın geliyor... Azıcık enerjim olsa yarınki konsere de gitmek isterdim. Emektar Türk sanatçıları çıkacakmış, çok incelemedim.. ama böyle bi sakin sakin evde oturasım var yarın... isteyene ahanda bilgisi: http://www.anapop.org/

bu sene gidemeyen bi sonrakisine gitsin. Hakkaten güzel, atölyeler, söyleşiler falan var...

Sevgiler sana varolmayanülkem..

2010-09-08T12:51:00.000-07:00

Müzeler kapalıysa İstanbul'da ne yapılır??

İstanbul'da son zamanlarda ancak müze takntısıyla gezebildiğimi geçtiğimiz Arife günü fark ettim. Müzeler sadece yarım gün açıktı ancak ben bütün gün gezmek istiyordum. Evden çıkabilmek için uzun uzun düşünmem gerekti. Nerde o plansız programsız çıkıp rastgele sokaklarda dolaşıp insanlarla muhabbet edip zevkten dört köşe olmuş halde yatağına dönen hüs? Yaşlandım mı olgunlaştım mı koşturmacaya mı kapıldım... zor bulduğum boş vakitlerimi olabildiğince verimli harcamak çabasındayım. hiç keyifli değil, farkındayım.

neyse... Avrupa 2010 başkent zımbırtısı var ya, hemen onun sitesinden bugün ne varmış diye baktım. Sanat Limanı'ndaki sergiye gittim, "Yunanistan'da mimari paralellikler: 19. yüzyıl geleneğinden 21. yüzyıl değişikliğine". Fotoğraflardan oluşan bir sergi. Özetle: eski (yaklaşık 100 yıl önceki) fotoğraflarla (Fotoğrafçı: Aristotelis Zahos)günümüz fotoğrafları sergilenerek Yunanistan'daki tarihi yapıların yok edilişleri vurgulanıyor. Türkiye ile Yunanistan'ın insanlarının bu saçma özellik yüzünden de akraba sayılabileceğini görüyorsunuz. Akdeniz insanı mı hep böyle sorumsuz olur geçmişine karşı? Başka medeniyet insanlarının geleneklerine saygısızlık, müslümanlarda kiliseleri camileştirilerek gösterilirken, Yunanistan'da da camilerin kiliseleştirilmesiyle görülüyor. Bu da ne kadar benzediğimizin bir göstergesi sayılabilir mi acaba? Ve işte insanlık hakkında hala ümitli olmamı sağlayacak ya da tüm ümitlerimi yok edecek soru: Sırf geçmiş medeniyetlere saygı duyduğundan yaratılan sanatsal güzelliklere dokunmayan bir medeniyet var mı şu an dünya üzerinde? Varsa gidip görmek istiyorum, yoksa... Neden uğraşayım bu dünyanın daha iyiye gitmesi için?

O değil de Yunanistan da gezilecek yer... Türkiye'de gezmediğim tarihi mekan kalmamalı diyordum kendime, komşuları da katmalıymışım listeye.. Çok benziyoruz kültürel olarak. Amacım ne? Sanırım aslında tek amacım kendimi tanımak. Gezdikçe mi tanır insan kendini? O da yöntemlerden biri..

Arife Günü'nden diğer notlar:

- "Despot evi" nedir, öğrenmem lazım
- Karaköy'de ne çok eski bina varmış, çatısında ot bitmiş, yıkılmak üzere gibi (resimde)...
- Eminönü-Haliç vapur seferleri güzelmiş.
- Hasköy'de gezmek lazımmış.
- Eminönü'nden Emirgan'a vapur varmış.
- Turşu suyuna rakip içecek olsa olsa şalgam suyu olurmuş.
- Erkek olmak gezmeyi de daha kolay kılarmış.

2010-09-06T13:40:00.000-07:00

BİR DÜŞ DOĞDU, HAYIR OLSUN

Hikayelerim var, onları anlatmanın farklı bi yolu geldi aklıma: Belgesel çekmek. film değil, belgesel.

hani mesela bi lunapark çalışanının hikayesi var ya anlatmamı bekleyen, ya da pişmaniye satıcısı, ya da sahaflardaki uzun sakallı adam...Bekliyorlar beni. ben gitmezsem kim dinleyecek onları? Kim ölümsüzleştirecek soluklarını?Gizli kahramanlar olarak sonsuza kadar yaşamayı nasıl başaracaklar?

dünün bugünün ve yarının bana ihtiyacı var. herkese olduğu kadar. ben olmazsam olmaz. varsam da yol olmamalıyım. yöntem aradım şimdiye kadar. daha cesurca denemeliyim artık belki.

Bu gece KOSMOS dedi ki: Herkesin başına aynı şey geliyor. inanmıyorum O'na. beni inandırana kadar herkesin başına ne geldiğini öğrenmeye devam...inandıramazsa da bi kayıp olmaz hiç değilse..

2010-09-03T12:24:00.000-07:00

HAYDARPAŞA-ESKİŞEHİR TREN GÜZERGAHI NOTLARI:

Yola çıkmak benim için ruh arındırma yöntemi. Bu yöntemde bilgisayarın/internetin yeri yok. Ah bi de o hayal var tabi: Sırt çantam ve ben avare avare gezmelerimiz! İki üç parça kıyafet ve kimlik ve ekmek şarap sen ve ben tadında gezmelerim... O güneşin nerde doğup nerde batacağı bilinmeyenlerinden. Nerede bekliyorsunuz beni bulutlar?

Sırt çantam, tiril tiril kıyafetlerim ve ben.
Bizi anlata anlata bitiremem.
Nasıl bi dört köşe keyif!
Girme aramıza fani dünya, girme işte!
Bırak aşıklar kavuşsun birbirine aa...

- Ufacık bir köprücük; belli ki su akarmış altından eskiden.
Kocaman bir köprü ayağı, belli ki yol geçecek üstünden.

- Yol kenarında tarlalar. Tarla görmeyeli - İstanbul'dan çıkmayalı- epey olmuş

- "Evet efendim Bozüyük'e geliyoruz...Bozüyük!"
"Boşlar kalmasın efendim, çööööp..."
TCDD çalışanlarının her cümlesinin sonunda "efendim" var. Çok meraklı değilim "efendi" olmaya ama, o 40 yaş üstü byıklı amcalardan ve onlarla aynı üniformalar içindeki gençlerden bu sözcüğü duymak, üstelik tren yolunda duymak eski-özlenen zamanlarda yaşıyormuşum gibi.. gibi gibi..

- Trende derinden gelen her korna sesinde rayların üstünde -olmaması gereken- bi canlıya çarpacakmışız gibi korku doluyor içim... Redkit usulü filmler.. sizin eserinizim. Saygılar...

- Bozüyük'teki apartman dairelerinde yaşayacak kadar çok insan var mı bu ilçede? Bilecik babasından büyük mü Bozüyük Efendi?

- Arifiye yakınlarındaki köyler güzel. Tren yolu kenarında tarla, yanında ev. Az ileride Sakarya.

- Boyum kadar olmuş mısır tarlaları. sararmış yaprakları. Anneannemle gidip toplardık. Yapraklarını ayırırdım eve gelince. Püskülleriyle oynardım. Ne zaman bıraktım oynamayı?

- Gar çalışanlarının lojmanları. hiç bi eve bu kadar özenmemiştim huzur için. derdim ki insan bulunduğu yere huzuru kendi getirir. ama bu evler öyle değil. her geçişimde trenden inip sonsuz süre orada kalasım geliyor. hele biri var ki, bahçesinde hamağıyla.... sanki o hamağa uzansam bütün dertler geçen trenle uzaklaşacakmış gibi.

-önümdeki koltuklarda sessiz, kendisinden başka kimsenin anlayamayacağı tonda bi şeyler söyledi adam ( orta yaşlı tür aile babası tipi-kareli gömlekli, göbekli, bıyıklı)."efendim?" diye seslenen karısının yüzüne bakmadan bi tafrayla yürüyüp gitmesinin sebebi ne olabilir? evlilik mesela?...

- simitçi binse de tuzlu tuzlu simit yesem İzmit simidi...

- kullanılmayan bi tren var Arifiye Garı'nda. penceresinde su şişesi var, perdeleri dağınıl... ne yapılır bu kullanılmayan trenler? nereye giderler?

- o huzurlu evlerden biri; bahçesinde oyuncak at var.

- 500ml lik pet şişeye evde kaynatılmış vişne suyu koyan bir "anne" oturuyor önümdeki koltukta. Anne olmanın gereği midir bu tutumluluk?anne..

- Sapanca'nın zengin görünümlü yerlerine selam olsun. Sadece emeklilik sonrası için mi uygunsunuz siz, yoksa şimdi de gelsem kabul eder misiniz?

- İzmit'e geldiğimiz nerden belli? çirkin, tektip binaların yükselmesinden... Üzgünüm İzmit, sevmiyorum seni.

- "bütün gün trenlerde pişmaniye satmak" diye bi meslek var, farkında mıyız??

- tren yolundaki raylar nasıl sabitlenir?

- toyota fabrikasının yanında araba hurdacısı... çok manidar. şehir içinde mezarlık olması gibi.

- "marka" kavramını neden sevmediğimi buldum: aynı firmanın her yerde aynı yazı tipiyle bulunması, gittiğim yerlerdeki yenilikleri keşfetme zevkimi engelliyor. dünyanın neresinde mc donalds yoktur mesela? oraya gitmeyi denemem gerek. Küba?

yollar, en kısa zamanda görüşmek üzere...

2010-08-21T11:33:00.000-07:00

İSTANBUL'DA MÜZE MÜZE MÜZE MÜZE....

Şikayetim var!
Hem de müzelerden!
Evet, ben bir müze delisiyim, yine de, hatta ne yine de'si tam da bu yüzden şikayetçiyim!

Hayatında ilk kez haftanın 5 günü işe giden ve haftasonlarının kıymetini yeni yeni anlayan biri olarak, bi taraflarımda da kurt olduğundan, evde duramıyorum tatil günü. Bugünü de müze günü ilan ettim kendime sabahın 8inde, yataktan çıkmadan...

Hemen müze dostuma da haber verdim. O gelmese de gidecektim ama O'nunla gitmek de ayrı güzel oluyordu. (Fazla para harcamıyoruz bi kere, bütün günü 1/2/3 simit yiyerek geçirebiliyoruz! Kahvemizi O'nun ufak iki bardaklık termosunda taşıyoruz... Yere herhangi bir yere oturabiliyor, yürümeyi seviyor. Girmekten korkacağı bi sokak yok... Kısacası benden çılgın! Eğlenceli olmaması mümkün mü!)

Hemen bi program yaptık ve çıktık.

İlk durağımız Çemberlitaş- Basın Müzesi.
Müzeye girdik (kapısında giriş/çıkış saatlerinin yazmaması ilginçti). Güzel bir görünümü var müzenin. Eski bina zaten, 1800 sonlarından kalma (sanırım). Girişte geniş bi boşluk var, yerler taş (sanırım mermer ya da beyaz taş-tam hatırlamıyorum). Sağda bi hediye dükkanı, az ilersinde tanıtım panosu (gazetelerde çıkan haberler, nisan ayından kalma Osmanlıca kurs ilanları vs), bi tane müze müdavimi sevimli beyaz bi köpek... ve başlıyor gezilesi makineler. ama... gel gör ki...

Makineleri bilmeyen (yani ben) bi şey anlamaz. Çalışıp mı gitmeliydim? Ne kadar çalışılabilir ki, makinenin neresinden ne yapılır, ne işe yarar, hangi zamanda kullanılmış... Ne kadarını bilebilirim ki kendi araştırmamla? Ki zaten müzenin görevi bunları bana özetleyip, merak etmemi sonra da araştırmamı sağlamak değil midir? (Arkeoloji Müzesi'ni gördükten sonra Yunan uygarlığını inceleme aşkı doğmuştu içimde, misal)
Bunların hiçbirini yapmadı Basın Müzesi! Taşbaskı makinesi var mesela, kocaman kocaman taşlar var, ama nasıl kullanılır bunlar, ne işe yarar? Bunu araştırasım geldi, aklımda kalan tek şey bu.
Arkada yanda bi oda vardı, girelim dedik, karanlıktı, herhalde dedim ışığı biz yaksak olur, düğmeye basınca o zamana kadar yüzümüze bakmayan güvenlik seslendi: "Hanımefendi ışıkları yakmıyoruz yalnız yasak, zaten giriş de yasaktı da siz şöyle bi bakın diye bi şey demedim"... E be adam... Neyse daha ne anlatayım....? Ziyaretçiye düzgünce bilgi verilmezse, giriş çıkış saatlerini halk bilmezse, neden kapalı olduğuna dair düzgün bi açıklama yapılmazsa tabi ki o müze adam gibi ziyaret edilmez!

Gelelim sıradakine.
Sultanahmet'te Cumhuriyet Eğitim Müzesi varmış, istanbul.net.tr den öğrendim. cumhuriyet döneminden kalma eğitim araç gereçleri varmış. Sora sora bulduk, çok zorlanmadık (Sultanahmet Cami'nin yanındaki Türk İslam Eserleri Müzesi'nin önünden geçip karşıdaki sokağa girip dosdoğru devam edince yolun sonundaki lise). Sultanahmet Endüstri Meslek Lisesi'ndeymiş müze. Girişte niye geldiniz diye dövecekmiş gibi bakan amcaya müzeye geldiğimizi söyledik. Cevap: "Pazartesi akşam 5e kadar açık"... Haftaiçi mesai saati içinde müzenin açık olması nasıl bi zihniyetin ürünü acaba? Hayır müze çok dandik de kimse görmesin mi istiyorlar acaba? E o zaman açma müzeyi?? Neden ya neden???

İstanbul'daki bütün ufak tefek müzeleri gezip eksikliklerini bi şekilde tespit edeceğim. Neden? İçim rahat etsin diye..

Bugünki güzelliklerden de bahsetmeliyim tabi: Sirkeci Garı'ndaki müzecik. Trende kullanılan eski aletler, resimler, tren rayı parçası, eski oyuncak trenler... Çok çok güzeldi. Tren yolu severler için özellikle.. İnsanın binip hemen bi yerlere kaçıveresi geliyor tabi. Sonra hemen "fazla para harcamadan nerelere gidebiliriz?" araştırması yapılıyor TCDD fiyat listelerinde. Seviyorum seni hayal dünyası!

Sonra... Yaklaşık 2 yıl önce de gittiğim İş Bankası Müzesi. Eminönü'nde. Şu sınırlı gezi geçmişimde gördüğüm en iyi müze. 3 katlı ve çok iyi tasarlanmış. İş Bankası'nın tarihiyle birlikte Cumhuriyet tarihi de film şeridi oluyor, bazen gerçekten film oluyor.... Şimdi düşündüm de, lisede tarih öğretmenleri öğrencilerini gezdirebilir. Çok faydalı olur kanımca. Banka kasası bile var, hani o filmlerdeki kocaman şifreli kapıları olanlarından... Para var huzur var lafı bi lkez daha çınlıyor kulaklarda... Basın Müzesi bi vakfa bağlı. Ama Edebiyat Müzesi de aynı vakfa bağlıydı da, nasıl sevmiştim... Ya neden ya...?

İstanbul'da gezecek son müze kalana kadar yılmayacağım! Bekle beni İstanbul...

Sıradakiler:
- Bakırköy Akıl ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Müzesi
- Hilmi Nakipoğlu Fotoğraf Makineleri müzesi -Bakırköy
- KArikatür ve Mizah Müzesi - Fatih
- Kont .... İtfaiye Müzesi - Fatih
- Orhan Kemal Müzesi - Cihangir
- Özel Türvak Sinema- TV Müzesi - Kavacık
- Özel Türvak Tiyatro Müzesi - Beykoz
- PTT Müzesi - Eminönü
- Sait Faik A. Müzesi - Burgazada
- Oyuncak Müzesi - Erenköy(?)
- Adalar Müzesi - Büyükada

Burdan sonrası büyükler
- Rahmi Koç Müzesi
- Topkapı Sarayı
- Fethiye Müzesi

Şimdilik aklıma gelenler bunlar.

2010-08-17T01:08:00.000-07:00

İNSAN RÖPORTAJ YAPINCA MUTLU OLUR MU? OLUR..

Varolanülkemdeki işyerimden selam sana Varolmayanülkem,

İki gündür böyle bi mutluyum... bi umutluyum!
Hayat; yazmak-sinema-gezmek üçlüsü oldukça güzel!

Önceki yüzyıllarda yaşasaydım (sinemadan önce) gezginlik olurdu hayalim. Omzumda bi papağan bi korsan gemisinde, gittiğim yerlerde başka gittiğim yerleri anlatarak yaşardım..

Gelelim röportajıma.
Hani "içimizdeki ay" belgeselini çok sevmiştim ve bi yazı yazmıştım hatırlar mısın? İşte o filmi izlediğim "documentarist" organizasyonunu mail yollayarak tebrik etmiştim. Sonra bi muhabbet bi hoşsohbet, bi sevimlilik, bi sevgi... Sen kalk de ki "ya şu filmin yönetmeniyle bi röportaj yapsanıza, internetten mailleşerek de yapılabilir misal, olma mı?"
Sonra hiç beklemediğim cevap: "Sen yapsana!"

Hobaa.. "nasıl olur, kimin adına yapcam, documentarist ekibindenim desem, değil... sıradan bi izleyiciyim desem beni takar mı... " bürokrasinin kurbanı olmuş yaşam biçimimden yumurtlanan sorular...

Sonra derin bi nefes... Sorular hazırlama, İngilizce'ye çevirme, yollama, cevap alma, havalara uçma, sonra o cevapları Türkçe'ye çevirme...

Sonunda işte documentarist bülteninde: http://www.documentarist.org/2010/gazete_DianaF_soylesi.html

İsteyerek ve hiç para beklentisi olmadan iş yapmak... Üç noktayı nasıl dolduracağımı bilmiyorum. Hep bu şekilde yaşayabilirim. Bi yol var mı bu şekle giden?

Şimdilik doğru yolda olduğumu hissediyorum. Savaşmadan, sevişerek yaşıyorum hayatla. Nereye gitsem öğrenecek çok şey var. Nasıl acıkmışım öğrenmeye! İnsanları öğrenmeye...

Dünyadaki tüm delilere sevgiyle-saygıyla...

Not: Haberler;

- yeni film çıkıyor aralıkta, "av mevsimi": şener şen, cem yılmaz, çetin tekindor, okan yalabık ve ismini hatırlayamadığım bi kadın oyuncu oynuyor. Merak içindeyim.

- Aralıkta documentarist'in yeni etkinliği: "insan hakları festivali" . koşarım ben ona...

2010-08-15T04:28:00.000-07:00

RAMAZAN ŞENLİĞİ'NDEN İNSAN MANZARALARI

Selam sana var olmayan ülkem!

Dün başka bir ülkedeydim, onu anlatacağım sana şimdi:

Malum Ramazan günleri ve mekan: Sarıyer Belediyesi'nin İstinye'deki Ramazan şenliği.

Şenlik alanına girişte hafiften br araç kalabalığı. Giriş kapısının iki yanında CHP çalışanları "referanduma hayır" diyen el ilanları dağıtıyor "memleketimiz için hayırlısı olsun efendim" diyerek. ("Hayırlısı olsun" diyen CHP liler görmek neden bana garip geliyor?Önyargı ve ikiyüz paranoyaklığından). Dalga geçen gülüşümle "amin" diyerek alıyorum ilanı, asla yere atmam, daha sonra incelemek üzere çantama atıyorum. Şimdi siyasetle kirlenme zamanı değil, şenlik alanındayım!

Gözlemleyen bir ben ve kitap ahalisiyle yeni tanıştığımız günlerde okuduğum ama gerçeğini hiç görmediğim "panayır" alanı. Lunapark, çocuklar, anne babalar, kur yapmaya gelmiş gençler, acele para kazanma derdinde olan lunapark çalışanları, satıcılar...

Dönme dolaplar (dönme'si anlaşılabilir de neden "dolap" denmiş acaba?), gondollar, balerinler, çarpışan otolar, atlı karıncalar, trencikler... Sigaraya halka fırlatmacalar, at yarışçıkları, balon vurmacalar... İncik boncuk kıyafet satanlar ve tabi yiyecek satanlar...

Tüm bu "gençlik" tantanasının biraz ilersinde konser alanı, "yetişkinlere" yönelik konserler...

Ama ben buraya çocukluğumu kuyruğundan tekrar yakalamaya gelmişim, ne işim olur yetişkinlikle...Diyorum ki bi şeye binmeliyim, cumartesi akşamı evde oturup TV izleyenden bi farkım olmalı.... Ama neye binebilirim? En son geçen sene gondola bindiğimde zamanın hızlı geçmesini, bi an önce inmeyi istemiştim... Ağzımı açıp çığlık bile atamamıştım ki, attıkça rahatlanıyormuş... Benden geçmiş böyle şeyler, cümlesini kurmuştum hemen, insan bu ve benzeri cümlelerle yaşlanmasını hızlandırıyor ya, neyse.

Çarpışan arabalarsa oldum olası saçma gelir, daracık alanda araba sürermiş gibi yapıp çarpışınca sevinmek... Deli saçması.. (delilere saygım sonsuz ama, bu yapmacık bi deli saçması gibi geliyor napayım!)

Trenciklere falan sığamam bu bedenle ki çok yavaşlar...

Gözüm yükseklere çıkıyor birden...Dönme dolap!! Hem yavaş, hem yüksekte (istinyeden manzara güzel)! Daha ne olsun...

Bu arada yalnız değilim, ablam yanımda ama bu işi yalnız yapmak da ayrı bi zevkli olurdu, diyorum içimden...

Hemen jeton almaya koşuyoruz. Tüm lunapark oyuncakları için tek bir gişe açmışlar. İnsanlar bi oyuncağa binmeye karar verince heyecanlanıyorlar tabi (benim gibi), sıra falan hak getire, hurraaa jeton almalıyız... Kimse önüne geçene kızmıyor, ona kızmaya bile vakti yok çünkü. Bense hem sıraya giriyorum (kafamda bi sıra oluşturmuşum, benden önce ve sonra gelenler diye), hem de önüme geçene kızmıyorum. Belgeseldeyim çünkü şu an, başrolde onlar var, izleyiciyim ben.

Ama yanımda ablam izleyici olduğunu düşünmüyor tabi, sinirleniyor, "bizim halkımız böyle işte!" diye cıkcıklıyor... boşver, bile demiyorum, izleyiciyim ben, O'nu da izliyorum.

Dönmedolaba doğru ilerliyoruz. İnsanlar dipdibe, sıyrılarak geçiyoruz aralarından. Herkes birbirine şikayet ediyor kalabalıktan.

Vee biniyoruz dolaba. Yavaş yavaş yükseliyoruz, sonra alçalıyoruz. bi an arkamızda olan, sonra önümüze düşüyor... Bizden sonraki beşikte 3 oğlan çocuğu var, ilkokul çağında. Önceki beşikte ise anne kız var. Anne 30 yaşlarında, kızı ilkokul çağında. Gözlerini açamıyor anne, "tut beni" diye kızına yalvarıyor... dönme dolaptayız, hatırlatayım. Bi an belgeselimin içine giriyorum, bu yaşta gondola binemeyen o yaşta da dönme dolaba binemez! Korkuyorum, daha çok adrenaline ihtiyacım var, diyorum...

Tahmin ettiğimizden uzun sürüyor dolap yolculuğumuz, yere yaklaşırken ineceğimizi sanıyoruz, sonra tekrar yükselince seviniyoruz. Bu yüzden mutlu oluyoruz! İşte cumartesi akşamı evde TV karşısında oturup izleyecek bi şey bulamamaktan şikayet edenlerden bir farkım oldu!!

Bir sonraki lunapark akşamımda pamuk şeker yiyeceğim...

İnerken fark ediyorum ki, lunapark çalışanlarının hayatları da bi belgesele değer. Ne öyküleri vardır kim bilir...

Bir tur daha lunaparkta...ve yetişkinlerin konser alanı.

Bir Karadeniz kızı coşturmaya çalışıyor dinleyenleri. Bir köşede 5 kişilik bir grup horon tepiyor. Ama o nasıl bir tepiş! İşte diyorum adrenalinin bir damlası da burada (aslında arayana her yerde)... Biri kadın dördü erkek. 20 küsür yaşlarındalar. Güçlü vücutlar. Hep kadına gidiyor gözlerim. Nasıl da güçlü... Erkeklerin güçlü olması fark mı, değil. Bir kadının"güçlü" olması ne demektir ? Fiziksel güç değil bahsettiğim, duruştaki güç, bakışlardaki umursamazlık, kendine güven...

İşte hayata artı katan insan!

Nasıl bir hayatı var kimbilir, annesi de güçlü bir Karadeniz kadını mıydı? Nasıl başardı erkeklerin arasında kollarını kendi istediği yöne götürmeyi?

Onları izleyenlere bakıyorum, dişi cinsinin hepsi kadını izliyor. Bu kadının yerinde kendi kızının olmasını istemeyecek bir anne bu kadına hayranlıkla bakıyor. Selam sana var olan ülkem!

Bakıyorum, o annelerden ne kadar çok var konser alanında... Yanlarında tasma taktıkları kızları isyan dolu bakışlar fırlatıyorlar. İplerinin yettiği kadarıyla arkadaşlarının yanına gidiyorlar. Kimbilir ne yasaklardan bahsedip vicdan azabıyla dolu şuh kahkahalar atıyorlar.

Aileler var, bir çemberin dışına çıkamama hissi veren.

Aileler var, baba kız göbek attıkları için huzur bulduğum.

Bakışlar ne kadar geveze, anlatıp duruyorlar hikayelerini!

Fuat Saka çıkıyor sahneye. Garip cümleler kuruyor. "500 sene önceki baskı toplumu" diyor bi ara , "ne olur şarkı türkü söylemek de ramazan eğlencelerinden biri olsa!" diyor (kafada soru işareti, zaten öyle değil mi işte..laf soktu ama kime?)... Güzel şeyler demek isteyen, kafaları kurcalayan bir sanatçı. Sanatçı işte, normal bi laf mı bekliyordum ki, deli ne de olsa!

Sonuna kadar kalamıyorum konserin. Ayaktayım, yoruldum, eve dönmek uyumak isteği... bi de horon tepmeyince Karadeniz müzikleri bir yere kadar çekiliyor, üzgünüm...

Kısacası var olan ülkemde durum böyle sevgili Varolmayanülke'm...

Yeni belgesellerde görüşmek üzere...

2010-08-07T17:25:00.000-07:00

FİLM: GÖZLERİNDEKİ SIR

Filmler olmadan yaşamanın anlamı yok. Yeşilçam Sineması'na gittim, bi kez daha anladım.

"Gözlerindeki Sır"ı izledim geçen hafta.

Film hakkında hiç bilgim yoktu. Küçük sinemalarda hangi filmler gösteriliyormuş, diye merak ettiğimden hep bakarım ilanlarına, fırsat buldukça da giderim. Büyüklere de mümkünse hiç gitmem. Bir kere filmleri daha güzel, özenle seçilmiş, "farklı" filmler. Evet, kavgalı dövüşlü kahramanlı düşmanlı öcülü böcülü Hollywood filmlerini sevmeyen 3-5 kişi de yaşıyor hala!

Buraya da sırf Yeşilçam'a gitmiş olmak için gittim. Zaten kapısından bi girdim, çıkmam imkansızdı! Duvarlarda, kapılarda, tuvaletlerde, masalarda, sandalyelerde, dolaplarda, kitaplıklarda, büfede...Her yerinde bi "özgünlük" var. Neden? Tüm dekor üşenilmemiş tek tek tasarlanmış. Oraya buraya emektarların resimleri, yazılar koyulmuş... Misal; kadınlar tuvaletinin girişinde Frida var... yerim ben onu! Ayrıca bilet almaya gidiyorsunuz, "param yok" deseniz " bu seferlik de bizden olsun" diyecek yüzler var karşınızda! Nasıl mı anladım? Anlaşılmaz mı.. Gözlerdeki sır her şeyi anlatıyor. Ayrıca makinist odasının etrafı cam, yani o devasa makineyi görebilmek... Küçükken hep hayal ederdim ya hani, onlardan..

Yeşilçam'ın takipçisiyim bundan gayrı...

Gözlerindeki Sır'a gelince...

- 2009 İspanya yapımı. Tecavüz ve adalet hikayesi. Sıkıcı gibi geliyor di mi? Tecavüz en çok etkileyen bunaltan afakanlara gark eden konulardandır benim için. Ama bu öyle değil.

- Tecavüz ve adalet hikayesinden doğan bi aşk hikayesi var temelde. Kağıtlarla dolu masalar, suçsuz olup içeri atılanlar, suçlu olup içeri atılmayanlar, adaletsizliğin bininin bi para olduğu acımasız adalet dünyası, . Tüm bunların arasında, erkeklerin kavga dolu dünyasında bir güzel kadın. Kadın adalet dolu. Oradaki adalet dolu tek erkekle gözleri buluşur ve imkansızlıkları başlar.

Bir ömür geçer ayrı dünyalarda.
Bir ömür geçer bir adaletsiz tecavüz davasının peşinde.
Unutulmaz sahnelerle dolu bir film. Hangi birini anlatayım? Hiçbirini. İzlemek lazım sadece, hiç konuşmadan.

- Bir İspanyol kadınına aşık oldum: Soledad Villamil

- En iyi yabancı film dalında Oscar ödüllü. Çok önemli olduğundan değil ama haber etmem lazımdı.
---------

2010-08-04T12:49:00.000-07:00

O'nu kaybetmeyi emin ol hiç istemezdim.
O hayalci kız hep omzunmda yük kalsaydı keşke.
nasıl öldürdüm... kimlerle işbirliği yaptım...
destekçilerine nasıl yüz çevirdim...
Şimdi..yüzünü bile unuttum!
Sözleri yok hiçbi cümlemde!
bulutlarına üfledim, dağıldılar.
çiçeklerini koparmadım bile, ezdim geçtim.
Sulamamı söyleyenler de olmuştu, dinlemedim...

HAYALCİ KIZI BEN ÖLDÜRDÜM!
KATİLİM BEN!
Başkalarını suçladım hep ama ben sıktım kafasına tek kurşunu

Şimdi suni solunum tabi ki işe yaramıyor...

O kadar unuttum ki,
yaşadı mı gerçekten, var mıydı, bilemiyorum...
Hayalleri dilden dile dolaşır şimdi,
O'nsuz bi önemi varmış gibi...

Temmuz '10

2010-07-13T12:40:00.000-07:00

İKİ YOL (Benden tüm kafası karışıklara gelsin:)

İki ayrı dünya var. Hangisini tercih edersen…

Birinde erken kalkmak mecburen, işe gitmek mecburen , mecburen mecburen, mecburiyetten….

İkincisinde bu komik sözleri söyleyip dalga geçmek mecburen.

Birinde patronun olacak ne derse yapacaksın yapmazsan kovulacaksın, ama düzenli paran olacak, istediğin gibi harcayacaksın.

Diğerinde patronun olmayacak, yardımlaşmak esas olacak, hayallerini üretip insanlara sunacaksın, aç da kalacaksın, dileneceksin de, bol paran da olacak, saçacaksın da.

Birinde hep yıllar sonra ereceğin mutluluğun hayalini kuracaksın.

Diğerinde anı yaşayacaksın, asla ev almayacaksın mesela, bi evde yaşayacaksın işte.

Birinde karizman olacak halkın gözünde, saygı duyacak herkes, bakkal, manav, şoför, polis…

Diğerinde sokak serserisi olacak, aşağılanacak, hayatı ciddiye almamakla suçlanacaksın.

Birinde yaşayacaksın işte, nesiller boyu yapıldığı gibi…

Diğerinde YAŞA-yacaksın, bir romandaki baş kahraman gibi…

2010-06-28T12:54:00.000-07:00

ADET DÖNGÜSÜ SİZCE NEDİR?

İÇİMİZDEKİ AY-MOON INSIDE YOU: Kadınların yaşadığı adet döngüsü hakkında 74 dakikalık bir kadın-erkek-çocuk-toplum psikolojisi incelemesi. Slovakya yapımı filmde, 30 yaşına yakın bir kadın merak etmiş, “Neden ben acı çekiyorum? Bunun bir çözümü yok mu? Acı çektiğimi de gizlemem gerekiyor ya, neden?” Acıya isyanla başlayan harekette sorular soruları kovalamış, çok ilginç, mantıklı, komik animasyonlarla renklendirilmiş hiç görmediğim kıvamda eğlenceli bir belgesel çıkmış ortaya.

Bir jinekoloğun –kendisinin tabiriyle- orta çağdan kalma işkence masasına uzanan anlatıcımız sayesinde, farklı bir bakış açısını izleyeceğimizi daha baştan anlıyorsunuz.

Sokaktaki insanların “adet döngüsü” hakkında konuşmak istememelerinin aslında ne kadar ilginç olduğunu fark ediyorsunuz. Sanki bu bir ayıpmış, kadınların pis olmasından kaynaklanan bir utançmış gibi…

İlk kez adet gören bir Slovakyalı kızın bir Türk kızından ne kadar farklı olduğunu da görüyorsunuz. Daha olayı yaşamadan, okulda erkek arkadaşlarıyla birlikte adet döngüsü hakkında ders alıyorlar ve mantıklı bilgileri arkadaşlar arasında gizli saklı dedikoduyla değil, doğrudan öğretmenden alıyorlar. Anlatıcımızın çocukluğunda böyle değilmiş, orda da yeni yeni düzeliyormuş durum.

Adet sancısını erkeklerin gözünden görüyorsunuz. Anlayamıyorlar, bir ağrı en fazla ne kadar bela olabilir ki insanın başına, dercesine bakıyorlar. Yapacak bi şeyleri olmadığından adet dönemlerinde sevgililerinden uzak durmaya çalışıyorlar.

Filmde ayrıca sancıyı azaltmak için ilginç yöntemler de görüyorsunuz. Ne kadar işe yaradığı bilinmez ama, bir dansçı göbek dansını öneriyor, bir jinekolog ise mastürbasyonu. Bunlar ağrı kesicilere -vücudu kandırdıkları için- karşı olanların fikirleri. Bu yöntemler aslında vücudunu sevmek, anlamak ve barış içinde olmak felsefesine dayanıyor.

Bir diğer ilginç görüş de, adet döngüsünün doğaya uygun bir durum olmadığı ve hormon düzenleyiciler sayesinde adet olmaktan tamamen kurtulmak üzerine… Bunun da karşısında çok fazla görüş var; insanı robotlaştırdığı, insanlık var olduğundan beri gerçekleşen bu olayın “normal” olmadığını söylemenin saçma olduğuna dair…

Filmde adet döngüsünün tarihi nasıl etkilediğini de bir tarihçinin gözünden görebiliyorsunuz.

İnsanoğlunun hin kafası burada da devreye giriyor. Bir dönemde kadınların adet döneminde işini iyi yapamadığını, bir dönemde ise iyi yaptığını iddia edip, bu iddiaları propaganda aracı olarak kullanmış bu uyanıklar…

Bu kadar basit bir biyolojik olayın hiçbir filmde/kitapta yer almamasını fark edip şaşırıyorsunuz…

Hormonal dengesizliklerin ruhsal dengesizliklere sebep oluşunun yalnızca kadınlarda değil, erkeklerde de görüldüğünü hatırlıyorsunuz. (Kadınsanız, gereksiz bi suçluluk yükünü omuzlarınızdan atmak istiyorsunuz.) Tek fark kadınlarda dengesizliğin zamanı bellidir, erkeklerde ise bütün bir aya yayılmıştır, ne zaman karşınıza çıkacağını bilemezsiniz.

“Ah bu hormonlar” dedirten bir film…

Aslında “ah bu insanlığın GERÇEKLERİ ÇIKARLARINA göre AYIPLAŞTIRMASI huyu yok mu…” dedirten film…

Bilgi için: www.mooninsideyou.com
http://www.documentarist.org/

2010-06-28T05:46:00.000-07:00

SİNEMADA BELGESEL İZLENİR Mİ?

Öneride bulunmak için artık çok geç olsa da anlatmam lazım. “Documentarist” çok güzel bi etkinlikti. “Ulan İstanbul! Ne şanslı şehirsin!” dedirtti bi kez daha.. “Başka pek çok şehirde adam gibi sinema yokken, sen nelere kadirsin, festivalsiz günün geçmiyor!”

Beş gün süren bir belgesel programı (22-27 Haziran). Paneller, sergiler, atölyeler ücretsiz, film gösterimleri 4TL. “Bu para bu belgesellere verilmez de neye verilir?” diyorsunuz salondan çıkarken.

İzlediğim filmler ve kısaca konularına daha sonra geleceğim ama öncelikle bu şehre yapılan bu güzelliği uzun uzun anlatmam lazım.

Nasıl teşekkür etmek lazım? Filmlere gidince her ne kadar parasını veriyor olsam da o emeğin tam karşılığını verebildiğimi hissetmiyorum. Sıradan bi Hollywood filmi değil ki bu! Para kazanmak için çekilmemiş, para kazanmama riskine rağmen çekilmiş!

Bunun ne demek olduğunu unuttuk ya biraz, DELİLİK tabi bu iş de… Ama her deliye duyduğum sonsuz saygıyı onlara nasıl duymayayım…

Pek çok sponsor var tabi… Hiçbir önyargıya maruz bırakmayacak sponsorlar üstelik: İBB, Mybilet, Beyoğlu Belediyesi, Akbank Sanat, Carlsberg, Altyazı, Birgün gazetesi, Siyad, çeşitli konsolosluklar, fotoğrafla ilgili çeşitli akademiler, vakıflar…
Hepsine teşekkür etmek lazım ama en önemlisi fikri çıkaranlara, koşturanlara... Mutlaka bi çekirdek kadro vardır ya hani, işte onlara…

Sayelerinde “İstanbul Belgesel Günleri” diye bi şey var daha ne olsun! Başka dünyaları tanımak bu kadar ayağımızın dibine gelmiş… Bi nevi ‘açılım’ işte, açılımın babası hatta… Tabi “belgesel izlemeye sinemaya mı gidilir, entel misin sen” sorusunu artık sormayanlar için…

Ayrıntılı bilgi: www.documentarist.org

2010-06-18T12:33:00.000-07:00

İSTANBUL ARKEOLOJİ MÜZESİ

İstanbul’da, Gülhane’de, Topkapı Sarayı’nın hemen yanında yer alan Arkeoloji Müzesi gerçekten çok ama çok büyük. Öyle bir iki saatte gezilebilecek bir müze olduğunu düşündüğüm için utanıyorum şimdi. İstanbul gibi bir tarih şehrinin Arkeoloji Müzesi elbette devasa olmalıydı! Olmuş da… kimin sayesinde? Mmutlaka anlatmam lazım bu kısmı.

II. Abdülhamit zamanında yaşamış Osman Hamdi Bey ilk türk arkeoloğu imiş. Lübnan’da Sayda Kral Mezarlığı’nda dünyaca ünlü İskender Lahidi’ni bulmuş. Arkeolojik çalışmaları sonucu topladığı eserleri koyacak yer sıkıntısı yaşamaya başlayınca Arkeoloji Müzesi açmaya karar vermiş ve bu müzenin 29 yıl müdürlüğünü yapmış. Müze binası ihtiyaç duyuldukça eklemeler yapıldığından 3 aşamada tamamlanmış. Osmanlıda kaloriferle ısıtılan ilk binalardanmış. Ayrıca ilk Türk ressamlarından birisiymiş. Meşhur “Kaplumbağa Terbiyecisi” tablosu O’na aitmiş.

[İlginç olan bir şey: Müze-i Hümayun’un (İmparatorluk müzesi) müdürü olduğu sırada 1883 yılında nizamnameyi düzenleyerek batılı ülkelere eski eser kaçırılmasını önlemek istemiş. Ancak çok da engel olunamamış. Müzede bir eserin yanında yaklaşık olara şöyle bir açıklama vardı: Bir eser (ismini hatırlamıyorum) batılı ülkelerden biri (ismini hatırlamıyorum) tarafından Osmanlı Devleti’ne hediye (!) edilmiştir. Yani bunlar zaten bizimdi, neyi kime hediye ediyorsunuz, diye laf sokulmuş açık açık, hoşuma gitti bu açık sözlülük.]

SÖZCÜKLER:
Nekropol: necropolis (Antik kentlerde mezarlık)
Limestone: kireçtaşı
Anthropoid lahit: insan biçiminde mezar
Stele: stel (mezar taşı)
Mint: darphane
Psyche: ruh

Dikkatimi çekenler:
- Neredeyse bütün lahitler Lübnan’dan (Sidan şehrinden) getirilmiş.

- Mezar üstündeki desenlerden en çok kullanılanlarından biri, symposium denilen, şölen anlamına gelen, uzanmış bir erkek ve ayakucunda oturan bir kadın ile önlerinde bir tepsi içinde yiyecek içeren bir figürmüş.

- Mezar taşları veya içerdikleri süsler çok çalınırmış, onları lanetleyen, korkutma amaçlı yazılar bulunurmuş, taşlar üstünde.

- Mezar odası yaptırmaya ekonomik durumu el vermeyenler, kapı biçimli mezar deseni yaptırırlarmış Öteki tarafa geçişi anlatırmış bu kapılar.

- Gladyatör dövüşlerini anlatan figürler de diğer bir çeşit desenmiş.

Bu kadarcık değil, hata ettim, öğleden sonra gittim buraya, ama bitmedi tabi ki. Muhteşem bir müze!

2010-06-18T12:29:00.000-07:00

TÜRK İSLAM ESERLERİ MÜZESİ

Sultanahmet Cami’nin yanında Türk İslam Eserleri Müzesi var. Gez gez bitmeyen müzelerden, ne çok şey öğrenmek lazım dedirtenlerden. Abbasi, emevi, safevi, Selçuklu, kaçarlar, osmanlı…daha neler neler…

- Türk ve İslam Sanatı eserlerini topluca kapsayan ilk Türk müzesiymiş. 1914te Süleymaniye Cami içinde yer alıyormuş, Cumhuriyet ilanından uzun bir süre sonra şimdiki binasına, İbrahim Paşa Sarayı’na taşınmış.

- İbrahim Paşa Sarayı ahşap değil, bu yüzden günümüze ulaşmış ender saraylardanmış.

- İslam sanatında en önemli öğe yazı sanatıymış.

- Irak’ta Rakka kazısı, Bağdat’ta, Samara’da kazılar yapılmış (Osmanlı zamanında)

- Şırnak’taki Cizre Ulu Cami 1155 yılında yapılmış. Emeviler ve Zengiler etkinmiş Cizre’de. Cami kapısının tek tokmağı Kopenhag David Koleksiyonu’nda, teki bu müzede yer alıyormuş. Kapının kalan kısmı da var. Süslemeleri 12 köşeli yıldızlardan oluşuyor.

- İsmail Ebul İz El-cezeri o zamanın önemli bir şair ve mühendisiymiş, pek çok letin tasarımının bulunduğu bir kitabı varmış.

- SFENKS: Kafası koç, kuş, veya insan, gövdesi ise uzanan bir aslan şeklini alan heykel.

- LAHİT (sarcophagus): Antik Çağ'da insanların ölülerini gömdükleri sandık şeklindeki mezar.

SÖZCÜKLER:

Stucco: alçı
Glazed: sırlı
Frament: kabartma
Candlestick: kandil kabı/şamdan
Brass: pirinç
Oil-lamp: kandil
Bookbinding: cilt
Prayer rug: seccade
Bronze: tunç
Seljuki: Selçuklu
Mortar: havan
Lug: kulp
Gilded: altın yaldızlı
Ewer: ibrik
Basin: leğen
Qajar: kaçarlar
Safavid: safevi
Transition: geçiş dönemi
Mug: maşrapa
Burner: buhurdan (tütsü kabı)
Tile: çini
Carafe/pitcher: sürahi
Tomb: türbe
Paper case: kubur (ferman konulan silindir kutu)
Tombstone: mezartaşı
Mühre: polishing instrument (Kâğıda yumuşaklık, parlaklık ve düzlük vermek için kullanılan camdan araç)
Chest: çekmece
Canteen: matara
Pair of doors: kapı kanatları
Jar: küp
Sorguç: başa takılan tüyden süs
Black nomad tent: Yörük kara çadırı
Topak ev: orta asya’daki kimi türk nboylarının içinde yaşadığı tepesi kubbe görünümlü yuvarlak çadır.